Lectuurtips?

30 10 2013

kunstvhveldspelTerwijl ik met ongelooflijk genoegen de ene film na de andere bekijk en daarmee zowel een maand- als een jaarrecord zal breken, blijk ik met enige paniek vast te stellen dat ik dit jaar amper gelezen heb.

Ik ben het jaar gestart met drie ongelooflijk goeie boeken. De Halfbroer van Lars Saabye Christensen was een enorm genoegen dat me enkele maanden leestijd kostte vanwege zijn enorme omvang.

Vervolgens genoot ik van Massa van Joost Vandecasteele dat ik liet opvolgen door De Kunst van het Veldspel van de Amerikaan Chad Harbach, opnieuw een erg meeslepende en mooie geschreven tragische roman.

Ik ben het laatste jaar niet meer in de bibliotheek geweest. In de hoofdbib van Gent vind je maar zelden recente zaken want die zijn altijd uitgeleend. De minder recente werken zijn zo groot in aantal dat ik er amper weet aan te beginnen. Bovendien had ik altijd maar boetes want ik was altijd te laat met het terugbrengen. Dus sindsdien koop ik gewoon zelf boeken. Aangezien hier nu minstens vijf aantrekkelijke romans klaar liggen, is mijn leesachterstand dus niet te wijten aan een gebrek aan leesvoer.

100jarigeman.inddIk besloot me begin juli wat te herlanceren met De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween, een typische zwarthumoristische Scandinavische  vertelling van Jonas Jonasson. Ik smulde van de eerste helft van dit verrukkelijk geschreven verhaaltje met zijn leuke personages.

Toen werd het zomer. Ik ging naar Berlijn, zat op DOK, ging naar het zomerfilmcollege en was niet vaak thuis. Ik trachtte nu en dan een bladzijde te vorderen in De 100-jarige… maar ik moest soms zelf enkele pagina’s terugkeren omdat ik niet meer wist wat er eigenlijk gebeurd was. En toen besloot ik het maar op te geven. Ik vond het plots vergezocht, eentonig, artificieel en inhoudsloos en legde het aan de kant. Zo was ik drie maand verder zonder ook maar een boek aan mijn leeslijst toegevoegd te hebben. De tijd voor het slapengaan, de treinritten en toiletbezoek vulde ik met tijdschriften en kranten.

De zomer is al even voorbij, DOK sloot af, het schooljaar startte op, het filmfestival ging voorbij en zo kwam er eindelijk weer een moment dat ik vond aan een boek toe te zijn en daarnaast even een tussenstand op te maken. En ziehier dus mijn schokkende vaststelling: drie boeken.

Met veel zin werp ik me dus op die mooie stapel boeken, maar meer dan een bladzijde of twee per avond blijkt me momenteel niet te lukken. Als een bejaarde die zijn uurtjes dutten nodig heeft, sukkel ik telkens heel snel in slaap. Voor die enkele lezers die hier zo nu en dan een leestip kwamen halen: duim mee op beterschap dus!

Advertenties




Lectuurtip: Massa

2 04 2013

massaJoost Vandecasteele zie ik niet graag aan het werk, als komiek of in andere hoedanigheid op televisie. Ik krijg soms zelfs de indruk dat deze man ook wel weet dat hij nu en dan best irritant overkomt. Het heeft me dan ook een kleine moeite gekost aan te nemen dat hij als schrijver wel indruk weet te maken. Na het lezen van zijn derde roman, Massa, ben ik echter ten zeerste overtuigd.

Dit behoorlijke filmische verhaal gaat over een jonge vrouw, Margot, die een geheimzinnige job aanneemt bij de firma Blurred, Inc. Er gaat een mysterieuze, angstaanjagende wereld voor haar open waarbij ze zich ontwikkelt als economisch kunstenares: ze creëert immers fictieve businessplannen, met heel wat dramatische en zelfs levensgevaarlijke gevolgen.

Ik hou het beknopt wat deze beschrijving betreft, want deze plot is slechts een kader waarbinnen Vandecasteele een overvloed aan interessante ideeën en theorieën samenbrengt over de huidige toestand van de wereld. Die vond ik niet altijd even hapklaar, maar op heel wat momenten wel bijzonder overtuigend en geloofwaardig. Massa is alleen daarom een boek om te herlezen. Daarnaast weet de auteur ook een directe maar toch creatieve schrijfstijl te hanteren die het boek bijzonder prettig leesbaar maken.

Massa is dus absoluut een eigentijds boek, visionair misschien wel op sommige vlakken. Hoewel de thema’s de plot beheersen en het verhaal op heel wat momenten minder relevant is dan wat je er zelf uithaalt, valt Massa niet weg te leggen. De twee eerdere romans van Vandecasteele zullen misschien net iets minder krachtig zijn, ik ben er zeker van dat ze genietbaar leesvoer zijn en kijk alvast uit naar een volgende.





Lectuurtip: De Halfbroer

24 02 2013

halfbroer

Mijn plan om in 2013 eens gigantisch veel boeken te lezen is alvast gestrand op de tweede roman van dit jaar, De Halfbroer, een kolos die enkele weken in beslag genomen heeft. Maar verder geen gezeur, want het waren 640 extreem genietbare bladzijden.

In deze Noorse roman neemt de filmcriticus Barnum ons mee naar zijn jeugdjaren, die vooral gekenmerkt worden door het trachten vat te te krijgen op zijn oudere halfbroer Fred, een mysterieuze en eigenzinnige kerel die voor Barnum tegelijk een voorbeeld, een boeman, een bron van zorgen en een inspiratie is.

Het grootste deel van dit verhaal is onze protagonist een kind en zijn kijk op de wereld levert fascinerende indrukken op, door schrijver Lars Saabye Christensen met veel talent op papier gezet. Niet alleen slaagt hij er in op grandioze wijze al zijn verhaalelementen met elkaar te verweven zonder ook maar één keer de draad te verliezen, en daarbij heen-en weer springend in de tijd, parallellen te schetsen tussen diverse gebeurtenissen en de personages voortdurend levensecht te houden, hij doet dat ook met wervelende, soms aandoenlijke, dan weer harde woorden die in elkaar vloeien tot één brok niet te versmaden lectuur.





Gelezen in 2012

28 12 2012

giphartHoe enthousiast ik dan al mag zijn omwille van het geslaagde filmjaar – u leest er in de loop van de week alles over -, zo matig tevreden ben ik over de leesoogst van het voorbije jaar. Al dat filmkijken, en daarnaast toch ook tijdsgebrek, hebben er voor gezorgd dat ik aan het laagste aantal boeken zit in tien jaar: 19.

Wat daarvan absoluut de moeite was, vernam u al op deze blog: Bonita Avenue van Peter Buwalda, Het leven van Pi van Yann Martel en Ik, Hollywood van Jan Van Loy. Verder vond ik ook Het leukste jaar uit de geschiedenis van de mensheid (Ronald Giphart) vermeldenswaardig, al was ik daar meer dan tien jaar te laat mee.

Ik genoot ook opnieuw van enkele stripreeksen. In het Belgische Alleen (op dit moment bestaande uit 7 delen) van Gazzotti en Vehlmann tracht een groep kinderen te overleven in een mysterieuze stad zonder volwassenen. De tekenstijl van Gazzotti, u misschien bekend van de politiereeks Soda, bevalt me zeer en het filmische avontuur is meeslepend.

kobijnKobijn (tien delen in het Nederlands op dit moment) biedt elke keer weer een heel ander verhaal. Dezelfde dierenpersonages, maar telkens in een andere setting of stijl. Belangrijker dan het avontuur zijn vaak de levensbeschouwingen of aanzetten tot filosofie die telkens weer aanwezig zijn. Het Staat in de Sterren was dit jaar de uitschieter. Lewis Trondheim is een groot talent.

Onovertrefbaar is daarnaast de reeks Overlevenden, de vierde cyclus in de wonderbaarlijke serie De Werelden van Aldebaran. Tekenaar Leo is misschien geen meester in het tekenen van personages – die zijn vaak weinig expressief en lijken allemaal even oud – maar zijn talent om vreemde werelden te creëren, vol bizarre fauna en flora, maakt dat allemaal goed. Als er één reeks is voor mij, die als equivalent van een film kan gelden, is het deze.

walkingdeadThe Walking Dead was één van de weinig grafische romans die ik dit jaar las. Meeslepend en spannend alweer, maar ook best duur. Vandaar dat ik nog maar zes delen las. Heel vervelend wel dat in de tekstballons telkens een aantal benadrukte woorden schuin en vet staan, maar verder echt de moeite, zeker voor liefhebbers van zombieverhalen.

alleengazzotti

leo-overlevendenWat overigens ook meespeelde in mijn afnemende leeslust: ik ging dit jaar niet meer naar de uitstekende bibliotheek van Haaltert, omdat ik daar niet vaak meer genoeg kwam op momenten dat die open was. Maar daar steeds alle nieuwste romans ter beschikking liggen hebben, was een groot voordeel dat ik in Gent natuurlijk mis. Hier zijn er wél meerdere mensen die dezelfde romans als ik willen lezen, vandaar.





Hoerdegelijk

26 12 2012

Striptekenaar Merho reageerde in De Zevende Dag onlangs een beetje verbaasd. Zijn stripreeks De Kiekeboes is helemaal geen kinderstrip! Hij vond het dan ook verdedigbaar dat hij nu en dan iets controversiëler te werk ging. Zo loopt er al geruime tijd een vriendin van Fanny rond die als hoertje werkzaam is, en verschijnt er een pedofiele bisschop in het nieuwe album Schijnheilig Bloed.

Nu zou er dan toch eens iemand aan al die kinderen en ouders moeten vertellen dat De Kiekeboes dus eigenlijk niet voor de jongsten bestemd is. Ik heb mijn hele verzameling Kiekeboes enkele jaren geleden naar mijn klaslokaal verhuisd en ik heb de indruk dat die daardoor perfect zijn doelgroep bereikt: 11- en 12-jarigen. Iedereen die zelf al eens een Kiekeboestrip gelezen heeft, kan toch alleen maar beamen dat dit een kinderstrip is? Mijn leerlingen zijn er alleszins verzot op.

Ik had echter al een tijdje bedenkingen. Ik heb geen zin om mijn leerlingen wekelijks wel eens te moeten uitleggen wat een prostituee is. Ik vind ook niet dat ze nodig een strip over een pedofiele pastoor moeten lezen. Ik stoor me heel conservatief aan de groeiende seksuele verwijzingen in de Kiekeboes. Niet dat voor mij alles de braafheid van Jommeke moet nastreven, maar Merho lijkt me toch over genoeg creativiteit en inspiratie te beschikken om dit soms platte gedoe te kunnen vermijden. Ik zeg niet dat kinderen buiten bereik van die thema’s moeten blijven, wel dat een strip daar niet de juiste context voor is. Prostitutie moet je toch niet gaan voorstellen als iets avontuurlijk of spannend? Of is dat ouderwets van mij?

Ik hoorde Merho ook verklaren dat hij het tekenwerk zo stilaan aan anderen overlaat. Bij deze moet ik hem dan toch vragen om nog kritischer mee te kijken over de schouders van zijn opvolgers. Kijkt u even mee naar enkele plaatjes uit het album Een dagje Dédé – een heel flauw achtervolgingsavontuur trouwens.

kiekeboe

Op dit plaatje is er duidelijk iets mis met de beweging van Kiekeboe. Men moet al vreemde sprongen maken om zich op deze manier voort te bewegen.

kiekeboe2

Buurman Van der Neffe heeft hier een ietwat vreemd gezicht. Misschien getekend door een tekenaar die de vaste personages nog niet in de hand heeft.

kiekeboe3

Met dit plaatje is niet echt iets verkeerd. De agent rechts staat er wat onnatuurlijk bij, maar soit. Wie echter vertrouwd is met de typische gezichten van Merho, zal merken dat deze agent misschien wel door iemand anders is getekend. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar ook verder in het album merk je heel wat achtergrondfiguren op die wat uit de toon vallen. Ze zijn, in tegenstelling tot figuren die door Merho getekend zijn, te vaag en te onopvallend en hebben minder expressieve gezichten. De commissaris heeft trouwens op de andere plaatjes een afgeronde neus in plaats van een scherpe.

kiekeboe4

Merho beslist al een tijd geleden dat de Kiekeboes elk album andere kleren zouden dragen. Deze outfit van Fanny brengt ons naadloos terug bij die prostituee, maar dit terzijde. Ook hier zien we minder geslaagde gezichtsuitdrukkingen bij Fanny en Konstantinopel en een wat amateuristisch afgebeelde saxofonist. Ook Fanny’s rechterhand lijkt slordig getekend.

kiekeboe5

Ook deze groep begrafenisgangers mist een corrigerende hand. Ik heb bij diverse plaatjes hetzelfde gevoel als bij mijn eigen tekeningen: net niet goed genoeg, en te nadrukkelijk het werk van iemand die er niet voor opgeleid is.

Ik lig nu wel niet wakker van deze Kiekeboeperikelen, hoor. Maar anderzijds moet men bij Standaard Uitgeverij nu toch ook weer niet verwachten dat dit soort slordigheden geaccepteerd wordt. Tijdsdruk? Gebrek aan goeie tekenaars? Wat dan ook, het is geen excuus om lezers producten van mindere kwaliteit aan te bieden.

(en ja, ik heb tijd teveel) :-)





Lectuurtip: Het Leven van Pi

24 10 2012

Al jaren geleden raadde mijn broer mij een keer een boek aan in plaats van omgekeerd. Omdat ik er niet toe kwam Het Leven van Pi te lezen, gaf hij het me dan maar cadeau. Ik was niet meteen enthousiast, al vallen de keren te koesteren dat Boris wél aan mijn verjaardag denkt natuurlijk.

Na enkele maanden begon ik het dan toch te lezen. Een tiental bladzijden ver belandt het hoofdpersonage in een godsdienstige crisis. Ik voelde mijn interesse afzwakken, begon aan een ander boek en Het Leven van Pi verdween in mijn boekenkast,  al was er het voornemen er zeker ooit nog eens aan te beginnen.

Toen las ik over de op handen zijnde verfilming. Mijn interesse werd weer gewekt. Later verscheen de eerste trailer. Die bleek echt aanstekelijk, en ik realiseerde me dat ik het boek echt wel wou gelezen hebben voor de film verscheen. Dat is dus een gigantische meevaller geworden.

Het Leven van Pi van Yann Martel is een soort overlevingsverhaal met een filosofische inslag, waarbij een 16-jarige jongen als schipbreukeling tracht de bewoonde wereld te bereiken, in het gezelschap van enkele dieren waaronder een tijger. Dit concept levert een meeslepend, geraffineerd en hartstochtelijk verteld verhaal op.

Daar moet u het maar even mee stellen, wat betreft verdere literaire analyses, ik kan u alleen maar  meegeven dat de roman niet weg te leggen is en je je voortdurend in de plaats van de protagonist stelt. Vanuit de zetel een avontuur beleven dat levensecht beschreven is, is een groot genoegen voor wie graag leest en dan doet Het leven van Pi precies wat goede literatuur hoort te doen.

En nu de film afwachten!





Lectuurtip: Ik, Hollywood

24 06 2012

Eén van mijn favoriete auteurs, Jan Van Loy, maakt met het lijvige Ik, Hollywood goed dat zijn vorige roman eigenlijk slechts een novelle was. Met een enorm genoegen verslond ik dit boek om het nadien zeer voldaan neer te leggen.

Ik heb stilaan de indruk zowat alles graag te lezen van Van Loy, al blijven de deugnieten uit Bankvlees me nog het meest bij. Dat zijn recentste roman zich in Hollywood afspeelt, en zelfs een volledig tijdperk beschrijft waarin de cinema van wegwerpartikel evolueert tot volwaardig cultuur- of entertainmentproduct, is voor een filmfan als ik natuurlijk nog een extra motivatie. Enkel als beschrijvend verslag van een bepaalde periode, is Ik, Hollywood al de moeite waard. Van Loy heeft zich verdiept in de geschiedenis van de beroemdste filmstad en dat levert uiterst geloofwaardige beschrijvingen op.

Ik, Hollywood, is echter opgevat als een soort biografie. De fictieve Louis Peters is een filmmogol die de cinema van bij het begin mee vorm geeft. Het verhaal vangt aan in het begin van de 20e eeuw en eindigt bijna 100 jaar later met een verrassende maar wat mij betreft, dramatisch versterkende epiloog. De gebeurtenissen in Peters’ leven zijn op zich van minder belang. Hij blijft immers voor het grote deel onbewogen bij alles wat zich afspeelt. Daar zit aanvankelijk mijn wrevel tegenover deze roman: er zit erg weinig emotie in. Het duurt behoorlijk lang voor je Peters als een echte deelnemer aan de actie kan beschouwen in plaats van een achtergrondfiguur. Door consequent te blijven in het schetsen van de protagonist, slaagt Van Loy er uiteindelijk wel in ons echt te betrekken bij Peters.

Mijn geringe literaire inzichten, doen me twijfelen of dit echt de opzet is, of dat ik dit slechts aanvoer ter verdediging van Van Loy. Hoe beklijvend deze roman ook, het gebrek aan gevoel is zo nadrukkelijk dat er meer achter moet zitten, zeker bij een ervaren schrijver als Van Loy. Bovendien loopt het voor mij nog ergens fout: Louis ontmoet doorheen zijn leven zoveel mensen, dat je als lezer na een poosje nog amper de moeite doet hen als volwaardige personages te beschouwen. Wanneer het boek verwijst naar eerdere passanten in Louis’ leven, weet je amper nog wie dat waren. De starlets lijken bv. op den duur onderling inwisselbaar. Enkel de figuren die Louis al als jongvolwassene omringden, blijven echt bij.

Het is ook jammer dat zelfs ik als filmfanaat niet alle verwijzingen snap, want zowat alle filmsterren in het verhaal lijken me gebaseerd op echte filmgoden. Het zou het boek voor mij nog treffender maken als deze referenties duidelijker waren, maar anderzijds zou dat wellicht de subtiliteit niet ten goede komen.

Ik kan aannemen, waarde lezer, dat u zich stilaan afvraagt waar mijn argumenten blijven om deze roman toch een aanrader te noemen. Ook daar voel ik me tekortschieten als letterkenner. Ik raakte immers evenmin onder de indruk van de literaire kwaliteiten van deze roman. Ik trof geen zinderende zinnen aan of woorden van schoonheid. Van Loy’s stijl is eerder zakelijk en sec.

En toch sleept Ik, Hollywood, mee tot de laatste pagina. Dat behoeft bij gebrek aan kennis dan maar geen analyse: het is gewoon een goed boek.





Lectuurtip: Bonita Avenue

10 04 2012

De Nederlander Peter Buwalda verschijnt op het literaire toneel met een debuut van formaat. Bonita Avenue is één van de meest meeslepende romans die ik in lange tijd gelezen heb.

De plot van dit uitgekiend familiedrama ontvouwt zich op meesterlijke wijze tot een grootse tragedie. De waaier van prachtig verweven plotlijnen draait rond het langzame verval van een familie. Hoofdpersonage Siem Sigerius ziet zijn wereld in elkaar storten wanneer hij het geheim van zijn stiefdochter en haar vriendje ontdekt. Nochtans heeft hij zelf ook wel één en ander te verbergen. Met veel precisie worden zowel de oorzaken als gevolgen van de verschillende gebeurtenissen beschreven, in een vernuftige flashbackstijl waarbij we al meteen heel veel te weten komen, maar niet de exacte hoe en wat’s. 542 pagina’s lang meandert Bonita Avenue doorheen idyllische Californische straten, Twentse universiteitsgebouwen, zwartgeblakerde of weggeblazen woonwijken in Enschede, drukke straten van Los Angeles en zelfs Ardense bossen om uiteindelijk alles beetje bij beetje te onthullen.

Op zich is dit verhaal al bijzonder sterk, zij het dat het eigenlijk opgebouwd is met vertrouwde dramatische situaties die zich als een meeslepende film voor de lezer afspelen. Maar de levensechtheid en diepgang waarmee de personages geschetst worden én de piekfijne, gedetailleerde, sprekende schrijfstijl voegen daar twee extra dimensies aan toe, waardoor je helemaal het verhaal ingezogen wordt.

Omdat ik vermoedde dat de bibliotheek me heel lang zou laten wachten op dit boek, heb ik het uitzonderlijk maar zelf gekocht. Het was zijn geld dubbel en dik waard en ik laat zijn halfgouden kaft graag schitteren in mijn boekenkast.





Gelezen in 2011

29 12 2011

Ben tevreden over mijn leesoogst van het voorbije jaar. 25 romans is zo ongeveer hetzelfde als de voorgaande jaren – maar ik heb wel de indruk zeer genoten te hebben van het lezen.
Romans

1/ Alexander McCall SmithDe Goede Echtgenoot van de Zebra Drive (***). Vervolg in een zeer onderhoudende en charmante reeks over een Afrikaanse detective.

2/Elly GriffithsOffersteen (**1/2) Doorsnee thriller.

3/Paul AusterSunset Park (***) Ik blijf fan van Auster.

4/Patricia WoodDe Loterij (***) Fijn leesvoer! (lees hier)

5/ Hans DorrestijnDe wraak van de Spaanse kat (**) Gedateerd. Kostte moeite maar ik kreeg het van een leerling, dus…

6/Marie HermansonDe man onder de trap (***) Knappe psychologische roman!

7/Ronald GiphartIJsland (***) Mooi! (lees hier)

8/ Sharon PomerantzRich Boy (***) Was ik al wat vergeten. Niet memorabel dus maar graag gelezen.

9/ Jan VantoortelboomDe Verzonken Jongen (***) Heerlijk nostalgisch Vlaams. De auteur zelfs gemaild om te zeggen hoe goed ik het vond.

10/Herman KochHet Diner (***) Meteen verKocht!

11/Nick Hornby Juliet, Naakt (**1/2) Heb het stilaan wel gehad met Hornby’s sukkelige personages.

12/Torsten KrolKinderen van de Jungle (***). Een voltreffer! (lees hier)

13/Douglas CouplandGeneratie A (***) Leuk! (lees hier)

14/Stephen FryHet Nijlpaard (**1/2) Herinnering is al vervaagd, moet ik zeggen.

15/Esther FreudEen kwestie van geluk (***1/2). Geweldige roman over de levens van vier jongeren met acteerambities.

16/Benjamin KunkelBesluitloos (**1/2) Best oké.

17/Tom RachmanDe Onvolmaakten. (****) Mijn favoriet, nog steeds spijt dat hij niet dikker was. (lees hier)

18/Robert WilliamsLuke en John (***1/2). Nogal tragisch.

19/Preston & ChildGideon’s Wraak (***). Ben  niet meer zo’n thrillerfanaat en dit is ook niet erg goed geschreven, maar wel spannend.

20/Alan HollinghurstKind van een Vreemde (***1/2). Formidabele schrijfstijl, enkele briljante momenten, origineel concept. Een kleine dip in het midden, anders waren het 4 sterren.

21/Paul Baeten GrondaOnder Vrienden (***) Goed hoor, maar er zat meer in. (lees hier)

22/Herman KochZomerhuis met zwembad (***1/2). Knap knap knap! (hier)

23/David Gilmour De Filmclub (***). Filmcriticus leert zijn zoon alles over het leven door naar films te kijken.

24/Joe Dunthorne Het Feest is voorbij (***). Erg goed, maar Submarien was beter.

25/Rachel WardDe Chaos (**1/2). Vrij spannende jeugdroman waarvan ik niet noodzakelijk ook het vervolg wil lezen.

En had ik begin december niet het vuistdikke en al bij al niet zo meeslepende Calamiteitenleer voor Gevorderden aangevangen, dan was de lijst toch langer geweest. Jammer.

Liggen klaar voor 2012: Zelf (Yann Martel), Het Leukste Jaar uit de geschiedenis van de mensheid (Giphart), Schokgolven (Jonathan Franzen, van wie ik ook nog Vrijheid wil lezen), Gelukkig zijn we machteloos (Ivo Victoria).

Grafische romans

1/ Jeff LemireEssex County

2/ Alex RobinsonTricked

3/ Walking Dead, delen 1 t.e.m. 6. Spannend!

Strips

Het achtste deel van Kobijn was het beste tot nu toe. De reis naar Antares blijft enorm meeslepend. De spin-off De Overlevenden is al even veelbelovend. Om Dirkjan moet ik blijven lachen en de Donjon blijft een heerlijke aantrekkingskracht uitoefenen. Even geen zin om te checken wanneer de laatste Largo Winch verscheen, maar als dat dit jaar was, heeft die me zeker en vast leesplezier bezorgd.





Lectuurtip: Zomerhuis met Zwembad

6 11 2011

Het genoegen van goede lectuur laat zich slechts enkele keren per jaar waarnemen. Ironisch dat het leesplezier bij zulke werken ook altijd het snelst voorbij is, gezien de manier waarop het je aanzet verder te lezen. Zomerhuis met Zwembad wist me op een avond of drie compleet voor zich te winnen en nam in mijn hoofd al snel de vorm aan van een heerlijk spannende film.

Ik had vooraf de kans hoog ingeschat dat deze roman me zou bevallen. Van Herman Koch las ik ook Het Diner en dat bleek al te getuigen van zijn talent om levensechte personages te schetsen die geloofwaardige dialogen hanteren en in een situatie belanden die psychologisch steeds benauwender wordt. Zomerhuis met Zwembad vergroot deze eigenschappen nog met als resultaat een razendsnel voortdenderende thriller.

De protagonist is er eentje om niet snel te vergeten. Marc Schlosser is een huisarts met bedenkelijke morele opvattingen en sociale principes. Wanneer hij met vrouw en dochters gaat logeren bij een patiënt die hem uitgenodigd heeft in zijn zomerhuis in Frankrijk, gebeuren er een aantal zaken die de onderlinge relaties drastisch dreigen te veranderen.

De sterkte van deze meeslepende roman zit volgens mij in het strakke verteltempo. Geen enkel personage of situatie is er zomaar: alles en iedereen heeft zijn rol in het verhaal. Koch heeft zijn plot volledig onder controle. De occasionele afdwaling gunt ons een blik in het hoofd van het hoofdpersonage: er huizen weinig empathische gedachten, zeker voor een huisarts, die het verhaal een griezelige ondertoon geven.

Grote literatuur is dit niet, maar Koch toont zich een meesterlijk verteller die schitterend personages tot leven kan wekken en een verstikkende atmosfeer weet op te roepen. Het is lectuur voor het grote publiek – het werd dan ook een bestseller – , meeslepend zoals de betere Hollywoodfilm.





Lectuurtip: Onder Vrienden

2 11 2011

Ik was wel te vinden voor de hapklare vertelstijl van Paul Baeten Gronda, van wie ik zijn eerste roman Nemen wij dan samen afscheid van de liefde las. Zijn derde roman  – een toch wel erg dun boekje – is me goed bevallen, al vind ik dit echt sneetjeslectuur: zo leg je er gerust meerdere tussen je boterham.

PB Gronda beschrijft het samenkomen van een groep vrienden ter ere van de dertigste verjaardag van het hoofdpersonage. De samenstelling van de groep en de verrassende onthullingen die de relaties tussen allen na die avond duidelijk geherdefinieerd zullen hebben, zorgen voor boeiende lectuur, hoewel die zaken weinig origineel zijn en zelfs in zekere zin gezocht en nadrukkelijk literair aandoen. Vriendengroepen in romans bestaan altijd uit een klein, bevatbaar clubje, verantwoord samengesteld uit koppels en vrijgezellen, hetero’s en homo’s, rijke en minder rijke, intellectuele en minder intellectuele personages en dan liefst nog iemand met een andere nationaliteit of huidskleur. Kortom: het soort vriendengroepjes dat vooral in fictie voorkomt. En in hoeverre bent u in werkelijkheid wel eens getuige van een grote revelatie, laat staan van meerdere na elkaar?

Hoewel het me dus stoort dat PB Gronda zo weinig moeite heeft gedaan om wat levensechter uit de hoek te komen – hoewel: voor iemand die volgens de achterflap ‘afwisselend in Leuven, Borgosesia en New York woont’ is dit misschien wel levensecht – leest Onder Vrienden lekker weg. De personages zijn leuk getypeerd en de dialogen zijn gevat. Jammer dan ook dat er niet meer mee gedaan wordt. Ronald Giphart – ongetwijfeld een invloed op Gronda – zou er zich niet zo makkelijk vanaf gemaakt hebben.

De beschouwingen rond het ouder en volwassener worden, beschrijft de achterflap als ‘Zo snijdt hij met humor en venijn in zijn eigen vlees en in dat van zijn leeftijdsgenoten‘. Dat vind ik vergezocht, want hoewel Gronda niet veel tekst nodig heeft om de opvattingen van de personages te schetsen, zijn het ook best wel stereotiepe beschouwingen. Ik vraag me toch wel af wie die leeftijdsgenoten van Gronda in werkelijkheid zijn. Dit lijkt me beslist geen verhaal dat als illustratie kan dienen bij de identiteit van mijn generatie. Maar wijn wonen dan ook niet afwisselend in Leuven, Borgosesia of New York natuurlijk.

In zijn geheel dus echt te weinig essentieel en nergens zijn potentieel waarmakend, maar wel een leuk leestussendoortje.

Om af te sluiten een fragmentje dat ik erg herkenbaar vond:

“Maar hij is echt een beste kerel hoor, als je hem leert kennen. Weet je wat het is met al die geweldige mensen die je eerst moet leren kennen? Dat zijn eikels. En je leert hen niet kennen, je went gewoon aan het feit dat het eikels zijn.”





Lectuurtip: De Onvolmaakten

15 07 2011

Als je op de koudste 14e juli ooit – zo meldt Frank Deboosere toch – de regen en wind compleet kan vergeten omdat je zo meegesleept wordt door een boek, dan kunnen we gerust stellen dat het hier om een voltreffer gaat. De Onvolmaakten van Tom Rachman heb ik in een razend tempo uitgelezen.

Plaats van handelen is de redactie van een internationale krant in Rome, maar op zich heeft de plot weinig met de nieuwswereld te maken, al is de schrijver zelf een journalist.  Hij laat ons kennismaken met elf personages die allemaal iets met de krant te maken hebben, maar die we vooral op privévlak volgen. De meeste van deze figuren leiden een verre van perfect leven en streven vaak vruchteloos naar beterschap. Allemaal lijken ze  echter omringd door negativisme en ellende.

Het bijzondere is dat heel wat personages ook in één van de andere hoofdstukken opdagen, waardoor we hen ook in een ander daglicht te zien krijgen. Zo krijg je een brede kijk op al deze mensen, die uiteindelijk allemaal vooral medelijden verdienen. Als rode draad wordt in ieder hoofdstuk een stukje geschiedenis van de krant geschetst.

Dat deze verhalen zo ongelooflijk meeslepen, ligt aan de treffende wijze waarop Rachman zijn personages opvoert. Hij maakt hen levensecht en maakt hun dagelijks doen en laten erg boeiend. De dialogen komen uitermate natuurlijk over en de gebeurtenissen gaan zich al snel filmsgewijs voor je ogen voltrekken. Op bepaalde momenten kreeg ik zelfs de aandrang om deel te nemen aan de actie in het boek.

Op literair vlak lijkt Rachman bescheiden te blijven, maar de knappe karakterontwikkeling en de heerlijke verweving van gebeurtenissen, zorgen er voor dat De Onvolmaakten haast niet weg te leggen is. Dat gebeurt me wel vaker, en wellicht is deze roman, hoewel bedolven onder lof, geen literair meesterwerk. Maar niettemin vond ik het verschrikkelijk jammer dat de 304 pagina’s om waren en kan ik niet wachten op Rachman’s tweede werk.





Lectuurtip: Generatie A

4 07 2011

De Canadees Douglas Coupland is al jaren één van mijn favoriete auteurs en ook de schrijver van wie ik al het meeste romans las. De man durft wel eens in herhaling vallen, maar kan als geen ander een (ironisch) beeld schetsen van de moderne mens. In Generatie A doet hij dat opnieuw met veel vindingrijkheid, al is het bij momenten benauwend hoe realistische zijn toekomstbeeld wel zou kunnen zijn.

We bevinden ons ergens in de 21e eeuw. Op de hele wereld komen geen bijen meer voor, met rampzalige gevolgen, voornamelijk voor de voedselvoorziening. Tot vijf willekeurige mensen, verspreid over de wereld, zonder enige aanwijsbare reden, gestoken worden door een bij. De overheid brengt hen samen, maar de bedoeling daarvan is aanvankelijk onduidelijk en vervolgens eerder onfris.

Hoewel het verhaal op zich niet zo veel voorstelt, en de karakterontwikkeling van de personages ondergeschikt is aan wat ze representeren, blijft Generatie A boeiend tot het eind. Coupland slaagt er schitterend in een aantal essentiële thema’s die mee onze huidige maatschappij (mis)vormen, aan te snijden op vaak licht komische wijze: de toenemende macht van de geneesmiddelenindustrie, de afname van de vrije wil van de mens, de steeds groter wordende kloof tussen arm en rijk,  de globalisering, de  digitalisering en de invloed van de technologie op onze communicatie, … Daar stelt hij de kracht van verbeelding en van verhalen tegenover, en de energie van echte menselijke interactie.

Dat betekent dat in deze roman ook een groot aantal verhalen zitten, die door de personages verteld worden. Die zijn vaak van de pot gerukt, maar ook bijzonder origineel. Dat de focus daardoor vaag wordt, valt te betreuren voor wie zich door het thrilleraspect had laten meeslepen, maar gezien de bewust  oppervlakkige uitwerking daarvan, was dat toch niet de bedoeling.

Generatie A is in al zijn creativiteit en veelzijdigheid, best een meeslepend boek. Alleen heb ik de indruk dat in eerdere werken als bv. Jpod, de Shampoo Planeet en Microslaven een meer treffende filosofische en/of emotionele laag aangeboord werd.





Balans

2 05 2011

Pas om 10.30u moeten beginnen werken!

Bouwmaterialen die bij de buren geleverd worden om 5u ’s ochtends

Caroline die me haar samenvattingsvriendje noemt

Geen plaats in het fietsenrek

Leerlingen op Youtube

Een te lange, chaotische en inefficiënte vergadering

True Blood seizoen 2 klaar liggen hebben

Kwaad worden op leerlingen, en nog eens, en nog eens!

Een telefoontje met Cindy

Recensies die te laat binnen geleverd worden

Mijn herstelde fiets en een nieuw fietslichtje van Knog

Collega’s die hun vuilen borden en koppen laten staan

Lekker suikerbrood

De dodelijke, eentonige nietszeggendheid van Norwegian Wood.

Het Diner van Herman Koch

“Hoogstaand” tv-drama: Zone Stad

Een geschikt idee voor moederdagknutselen bedenken

Collega’s die me een zaag vinden

Vulgaire woordspelingen rond cupcakes.

Stinkvoeten (ook van anderen!)

Ik blijf een optimistische mens en de balans is misschien wel in evenwicht, maar het was vandaag eigenlijk géén leuke dag.





Lectuurtip: Kinderen van de Jungle

24 04 2011

Tja, de titel doet me eigenlijk ook wel wat denken aan zo’n typische kletskoek, gericht op vrouwen van Davidsfondsvoorzitters of zo. Ook de cover van Kinderen van de Jungle  is allesbehalve aantrekkelijk. Eerlijk gezegd, lijkt dit in alle opzichten een flutboek.

Gelukkig deed de naam van de schrijver meteen een belletje rinkelen: van Torsten Krol las ik een viertal jaar geleden het spannende D e Weg naar Callisto en ik keek sindsdien uit naar de opvolger Witte Dolfijnen. Dat is nu dus Kinderen van de Jungle geworden, meteen één van de meeslependste verhalen die ik in lange tijd gelezen heb.

De lotgevallen van een gezin van 4 dat het naoorlogse Duitsland verlaat om zich te verschuilen in Venezuela, nemen een adembenemende wending wanneer hun vliegtuig neerstort boven het Amazonewoud en de familie terechtkomt bij een primitieve indianenstam die in hen getransformeerde dolfijnen zien. Het wordt lang geen Jommekesavontuur, maar wel een fascinerende en broeiende overlevingsstrijd die alle personages en hun onderlingen verhoudingen voorgoed zal veranderen, soms zelfs letterlijk.

Torsten Krol is er net als bij zijn eerste roman, vlot in geslaagd de lezer te onderhouden. Ik kon dit boek amper wegleggen – gelukkig is het vakantie. Zijn goed gedocumenteerde verhaal kent gaandeweg een steeds grotere intensiteit, blijft redelijk geloofwaardig en heeft ook een mooie historische context. De personages overtuigen, echter zonder levensecht te worden. De schrijfstijl van Krol is bij momenten immers toch wat te prozaïsch en zijn personages blijven redelijk oppervlakkig. Hoewel hij naar een psychologische diepgang streeft, is dit nog lang geen zware literatuur. Er zou zelfs meer te halen zijn uit wat de 16-jarige hoofdfiguur allemaal overkomt en hoe dit hem vormt als mens.

Hoewel ik dus enerzijds te vaak moest denken aan het bijna angstaanjagende, haast bezwerende In het hart van het oerwoud van Piñol, heeft Kinderen van de Jungle me toch enorm weten te boeien en kan ik u, net als de andere vermelde titels, van harte aanraden.





Lectuurtip: IJsland

10 04 2011

Net als in een aantal andere romans van Ronald Giphart, staat in IJsland het personage Giph centraal, die we ook al kennen uit Giph en Ik Omhels je met 1000 Armen (en eigenlijk ook Ik Ook van Jou). Het is een blij weerzien, want de sympathieke figuur is van het begin af heel levensecht geweest. Giphart heeft zijn wedervaren altijd al een autobiografisch tintje gegeven, ook al is Giph niet Giphart.

In IJsland staat Giph weer een heel eind verder in het leven. Het nakend (stief)vaderschap eist alle aandacht op en zijn werk als cabaretier verdwijnt naar de achtergrond. Een reis naar IJsland moet de dingen weer in perspectief brengen, maar levert ook een aantal confrontaties op (zonder  nu dramatisch te gaan stellen dat het een louterende trip wordt).

Wat me aan de vertelstijl van Giphart altijd al het meest geboeid heeft, is de manier waarop hij zeer raak relaties en dan vooral vriendschappen kan schetsen en daarnaast heel goed sferen weet te treffen. Dat is ook in dit boek het geval, al zijn de mannelijke nevenpersonages eigenlijk geen van allen echt scherp uitgewerkt. Het is dan ook Giph’s eigen beleving en kijk op de dingen, die centraal staan (wat eigenlijk altijd al het geval was). IJsland is niet vernieuwend en is geen overtreffende Giphartliteratuur, maar is in al zijn consequentie wel een alweer vlot geschreven en onderhoudende roman.

De humor die veel van Giphart’s werk typeert, ontbreekt dit keer, ten voordele van een iets dramatischer verhaallijn, maar dat is geen gemis. Giph kan nog steeds laconiek en soms spitant uit de hoek komen (wist u overigens dat de nog veel spitantere Phileine, uit het heerlijke Phileine zegt Sorry, de zus is van Giph?), maar hij is ook volwassener geworden en dat levert meer ernst op.

De verwijzingen naar eerdere gebeurtenissen uit Giph’s leven – zoals te lezen in de voorgaande romans – zijn een leuk extraatje. Wanneer Giph het heel kort even over zijn uitgestorven vriendschap heeft met Thijm en Monk, twee personages uit de andere boeken, besef je met een schok van herkenning hoe Giphart er in geslaagd is je deel te laten uitmaken van het leven van Giph. Als lezer betreur je enerzijds dat hij die twee vrienden verloren is, maar is er tegelijk die spijtige herkenning: mensen komen en gaan. Het herinnert me aan mijn favoriete passage uit Giph, iets over groepjes die vervagen door de tijd (nu dacht ik toch echt Giph in mijn boekenkast te zien staan, maar niet dus) en bevestigt ook dat die beschouwende, licht nostalgische kijk op het leven voor mij voor een groot deel de sterkte van Giphart’s werk uitmaakt.

Verder ook graag gelezen: De Man Onder de Trap van de Zweedse Marie Hermanson, een boeiende psychologische roman over een gezin met een verstekeling in huis en Sunset Park van Paul Auster (altijd goed).





Lectuurtip: De Loterij

2 03 2011

De net niet zwakzinnige Perry B. Crandall wint met de loterij twaalf miljoen dollar. Familieleden die hem vroeger links lieten liggen, doen alles om hem voor zich te winnen. Anderen menen het goed met hem, maar het is eigenlijk Perry’s overleden oma die hem helpt keuzes te maken: al haar adviezen werden door Perry in zijn geheugen geprent en dienen  nu als leidraad voor zijn leven.

Het fascinerende gegeven van wat er met mensen gebeurt als ze plots héél veel geld winnen, leidt in De Loterij enerzijds beslist tot zo’n genoegzame leeservaring waarbij het hoofdpersonage precies doet wat je als lezer hoopt. Anderzijds streeft schrijfster Patricia Wood een evolutie van haar protagonist na, die het verhaal diepgang geeft. Je leeft als lezer sterk mee met Perry, en de manier waarop hij tegen de stempel ‘zwakzinnig’ vecht, is vaak aandoenlijk. Het uitgangspunt dat Perry wel talenten heeft en helemaal niet zo dom is als de samenleving denkt, komt nu en dan wat naïef over – zelfs hoog intelligente mensen maken fouten, terwijl Perry alleen maar juiste beslissingen neemt- maar daardoor krijgt De Loterij wel een hoog Forrest Gump-gehalte en dat kon ik best smaken.

Wood hanteert een bijzonder vlotte stijl waarbij Perry’s kinderlijke observaties van de mensen om hen heen een frisse invalshoek vormen. De ongecompliceerdheid van het hoofdpersonage draagt bij tot een rechttoe-rechtaanstijl die soms wat makkelijk overkomt, maar in details getuigt van fijn schrijverschap.

Met zijn soms wat zielig overkomende personages en al te optimistische, filmische stijl, doet De Loterij wat denken aan De Geheugenloper van Ron McLarty, een roman die bij momenten ook  dat melodramatische nastreefde, maar wel een iets meer verpletterende indruk maakte. Maar niettemin: graag gelezen.

Waarom uitgeverij Arena overigens voor een cover koos met een fietsende kerel die niets van doen heeft met Perry, is een vraagteken.





Gelezen in 2010

30 12 2010

Het voorbije jaar viel de boekenoogst normaal te noemen. Ik las 26 romans en dat is zo ongeveer hetzelfde als de voorgaande jaren.

Ik las voornamelijk Amerikaanse romans maar ook best wat Belgische lectuur. Er waren ook wat graphic novels, stripromans dus, die ik niet heb opgenomen in de lijst – hoewel sommigen me meer dan één avond gekost hebben.

Meer dan vroeger bracht ik op deze blog verslag uit van wat ik zoal las. Een overzicht vindt u hier. Het beste boek dat ik dit jaar las, wordt daar echter niet besproken, De Bloemen van Koen Peeters. Daarnaast vielen ook Dertien (David Mitchell), Het konijn op de maan (Paul Mennes) en Mijn vriend Leonard (James Frey) niet weg te leggen.

Verder ook genoten van De Ingewijden (T.C. Boyle), Muleum (Erlend Loe), Het verwenste leven (Thomas Glavinic), Ivo Victoria’s Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor -12-jarigen won, Submarien van Joe Dunthorne, Alles is Belangrijk van Ron Currie, Deze Bloedende Stad van Alex Preston, Huid (Mo Hayder), Laat de Aarde Draaien van Colum McCann, De Ontelbaren van Elvis Peeters, De huishoudster en de professor (Yoko Ogawa) en Het Laatste Concert van Nicola Lecca.

Slechtste leeservaring: De Stolp van Jeroen Theunissen en de wekelijkse Story bij mijn grootmoeder (‘ier ist nieuw boeksken, want gij zijt nen echten boekenman, gij‘).

Thrillers zijn blijkbaar minder en minder aan mij besteed, hoewel ik eigenlijk erg kan opgaan in zo’n meeslepend mysterie. Maar er zijn helaas erg weinig thrillers die ook degelijk genoeg  geschreven zijn en niet de zoveelste getormenteerde politie-agent als hoofdpersonage opvoeren. Ik mis echt originaliteit in dit genre.

Ook dit jaar trof ik geen echt meesterlijk boek aan, zoals dat evenmin de vorige jaren het geval was. Erg goede boeken worden, net als films, zeldzamer naarmate je er meer verteert, blijkbaar. Maar tot die conclusie kwam ik eigenlijk ook vorig jaar al. En zo heb ik eigenlijk steeds minder te vertellen.





Lectuurtip: Mijn Vriend Leonard

10 11 2010

Van James Frey las ik jaren geleden al In duizend stukjes, een behoorlijk intense roman over de kwellingen van het afkicken. Een indrukwekkend relaas, geschreven in een overrompelende stijl – waarbij o.a. nauwelijks leestekens gebruikt werden. Het boek werd een bestseller in eigen land, en Frey werd door  o.a. de invloedrijke Oprah Winfrey de hemel  in geprezen. Toen bleek dat de roman helemaal niet zo waargebeurd was als Frey beweerd had, en werd de impact van het verhaal wat teniet gedaan door de reacties in de media. Ik bleef het boek alleszins erg waarderen.

Vreemd dat ik maar liefst 5 jaar gewacht heb vooraleer de sequel  te lezen. Mijn Vriend Leonard voert hetzelfde hoofdpersonage op, een ietwat fictieve versie van Frey zelf, en we krijgen te zien hoe zijn leven vorm krijgt na zijn ontslag in de ontwenningskliniek. Aanvankelijk is dat met meer vallen dan opstaan – één en ander is behoorlijk dramatisch -, daarna kruipt er voorzichtig wat optimisme in de plot. Na 368 pagina’s leg je ietwat verscheurd het boek naast je neer, gepakt door zo veel recht-toe-recht-aan menselijke harmonie. Zelden zo te doen gehad met een fictief personage.

Mijn Vriend Leonard is in dezelfde aparte stijl geschreven, voor een taalpurist als mezelf eigenlijk even slikken. Maar de effectiviteit ervan is zo groot dat ik al snel over al die ontbrekende leestekens heen las. De plot zwelgt je op en kauwt je fijn. Grandioos.

Na de filmvloedgolf verdrink ik momenteel in geweldige boeken. Naast Het Konijn op de Maan, genoot ik enorm van Colum McCann’s Laat de Aarde draaien (waar ik echter wel vier weken over deed!) en Elvis Peeters’ hopelijk niet al te profetische, maar wel meeslepende De Ontelbaren. Laat de volgende maar komen.





Lectuurtip: Het Konijn op de Maan

9 11 2010

Vanop de achterflap van Het Konijn op de Maan staart Paul Mennes me net iets te arrogant aan. Ik herinner me meteen hoe vreselijk ik zijn twee eerste romans vond, Soap en Tox. Die kregen destijds, halfweg jaren ’90 best wel wat aandacht. Ik vond dat onterecht. Mennes was een slechte kopie van Brett Easton Ellis en aanverwante auteurs die de polsslag van een generatie aanvoelden. Ik had vooral het gevoel dat ik zoiets zelf ook wel kon schrijven.

Gelukkig kon ik Web – waarvan ik me nu wel afvraag waarom ik het nog wou lezen – wel appreciëren en ook Kamermuziek vond ik sterk. Al moet ik er meteen aan toevoegen dat ik geen enkel idee meer heb waarover deze verhalen gingen en er ook geen herinneringen bovenkomen als ik de korte inhoud opzoek. Het Konijn op de Maan zal ik minder snel vergeten: tijdens een slapeloze nacht las ik deze (dunne) roman uit in één ruk.

Het verhaal gaat over een jonge Vlaming die bij zijn geliefde in Osaka gaat wonen. Zijn kennismaking met de Japanse samenleving zorgt voor grappige, tragische en soms surrealistische gebeurtenissen, volkomen authentiek beschreven door Mennes, die zelf in Osaka verbleef. De emotionele uitdieping van de protagonist is nu niet bepaald fameus, maar als lezer raak je wel begaan met zijn lot. De kleurrijke aankleding van de plot, de snedige dialogen en satirische uithalen naar de oppervlakkigheid van de mens, maken iedere bladzijde genietbaar.

De vele fascinerende details over het leven in Japan doen het hem echter voor mij. Mennes houdt duidelijk van het land en zijn bewoners, maar beschrijft de perikelen met een zekere droefheid. Omdat die Japanners ook zo verdomd idioot kunnen zijn, vanuit een Westers opzicht, en anderzijds omdat het hoofdpersonage er maar niet mag bij horen. Meteen krijg ik zin om Lost in Translation opnieuw te bekijken, een film die ik niet eens zo formidabel vond.

Het Konijn op de Maan is geen grote literatuur, maar is wel een zeer raak geschreven, perfect gestructureerd verhaal dat je met een grijns en een scheut melancholie verteert, alsof je zelf de protagonist bent. De absurde slogans op T-shirts, het Engelssprekende buurvrouwtje, de onverstoorbare schoonouders, het geluksjongetje dat nu en dan verschijnt, de uit de hand lopende beleefdheid van de Japanners, … zijn stuk voor stuk verhaalelementen met zo veel potentieel dat je betreurt dat dit boek amper 200 pagina’s dik is. Stellen dat er meer in zat, zou u een typisch reactie mogen noemen, maar ik meen echt dat met dat tikkeltje meer dramatiek, een minieme neiging tot wat epiek en wat meer emotionele durf, dit een nog veel sterker boek had kunnen worden, iets dat pas echt de naam roman waard zou zijn.

Maar goed, ik geniet nog erg na en zal Mennes de volgende keer met plezier weer een kans geven. Maar misschien die pose op die achterflap maar eens laten vallen?

 

 

 








%d bloggers liken dit: