2800 Films

29 11 2009

Amper twee maand geleden stond ik hier even stil bij een mijlpaal in mijn filmbeleving, zijnde de 1000e bioscoopfilm. Vandaag valt alweer een feit te vermelden, nl. de 2800e film. Als gewoonlijk sta ik daarom, vooral ter eigen vermaak, even stil bij een aantal cijfers en weetjes die de al dan niet geïnteresseerde bloglezer een beeld bieden van mijn filmgekte.

  • 1041 films zag ik in een bioscoop.
  • Het meest films zag ik in 2006, het gevolg van enkele maanden werkloosheid. Ik zag toen 259 films, wat me onmogelijk ooit nog te overtreffen lijkt.
  • Dit jaar zag ik al 196 films. Om het aantal van 2008 te overtreffen zou ik er dit jaar nog 24 moeten zien, wat me onwaarschijnlijk lijkt.
  • Als ik ook alle visies meetel van films die ik al een keer eerder zag, kom ik bij een nog veel hoger getal, nl. 3202. Ja, ik hou immers ook bij hoeveel keer ik elke film al gezien heb.
  • Dat juni en september telkens de maanden zijn waarin ik het minst films zie, bewijst dat ik mijn werk wel serieus neem, niet?
  • Top 10 van acteurs waarvan ik al het meest films gezien heb (een lijstje waar slechts zeer geleidelijk aan verandering in komt): Robert De Niro (40), Meryl Streep (37), Anthony Hopkins, Dustin Hoffman, Nicolas Cage (31), Michael Caine, Julia Roberts, Philip Seymour Hoffman, Johnny Depp en Ed Harris (30). Toch wil dat weinig zeggen, want mijn favoriete acteurs ontbreken daar gewoonweg omdat ze nog niet genoeg films gemaakt hebben.
  • Regisseurs waarvan ik het meest films zag (eveneens traag wijzigend lijstje): Steven Spielberg (21), Woody Allen (20), Joel Schumacher (16 -wat blijft deze prulcineast een schandvlek op mijn filmcv!), Mike Nichols, Ron Howard (15), Francis Ford Coppola en Martin Scorsese (14). De hoogst genoteerde niet-Amerikaanse filmmaker is Pedro Almodovar met 11 films.
  • 183 van die 2800 films vind ik echt grandioos. Dat is zo’n 6.5%. Per jaar zie ik dus zo’n 3-4 films die ik echt wil koesteren. Vraag me geen lijstje van favoriete films, dat is onbegonnen werk.
  • Zo’n 8% van de geziene films vind ik echt ondermaats. Over het algemeen ben ik een positief ingestelde kijker die op diverse niveaus van film kan genieten.
  • Stilaan nader ik ook het mooie getal van 400 geschreven recensies. Dat zal iets voor volgend jaar zijn. 
  • Zowat 500 films of 18% uit de lijst zijn niet-Engelstalig. 103 zijn Franse films, 82 Belgisch, 36 Duits en 36 Spaans. Ik zag films uit 47 verschillende landen.
  • De oudste films die ik zag zijn Chaplin’s The Kid en Sjöström’s Körkarlen, beide uit 1921. Overigens zag ik zowel uit de jaren ’20, ’30 en ’40 telkens 9 films.  Met 187 films is 2005 het jaar waaruit ik tot nog toe het meeste producties zag.

En nu op naar de 3000, wat normaal gezien ergens voor september 2010 zou moeten zijn.





Acteren moet je leren (2)

26 09 2009

De voorbije weken vielen drie feiten me op in de Vlaamse acteerwereld. Allereerst was er de casting van Koen De Bouw in de volgende film van Erik Van Looy. De twee hebben al drie keer eerder samengewerkt en kunnen het goed met elkaar vinden. Geen probleem. Toch vind ik die casting wat voorspelbaar. Wedden dat Filip Peeters de volgende zal zijn die mag aantreden in De Premier? Dat mogen dan al prima acteurs zijn, is het niet een beetje ongeïnspireerd telkens voor diezelfde koppen te kiezen? Van Looy behoort natuurlijk tot de mainstream en hoeft dus misschien geen risico’s te nemen, maar een creatief denkproces is er wellicht ook niet aan voorafgegaan En dat moet dan voor het eerst zijn dat ik deze brave mens wat afval.

Ook een vermelding waard, zeker in het kader van het oorspronkelijke uitgangspunt van deze rubriek, nl. taalgebruik in Vlaamse fictie, is een citaat van Nathalie Meskens in HUMO: ‘Wij moeten de mensen entertainen en niet opvoeden’, zegt de actrice uit Kaat & Co en Wij van België op de vraag of er verkavelingsvlaams zal gesproken worden in de nieuwe serie David. Ik vind dat een enge visie en een onnozele uitspraak, want Meskens lijkt er van uit te gaan dat je ofwel natuurlijk overkomt op het scherm en dus entertaint ofwel behoorlijk Nederlands spreekt en dus bevoogdende, saaie televisie maakt. Er is blijkbaar niets daartussen. Wie deel 1 las weet al dat ik geen Algemeen Nederlands verwacht van acteurs, maar wel fatsoenlijke articulatie en vooral een grote naturel. Als Meskens slecht spreekt, is ze een slechte actrice, want duidelijk spreken is gewoon haar werk. Het blijft bij veronderstellingen, want ik zag Meskens nog nooit aan het werk en laat haar dus voorlopig achterwege in mijn overzicht.

Tenslotte wist Stefaan Werbrouck in Knack een sterk punt te maken. N.a.v. de kritiek op de accenten van de acteurs in Code 37 en de daaropvolgende kritiek over onverstaanbaarheid in Los Zand, nam hij eveneens de stelling in dat acteurs van hem niet zozeer geforceerd Nederlands moeten spreken, maar hij vraagt zich wel af of het zoveel gevraagd is dat acteurs het accent aanleren dat hun personage verondersteld wordt te hebben. Is het niet precies het werk van een acteur ons te overtuigen dat ze iemand anders zijn? Waarom doen ze dan geen inspanning om een passend accent aan te nemen? Tja, het kunnen niet allemaal Meryl Streeps of Russell Crowes zijn zeker? Mooi gezegd van Werbrouck alleszins.

Dus sprokkel ik nog maar eens 10 Vlaamse acteurs bijeen om even stil te staan bij hun talent:

vlaamseacteurs211. Ianka Fleerackers: nooit meer uit het collectief geheugen te bannen door haar rol als de o zo lieflijke Prinses Prieeltje in Kulderzipken. Daarvoor viel ze mij al op in Niet voor Publicatie. In Louislouise en Flikken zag ik haar dan weer kort nietszeggend wezen. Heeft niet zo’n positief imago, maar ik verdenk haar er van meer dan behoorlijk te kunnen acteren. Verdient beter materiaal om dat eens te bewijzen.

12. Warre Borgmans: een rasacteur die vooral komisch sterk lijkt te wezen maar ook in de meest gevarieerde ernstige rollen altijd goed werk levert. In Nefast voor de Feestvreugde vond ik hem grandioos, zijn bijrol in Het Eiland stond bol van nuances en zijn trompettist in Het Peulengaleis valt niet te overtreffen. Ook bekend als broeder Grimm in datzelfde Kulderzipken en uit Team Spirit, Buitenspel en Zone Stad en momenteel zijn boterham aan het verdienen in David. Wat jammer genoeg geen reden genoeg is om te kijken.

13. Camilia Blereau: ‘Wie?’ vraagt u alweer. Maar al te vaak wordt deze dame vermeld als een onontdekt talent. Is dan ook vooral in gastrollen te zien maar mij blijft zowat elke rol bij van deze actrice. Wordt vaak gecast als kijvend wijf of bazig kenau, maar wie al haar rollen op een rijtje zet, kan niet anders dan haar veelzijdigheid vaststellen. Was al jaren geleden een strenge hoofdredactrice in Niet voor Publicatie, was onlangs erg sterk in De Smaak van De Keyser en verraste tussendoor in Stille Waters. Het grote publiek kent haar vooral uit Lili & Marleen en Kinderen van Dewindt. Moet ook leven en nam dan ook allerlei gastrollen in beschamende series als Spring!, Grappa en Amika aan. Ik wens haar ooit een stevige hoofdrol toe in een succesvol drama.

14. Joke Devynck: Ze mag gezien worden, ze is nog steeds vrij populair na haar hoofdrol in Flikken van 1999 tot 2002 en verscheen ook al in 4 films die ik allemaal gezien heb (Buitenspel, Vle(u)gels, Vermist en Suspect). Op televisie was ze ook nog te zien in Sara en Katarakt. Ik snap niet helemaal waar dat succes aan te danken is want ik hoor steevast dat West-Vlaamse accent en vind haar simpelweg nooit geloofwaardig en soms wat irritant. In Flikken destijds was ze zelfs abominabel. Dat is intussen verbeterd, maar toch overtuigt Devynck me amper. Ik ben benieuwd welke gevolgen dat zal hebben voor de Tom Lanoyeverfilming Het Goddelijke Monster, waarin Devynck de hoofdrol zal spelen.

15. Barbara Sarafian: Sinds Aanrijding in Moscou weer een beetje op de voorgrond en dat is volkomen terecht. Sarafian is een groot talent dat overtuigt in de meest diverse rollen. Kan zeer komisch wezen maar geeft zich ook volledig op het dramatisch vlak. Aanrijding bood haar een van de mooiste vrouwenrollen van de afgelopen jaren en ik durf betwijfelen of veel andere actrices dit tot een goed einde hadden kunnen brengen. Maar veel eerder speelde ze ook met veel overgave een variatie aan rollen in Spike en Kijk eens op de doos van (pdw). Vermeldenswaardig hoogtepunt was ook haar rol in Peter Greenaway’s 8 1/2 Women naast o.a. Amanda Plummer en Toni Collette. Ben fan!

16. Stany Crets: als Nancy moet ik hem eigenlijk niet – ik heb niets tegen dat personage, maar Crets gaat voor mij nét niet genoeg op in zijn rol – maar de man heeft doorheen de jaren (vooral in zijn eigen programma’s) getoond dat hij boordevol personages zit en dat maakt hem een goed acteur die zijn succes zeker verdient. Daarnaast was hij geloofwaardig en/of grappig in Los, Raf & RonnyRecht op Recht en natuurlijk – nu al 13 jaar geleden – Alles Moet Weg.  Ik weet niet of een diepgravende, ernstige rol hem zou liggen – het zou best wel eens kunnen – maar voorlopig kan de man tevreden zijn over zijn eigen carrière. Jammer wel van die enkele magere rollen in ultracommerciële ondingen als Plop in de Wolken of K3 en het ijsprinsesje. Geen snobisme, maar dat kun je moeilijk aanvaardbare fictie noemen.

17. Frank Focketyn: een curieus geval, deze doorgaans zeer grappige acteur. Heeft meegewerkt aan enkele van de meest populaire en beste series van de voorbije jaren – Het Eiland en In de Gloria – en maakt als Pappie uit Man Bijt Hond deel uit van de tv-geschiedenis. Zowat al zijn rollen blijven herbekijkbaar en uiterst grappig. Maar wat zegt dat over het acteertalent van Focketyn? Uiteindelijk weten we allemaal dat Guido Pallemans en al die andere zenuwachtige, gecrispeerde types uit In De Gloria iets te veel op elkaar lijken om te stellen dat Focketijn veelzijdig is. Vooral het rechtduwen van de bril met de wijsvinger heb ik de man net iets te veel zien doen. Toch zie je weinig acteurs in die mate opgaan in een personage en slaagt Focketyn er toch altijd in het karikaturale te overstijgen. Indien niet al te vaak op het scherm, dus best een aangenaam acteur. Wist u dat hij ooit een pastoor speelde in enkele afleveringen van Thuis?

18. Benny Claessens: Oei, wat doet deze kerel me zuchten. Als broer van Bart in Het Geslacht De Pauw viel hij voor mij enkele keren door de mand: hoe sterk zijn rol en de scenario’s ook, het deels geïmproviseerde  gemekker van deze jonge acteur stoorde me echt te vaak. Ik zag hem tweemaal gehandicapt wezen: in de bedenkelijke jeugdfilm Blinker en – héél kort – in Koning van de Wereld en beide keren vond ik zijn prestatie tergend slecht. Zijn gastrol in Witse – aja nu je het zegt, daarin speelde hij alwéér een mentaal gehandicapte – was simpelweg verschrikkelijk. Ik hoef deze figuur niet per se meer op televisie te zien.

19. Robbie Cleiren: zijn bekendheid is omgekeerd evenredig met zijn talent. Cleiren is een prima opgeleide, altijd geloofwaardige en interessante acteur die zijn rollen prima afwisselt. Zie hem vooral aan het werk in de weing geziene films Een ander zijn geluk, Dirty Mind en Linkeroever. Op televisie herinnert u zich hem misschien van Recht op Recht en gastrollen in Witse, Rupel en Sedes & Belli. Lijkt geen drang tot het BV-schap te voelen, wat de perceptie van de ernst waarmee hij zijn vak uitvoert, alleen maar vergroot.

20. Jacky Lafon: Niemand is makkelijker door het slijk te halen dan deze euh… actrice. Haar afgang in de Nationale IQTest was voer voor talloze stand-up comedians en columnisten en haar onverslijtbare rol in het grootste televisiegedrocht ooit gemaakt, Familie, is eigenlijk gewoon lachwekkend. Wat valt er verder nog te spotten met deze platte, veredelde kermisslons op jaren, wiens werk in de de verste verte niets te maken heeft met wat acteren eigenlijk is? Leert haar tekst van buiten en dat is het.

 





Acteren moet je leren

9 09 2009

Sinds Jelle Cleymans zich een weg ettert doorheen de serie Thuis slaag ik er nog meer in dan voorheen, dit leven zoals het helemaal niet is, compleet te negeren. Ergens ook jammer, want het schabouwelijke taalgebruik en de stereotiepe personages konden mij op sommige momenten inspireren tot genietbaar geëmmer hier, maar het was uiteindelijk amper draaglijk geworden.

Momenteel blijkt het taalgebruik in allerlei series echter plots een item. De Standaard pikte het geklaag op diverse internetfora op over het taalgebruik in nieuwe series als Los Zand en Code 37. Man Bijt Hond gaf daar gisteren een leuke draai aan. Ik ben als taalliefhebber wel tevreden met deze nieuwe aandacht – al die pietjes precies in Man Bijt Hond vond ik extreem sympathiek! – , hoewel ik me niet de illusies maak dat er iets zal veranderen. Overigens hoeft het voor mij ook niet van dat steriel Nederlands te worden, hoor.

Maar de Taal van Thuis heeft me dus jaren geërgerd, al die laat ik nu maar even links liggen. Over het schabouwelijke gepruttel in 16+ had ik het twee jaar geleden al. Dus over naar de actualiteit. Het taalgebruik in Los Zand vond ik bij momenten storend: zoals vroeger al gezegd wil ik nog tolerant zijn tegenover verkavelingsvlaams, maar dialect vind ik absoluut not done. In tegenstelling tot velen vond ik de acteurs wél verstaanbaar, maar dat wil niet zeggen dat ik ze met plezier aanhoorde. Enkele van de gesprekken waren beslist tenenkrommend dialectisch en voorzien van een geforceerdee naturel. Terzijde: deze serie wil ik best nog verder bekijken al garandeer ik niet dat ik de eindstreep haal.

Dan was er Code 37, een doorslagje van een kopie van een tweedehands politieserie. In Vlaanderen misschien wat ongezien, maar verder op alle vlakken ongeïnspireerd. En saai, niet te geloven. Maar ter zake: de Antwerpse en Brabantse accenten waarvan sprake in vele media, deden me niet veel. Zoals elders al opgevoerd, hoor je zeker in Gent diverse accenten, dus wat zou dat. Maar hier is meer aan de hand: de taal die de acteurs hanteren leunt zo dicht aan bij dialect, dat het bijzonder irritant wordt. Doet pijn aan de oren.

Ik heb daar wat over nagedacht. Als ik me in het dagelijks leven maar in  beperkte mate erger aan dialect en accenten, waarom zou ik dan in Vlaamse series en films wel verwachten dat men perfect Nederlands spreekt? Mijn conclusie is eigenlijk paradoxaal: ik heb helemaal niets tegen deze manier van spreken. Van nieuwslezers, presentators, omroepers en radiovolk verwacht ik dat uiteraard wel, maar acteurs hebben als opdracht fictie te brengen die aanleunt/gebaseerd is op/lijkt op de werkelijkheid. Dus moeten ze toch klinken zoals gewone mensen?

En dus zit het probleem voor mij helemaal ergens anders: het ligt aan de acteurs. Eén van de dames in Man Bijt Hond vond bv. dat Van Vlees en Bloed verknoeid werd door de dialectwoorden erin. Niets van gemerkt, moet ik zeggen. Als de acteurs overtuigen, maakt het mij eigenlijk niet echt uit wat ze spreken. Koen De Graeve kan zijn Aalsters doorgaans amper verstoppen, en toch hoor ik hem zeer graag bezig in alle soorten rollen. Ik raak er dus steeds meer van overtuigd dat goede acteurs het verschil maken en dat er ook steeds minder zijn helaas. Vlaanderen raakt bedolven onder would-be vedetten, bimbo’s die vanbinnen even blond zijn als vanbuiten en veredelde figuranten die zich allemaal acteur noemen.

Ik heb zelf geen acteerambities, ik snap ook dat het charisma van een acteur meer uitmaakt dan zijn werkelijke talent en dat een goed acteur meer is dan iemand die mooi spreekt. Wat een goed acteur dan wel is, valt moeilijk te omschrijven. Het laat me niet om toch even af te wijken van mijn punt en mijn loep boven het Vlaams acteervolk te houden. Ik beschouw dus even wat willekeurige Vlaamse acteurs om te zien wat er hapert en aanslaat.

 Vlaamseacteurs11. Veerle Baetens: overschat. Gigantisch nog wel. In de vier minuten van Sara die ik ooit meepikte, vond ik haar al amper boven het minimum amateurniveau uitsteken. In Code 37 hanteert ze zeker twee gezichtsuitdrukkingen. In Loft ging ze op in het decor, zo grijs wist ze te zijn. Ik moet haar niet. De verpersoonlijking van het banale. In Vlaanderen ben je dan een ster.

2. Marijke Pinoy:  Een mens met een wel erg beperkt register, waardoor ze al al haar rollen op elkaar laat lijken. Of ze nu de drama queen staat te wezen in De Keyser van de Smaak of moederlijk is in Ben X en Los Zand, ze blijft emoties verwarren met gesticuleren en zeuren. Let ook eens op haar gruwelijke articulatie. Haar jury duty in het gedrocht Moeders en Dochters onthulde bovendien dat ze in werkelijkheid ook gewoon zo is.

3. Maaike Cafmeyer: We love her. Niet? Ze is leuk , ze is grappig… Wacht even. Is ze echt grappig? Of heeft ze gewoon enkele grappige rollen gespeeld? Ze mocht heerlijk stuntelen in Het Geslacht De Pauw. Ze mocht heerlijk bot wezen in Loft. En ze komt beslist sympathiek en charmant over. Maar acteert ze eigenlijk goed? In Aspe zag ik haar nauwelijks aan het werk – niet uit te kijken, deze belegen misdaadprul – maar ik wacht alleszins tot ik eens echt onder de indruk zal zijn. Haar legendarische opdringpoging bij Paul Van Himst als vrouw van Bart De Pauw was echter ijzersterk. Acteren is ook: laten vergeten dat je een actrice bent. Ik geef haar nog heel wat krediet.

4. Jelle Cleymans: een ware verschrikking. Dit is echt wel allesbehalve een acteur. Ik blijf beleefd over zijn smoelwerk, maar dit is echt wel the very poor man’s Leonardo Dicaprio Zac Efron Rupert Grint. Ja, inderdaad, die irritante kerel die Ron speelt in Harry Potter.

5. Adriaan Van den Hoof: geweldig in zowat elke rol die hij speelde in het Peulengaleis en het gerelateerde Nefast voor de Feestvreugde. Memorabel als zieligaard in de sketches uit Man Bijt Hond. Maar beschikt hij over de veelzijdigheid en de diepgang die we van een goed acteur verlangen? Zijn gastrol in Code 37 was alvast heel erg om te lachen. Zonder dat dat de bedoeling was. Misschien komt het ooit goed, maar ik zie hem gewoon geen ernstige rollen vertolken.

6. Marilou Mermans: haar website opent met mijn lofuitingen en die zijn gemeend. Zou een monument moeten zijn in Vlaanderen, maar blijft toch wat onder de radar door gebrek aan grote rollen. Of net door zo op te gaan in haar rollen dat niemand haar herkent in een andere. Grote klasse dus. En dat moet dan opdraven in Familie en Thuis.

7. Frank Aendenboom: Dit is dan wel een momument, dus wat valt er te argumenteren? Dat deze knotwilg uit de Vlaamse filmwereld zo vaak in het dialect geacteerd heeft. En daar nooit iets tegen in te brengen viel want je geloofde iedere minuut. Al mogen ze Lili & Marleen gerust uit zijn cv schrappen.

8. Frank Vercruyssen: iemand uit mijn nabije omgeving deed onlangs een weinig sympathieke indruk op van deze man, maar desondanks weet hij in wat voor rol dan ook, wel steeds te overtuigen. Manneken Pis is nu wel heel lang geleden, De Smaak van de Keyser en (N)iemand toonden zijn talent recentelijk nog. Als Vlaanderen Hollywood was, was dit wellicht Sean Penn of zo. En dan heb ik nog niet eens één van zijn theaterstukken gezien.

9. Eline De Munck: haha. hahahahahahahaha. In het Kruidvat zoeken ze nog iemand.

10. Axel Daeseleire: Jaaaaa, dat Antwerps accent, we weten het. En die typecasting als macho. De man moet ook leven zeker? In zijn begindagen om weg van te lopen (Dief gezien iemand?), maar intussen toch al enkele keren zeer overtuigend geweest en ik heb de indruk dat hij zijn vak ernstig neemt.

Hmm, dit is leuk. Wordt beslist vervolgd.

En nu maar hopen dat al die mensen mij niet bellen omdat ze beledigd zijn.





Terugblik op het zomerfilmcollege (3)

3 08 2009

De essentie nu: wat heb ik daar eigenlijk gezien? De films werden verdeeld over 3 thema’s. Het filmjaar 1960 stond centraal, films die dat jaar gemaakt werden, van over de hele wereld. Het tweede thema draaide om ‘emigrés’, Europese cineasten die de overstap maakten naar Hollywood (in de eerste helft van de 20e eeuw). Het derde thema behandelde de nieuwe Koreaanse cinema. In de reeks kon je ook een aantal recente films bekijken.

Een overzichtje:

1960: (David Bordwell)

filmjaar1960 *The Apartment (Billy Wilder, USA): een Hollywoodklassieker die nog niets aan kracht verloren heeft. Scenariogewijs een topper, met energiek acteerwerk van de onovertrefbare Jack Lemmon.

*The World of Apu (Satyajit Roy, India): het leven en lijden van een jonge Indiër, een tragisch relaas dat destijds als een echt meesterwerk beschouwd werd. Nu toch iets minder treffend, maar best onderhoudend.

*Black Sunday (= La Maschera del demonio, Mario Bava, USA): Werkelijk abominabele horrorfilm over tot leven gewekte heksen, zich in typische mysterieuze kastelen en akelige bossen afspelend. Hoofdactrice Barbara Steele had blijkbaar ook nog nooit van een tandarts gehoord.

*Le Petit Soldat (Jean-Luc Godard, Frankrijk): moeilijk verteerbaar intellectueel gedoe waarbij het ergerlijke spelen met de geluidsband en de bizarre beeldvoering ‘de politieke en morele twijfels van het hoofdpersonage symboliseren’. Had niet gehoeven.

*Late Autumn (Yasuyiro Ozu, Japan): stijlvol en onderhoudend familiedrama met bewonderenswaardige beeldovergangen.

*The Leech Woman (Edward Dein, USA): lachwekkende, Jommekesachtige horrorpoging over een dokter op zoek naar een verjongingsmiddel. Barslecht.

*The Bad Sleep Well (Akira Kurosawa, Japan): Grandioos drama met een meeslepende verhaallijn en indrukwekkende shots. Twee en een half uur steengoede cinema.

*The Fall of the House of Usher (Roger Corman, USA): Irriterende horrorshit, ondanks de aanwezigheid van de legendarische Vincent Price een slaapverwekkend onding.

*Lola (Jaques Demy, Frankrijk): mooie mozaïekfilm vol interessante details en fijne links tussen tal van personages. Zeer genietbare kost.

*Kapo (Gillo Pontecorvo, Italië): indringende Holocaustfilm met een wat apart uitgangspunt dat veel stof tot discussie opleverde.¨

* 13 Ghosts (William Castle, USA): met een 3D-brilletje kon je in bepaalde scènes de spoken zien die het de hoofdrolspelers lastig maken. Op deze gimmick na, valt er echter weinig pret te beleven aan deze gedateerde en slordig afgehaspelde nonsens.

*Die 1000 Augen des Dr. Mabuse (Fritz Lang, Duitsland): interessante, onderhoudende thriller met enkele fijne plotwendingen. Mijn eerste Fritz Lang-film!

*Peeping Tom (Michael Powell, GB): knappe psychologische thriller die ik vooral fascinerend vond omdat er overeenkomsten vast te stellen vallen met het grandioze The Truman Show. Kijken en bekeken worden, het blijft in deze multimediatijden een relevant onderwerp. De spanning wordt op slimme wijze visueel opgedreven, waardoor dit nog een vrij sterke film kan genoemd worden.

Emigrés: (Muriel Andrin, Steven Jacobs, Tom Paulus, Kevin Brownlow)

emigrés*The Cat and the Canary (Paul Leni, 1927, USA, stomme film): verrassend entertainende thriller met aardig uitgewerkte personages en een al bij al coherente vertelling. Aangenaam filmpje!

*The Kiss (Jaques Feyder, 1929, USA, stomme film): Sterke thriller die nergens verveelt en vooral een uitstekende Greta Garbo laat zien.

*The Southerner (Jean Renoir, 1945, USA): best aardig, hoewel het grootste deel van het publiek weing zag in de belevenissen van een boerenfamilie in Californië. Vertelstijl en personages zijn wat oppervlakkig en naïef, maar toch blijft dit een leuk niemendalletje.

*Criss Cross (Robert Siodmak, 1949, USA): bevredigende, wat routineuze film noir met een vrij goed uitgewerkte plot.

*It happened tomorrow (René Clair, 1944, USA): een leuke plot – journalist krijgt de krant van de volgende dag en weet zo al het nieuws vooraf – wordt wat onbevredigend en ietwat rommelig uitgewerkt. Middelmatig.

*The Reckless Moment (Max Ophüls, 1949): best oké, deze thriller met sterke hoofdpersonages en enkele mooie cameravoeringen. Werd in 2001 hermaakt als The Deep End.

*Das Wachsfigurenkabinett (Paul Leni, 1924, Duitsland, stomme film): vermoeiende en al te simpele klassieker. Strontvervelend.

*Crainquebille (Jaques Feyder, 1922, stomme film): voor die tijd nog best aardige tragedie met enkele experimentele shots.

*La Fille de l’eau (Jean Renoir, 1924, Frankrijk, stomme film): wat langdradig en niet altijd even helder verteld drama waarin ook weer enkele special effects zitten.

*Menschen am Sonntag (Robert Siodmak, 1930, Duitsland, stomme film): Mooie, atmosferische observatie van een handvol mensen op een zomerse zondag in Berlijn.

*Le Million (René Clair, 1931, Frankrijk): bij momenten verrukkelijke komedie vol achtervolgingen en misverstanden, lekker veel chaos en dolle personages die een zoektoch inzetten naar een winnend lotterijbiljet.

*Komedie om Geld (Max Ophüls, 1936, Nederland): Toch wel gedateerd en hier en daar al te simplistisch, hoewel origineel ingekaderd.

*The Wind (Victor Sjöström, 1928, USA, stomme film): Sterk, realistisch drama met overtuigend acteerwerk van o.a. Lilian Gish.

*Körkarlen (= The Phantom Carriage, Victor Sjöström, Zweden, stomme film): voor die tijd knappe visuele effecten en vernuftige flashbacks, in een tragisch maar toch ook wel wat saai drama.

*The Beast with Five Fingers (Robert Florey, 1946, USA): de zoveelste B-horror, met alweer bordkartonnen kasteeldecors en een heel erg onnozel verhaal. Wel een leuke kennismaking met horrorlegende Peter Lorre.

*The Black Cat (Edgar G. Ulmer, 1934, USA): buiten het feit dat twee sterren uit die tijd tegenover elkaar komen te staan – Bela Lugosi en Boris Karloff – heeft deze knullige en ridicule prul niets te bieden.

Nieuwe Koreaanse cinema: (Chistophe Verbiest)

zuidkorea*Hanyo (= The Housemaid, Kim Ki-Young, 1960): zeer bizarre, soms spannende, soms afstotende thriller.

*The Isle (= Seom, Kim Ki-Duk, 2000): mooie, magisch-realistisch psychologisch drama vol prachtige maar ook gruwelijke beelden. Even poëtisch als schokkend.

*Old Boy (Park Chan-Wook, 2003): magistrale wraakfilm barstenvol schitterende scènes, stilistisch geweld en meeslepende wendingen. Een grandioze film. Bizar genoeg had ik deze film al eerder gezien zonder dat ik me ook nog maar één scène herinnerde. Dat vind ik des te opmerkelijker omdat ik dit nu echt wel een geweldige film bleek te vinden. Het geheugen is een raar ding.

*The Host (Bong Joon-ho, 2007): Indrukwekkende monsterfilm die in essentie, zo leerden we, eigenlijk een melodrama is. Hollywoodkost op zijn Koreaans, zou je kunnen zeggen (dit is de meest succesvolle Zuid-Koreaanse film), maar met zoveel vernuft, stijl en intelligentie gemaakt dat een Amerikaanse remake nooit hetzelfde niveau zou kunnen evenaren. Schitterend. Had ik ook al eerder gezien en opnieuw heel erg van genoten.

*Camel(s) (Park Ki-young, 2002): voor de liefhebbers. Een zwart-witfilm waarin twee personages de hele tijd converseren, grotendeels oppervlakkige praat, en de kijker het moet stellen met minutenlange shots van pakweg een lavabo of sushischaaltje. Vraagt van de kijker een grote inspanning en bereidheid.

Ik sloeg enkel 4 avant-gardistische kortfilms over, dus dat was 52 uur filmkijken.

 Voor cijfervreters, hier nog wat statistieken:

Sinds 1993 hou ik nauwgezet statistieken bij (destijds ook met terugwerkende kracht opgesteld). Ik zag tot op dit moment 2730 films (3134 als ik ook de films meetel die ik meer dan eens zag). 995 daarvan zag ik in de bioscoop (oei, daar duizel ik zelf wel even van). Bijna 500 ervan, ofte iets van een 18%, is niet-engelstalig. Dat cijfer blijft trouwens alsmaar stijgen. Bijna 1/5 van die niet-engelstalige films is Frans. Wat Belgische films betreft, staat de teller op 80.

De oudste film die ik zag, dateert uit 1921. Het meest films zag ik uit het jaar 2005 (184). Uit het boek 1001 Movies You Must See Before You Die, heb ik 270 films gezien.

De acteurs die ik het meest aan het werk zag zijn al jaren en jaren dezelfde: Robert De Niro (40 films) en Meryl Streep (37 films). Het zijn niet zozeer mijn favoriete acteurs, maar ze hebben gewoonweg al heel veel films gemaakt. In hun kielzog verandert er af en toe wel eens wat: momenteel zijn Anthony Hopkins, Dustin Hoffman en Nicolas Cage de opvolgers met 31 films en Michael Caine, Johnny Depp, Julia Roberts en Philip Seymour Hoffman met 30 films. Steven Spielberg en Woody Allen voeren de regisseurslijsten aan, eveneens simpelweg omdat ze zoveel films maken.

181 van die 2730 films beschouw ik als echt zéér goed of grandioos. En nu op naar de 3000!





Filmmaand Mei

8 06 2009

Een tijd geleden dat ik hier nog eens een lijstje van geziene films postte. Ik blijf nochtans heel wat films bekijken. Een terugblik op mei:

54/ In the Electric Mist (7): het verhaal is wat simpel, de sfeer treffend, de acteurs sterk.
teeth_ver355/ Teeth (7): Verrassend goedgemaakte psychohorror waarin een kuis meisje zich met een Vagina Dentata wreekt op de mannen rondom haar.
56/Ravenous (7): Kannibalisme in het Wilde Westen: vermakelijke en spannende kost met een goeie Guy Pearce in de hoofdrol.
57/ The Devil’s Rejects (6): brutale, wat goedkoop aandoende geweldthriller
58/Angels & Demons (7): amusante zever, stukken simplistischer en dus geslaagder dan het rommelige The Da Vinci Code. (recensie)
59/Four Rooms (5): Onzinnige prul, bestaande uit 4 verhalen van 4 verschillende filmmakers, alle 4 even onnozel en nietszeggend.
60/RKO 281 (7): klassieke, maar interessante tv-film over Orson Welles’s strijd om de opnames van Citizen Kane tot een goed einde te brengen.  
61/Star Trek (8): Popcorncinema van het hoogste niveau, entertainend tot en met, zalig amusement. Vakwerk.
62/ Playtime (9): Visueel vernuftig, inhoudelijk fascinerend en bij momenten geniaal en grappig, dit visionaire Tatifilmpje dat ik eindelijk te zien kreeg.
synecdoche%20new%20york63/ Synecdoche, New York (8): Wat onstabiele en ongetemperde opstapeling van allerlei maffe ideeën, uiteindelijk uitmondend in fascinerende, wat wrange onzin. Uit de waanzinnige koker van Charlie Kaufman.
64/ Los Abrazos Rotos (8): Degelijke, klassieke Almodovarfilm waarin tragiek, film noir, passie en farce weer prachtig aan elkaar gesmeed worden.





Het humorrapport

12 03 2009

Vrouwen en humor blijf ik geen evidente combinatie vinden. Ik verwijs ter duiding van deze stelling niet naar wetenschappelijke theoriën of hele lijsten mannelijke stand-uppers (waarvan ik eerder down word). Ik gruwel ook van journalisten die aan elke grappige vrouw moeten vragen waarom er zo weinig vrouwen grappig zijn. Er zijn massa’s bekende vrouwen die me al doen lachen hebben. En Els De Schepper hoort daar niet bij. Jacky Lafon wel, maar om andere redenen dan ze zelf wil.

Nee, ik neem enkel het dagelijks leven onder de loep om geheel algemenend vast te stellen dat er te weinig humoristische vrouwen zijn. Het zou kunnen dat ik te weinig vrouwen ken, maar dat is beslist niet zo. Ze zijn overal. Misschien ken ik de verkeerde vrouwen, maar ik vind de diversiteit onder de mij bekende dames bijzonder groot, dus het feit dat er dan nog zo weinig grappige vrouwen onder hen zijn bewijst alleen maar mijn stelling. Ik zou ook ingaan op het humorniveau van de mannen die ik ken om zo te moeten concluderen dat het daar al even triestig gesteld is, maar dan beland je al snel in een filosofisch-sociologisch debat over soorten humor, soorten mannen en vrouwen en de verschillen in wat mannen dan niet vrouwen grappig vinden. Laat ons nu maar gewoon heel algemeen stellen dat ik de indruk heb dat er minder grappige vrouwen zijn dan mannen.

Want, even verduidelijken, er is een verschil tussen een vrouw met gevoel voor humor en een grappige vrouw. Bijna alle vrouwen die ik ken, kan je aan het lachen krijgen. Maar hoeveel van hen kunnen mij aan het lachen krijgen?

Vandaar, zonder enige aanleiding of reden, wil ik toch eens een eerbetoon brengen aan een aantal grappige vrouwen die ik ken of gekend heb. Met voorbeelden ben ik spaarzaam, dat zijn toch vaak contextuele zaken ‘waar je bij geweest had moeten zijn’. Maar zij kunnen me wel enkele lachbanden laten vullen:

6. Lieve. In Kerksken wonen en toch de humor vatten van clichés als ‘op zondagochtend in uwen training naar den bakker gaan’ en ‘met nen Dag Allemaal in uw handen op den trein zitten komeren’, het is een zeldzaamheid. Lieve mag dan al een zeer serieuze kant hebben, ze flapt er nu dan wel rake dingen uit en kan soms moeilijke de innerlijke drang weerstaan om al te ernstige momenten of mensen onderuit te halen. Wat occasionele zelfspot en nu en dan wat lust voor onnozelheid – vooral tijdens quizzen – maken van Lieve grappig gezelschap. Grappigheidsfactor 8.

5. Veronique. Mijn collega Veronique is impulsief wat humor betreft en dat is een zeldzame maar welkome karaktertrek, zeker op een drukke werkplek. Doet simpelweg graag onnozel, vaak stiekem of tijdens een ernstig moment en is altijd te vinden voor zever en onzin. Het hoeft niet altijd netjes te zijn en fysiek voluit gaan hoeft geen bezwaar te zijn. Een vette 8 voor Vero.

4. Mariuga. Is nog geen 11 maar wat een humoristisch genie is dit- met alle respect- absurde kind. In haar hoofd bruist het van de knotsgekke ideeën en creatieve uitbarstingen, die zich uiten in originele verkleedpartijen, knutselwerken, tekeningen, danspasjes en rollenspelen. Mariuga is het ene moment een omaatje, dan weer een Duitse boerin of een Afrikaanse belastingcontroleur. Kan met elk voorwerp converseren, kraamt haast uitsluitend onzin uit maar doorgaans van een hoog niveau, inclusief woordspelletjes, en dat allemaal op ieder willekeurig moment van de dag. Een continue stimulans van de prefrontale cortex. Dat verdient een 9.

3. Thalia. Een groot relativeringsvermogen leidt bij haar vaak tot het (in bescheiden mate) in het belachelijke trekken van dingen die andere mensen veel te serieus nemen. Ze stapt ook zonder omwegen mee in de onnozelste plannetjes en lollige ideeën, graag met behulp van attributen of kledingstukken. Kan dat combineren met gespeelde ernst en zonder zich iets van de omgeving aan te trekken. Het mag ook op de maat van de al dan niet zelfgefabriceerde muziek. Grimast ongegeneerd en hanteert eventueel haar lichaam als object ter vermaak van de omgeving. Toch blijft het allemaal deftig, hoor. Maar in die momenten dat echte ongegeneerde onnozelheid een noodzaak was, kreeg ik haar altijd mee. Of zij mij. Grappigheidsfactor: 9

2. Katrien. Met je af en toe eens goed kind voelen, is niets mis. Verkleden is Katrien haar ding, maar ook zaken in het absurde trekken vormt geen probleem. Gaat zonder enige gêne mee in losgeslagen conversaties of van de pot gerukte fantasieën. Kan ook de overernst van zekere situaties of personen hanteren als humorbron. En dat voor een Denderhoutemse. Dat verdient een 9.

1. Bernice. Ontelbare momenten van slappe lach en daaruit resulterende buikkramp heb ik aan Bernice te danken. Ze hield gewoon van zever, zever, zever. Tot zelfs letterlijk, want we moeten toegeven dat ons niet altijd even volwassen gedrag vaak het onwelvoeglijke overschreed, destijds. Ook Bernice kroop zonder enige moeite in de huid van wat voor personage dan ook, of het  nu midden in de les was of midden in de nacht. Zag er geen graten in de onnozelheid te overdrijven door te vallen, te rollen of haar lichaam op wat voor manier dan ook in de humorstrijd te werpen.  Ik durf misschien zelfs stellen dat bij momenten die heerlijke chaos zoals je die alleen in de beste komische series aantreft (stel u taartengegooi of volgestouwde auto’s voor), benaderd werd. De herinneringen mogen dan door de tijd verheerlijkt zijn, Bernice verdient gewoon een 10.

Dames uit mijn vrienden- en kennissenkring die niet in dit lijstje voorkomen, kunnen zich eventueel troosten met ander lof in deze rubriek (sorry Valérie, de V is voor binnen afzienbare tijd!). Als het op waardering en uitingen van dierbaarheid aankomt, ben ik al even rechtuit als in beledigingen en commentaar, dus ieder zijn deel. Maar vandaag wou ik dat handjevol grappige vrouwen gewoon eens extra bewieroken.

Ter illustratie géén Youtubefilmpje, want wat te kiezen? Dus gewoon dank u: Mevrouw Ten Kate, Patsy & Edina, Wiske, Tine Embrechts, Karlijn Sileghem en Els Dottermans in Jos Bosmansmodus, Bette Midler, Phoebe Buffay, Roxanne uit Buiten De Zone, Miss Piggy, Smack the Pony, Ruby Wax, Lily Tomlin, Annet Malherbe, Sue Townsend, Dawn French, Sien Eggers & Tania Van der Sanden, Madam Pheip, Corrie Van Gorp, Jenny Tanghe, Whoopi Goldberg, Karen Walker, Mrs Krabappel en de enkele die ik ongetwijfeld vergeten ben…





De Films van 2008

3 01 2009

Veel films gezien het voorbije jaar, zoals ook het voornemen was, al ben ik er niet in geslaagd de aantallen van 2006 (239 films) en 2005 (228) te halen. De teller is gestopt bij een zeer bevredigende 219 films (235 als je er de films bijtelt die ik al een keer eerder zag). In 2008 werd wel de kaap van de 2600 geziene films overschreden.

Mijn leven speelt zich voor alle duidelijkheid niet af voor een scherm. Ik slaag er vrij goed in het filmkijken te combineren met allerlei andere activiteiten en slaag er zo in toch minstens 2 of 3 films per week te zien. Dankzij twee filmfestivals, waarop ik dan 2 tot 5 films per dag zie, trek ik dat gemiddelde flink op. Maar oordeel verder gerust dat ik een te fanatiek filmkijker ben. Ik kan wel prima weerstaan aan popcorn en andere gezelligmakers, zelfs al zat ik dit jaar 98 keer in de cinema.

Van de 300 films die dit jaar in de Vlaamse bioscopen verschenen, zag ik er 83. Om te bepalen wat het beste was wat het filmjaar 2008 te bieden had, put ik dus enkel uit die lijst. Wat al moeilijk genoeg is want er verschenen vrij veel sterke films.

1. Wall-E
Wat weinig verrassend, want deze piekfijne animatiefilm werd al her en der bekroond en geroemd, maar ik stel toch vast dat ik het afgelopen jaar geen onweerstaanbaardere cinema te zien heb gekregen. Grandioze animatie, hartveroverende personages, een heerlijk romantisch-avontuurlijk sfeertje en een niet eens zo gek bedachte, onrustwekkende context vol heerlijke details. Ook bij het herbekijken een ware triomf.

2. Atonement
De hartverscheurende tragiek van dit elegante en bij momenten meesterlijke gechoreografeerde en ijzersterk geacteerde Britse drama, wist me helemaal mee te slepen. Lees hier mijn recensie.

3. The Darjeeling Limited
Levenspijnen en onzin onovertrefbaar gecombineerd in een geniaal uitgevoerde en dus even oogstrelende als pakkende film. (recensie)

4. This Is England
Intens, authentiek Brits drama over vriendschap en manipulatie in de onzekere jaren ’80.(recensie)

5. Australia
De kritieken waren gemengd, maar ik raakte toch in de ban van dit verrukkelijke, oogverblindende, ambitieuze spektakel met epische allures.

6. Lust Caution
Een hartverscheurende Chinese romance, door de nimmer falende Ang Lee verpakt als een dreigend en beklemmend spionageverhaal.

7. Before the Devil Knows You’re Dead
Sidney Lumet is 83, maar pakt uit met een virtuoos gefilmde, gitzwarte moraliteitsthriller met een topcast.

8. Entre les Murs
Innemende en betekenisvolle registratie van een leer- en leefproces, met een Franse school als context.

9. Vicky Cristina Barcelona
Een treffend zomers sfeertje, enthousiast acteerwerk, spitse dialogen en een verhaal dat de liefde als even passioneel als destructief opvoert.

10. Il y a longtemps que je t’aime
In dit impressionistische Franse drama zet mijn favoriete actrice Kristin Scott Thomas één van haar beste rollen neer, als door het leven beschadigde ex-gedetineerde die een nieuw leven bij elkaar scharrelt.(recensie)

11. The Dark Knight
Ijzersterke blockbuster met formidabele actiescènes en sterke acteurs. (recensie)

12. Loft
Nog steeds geen slecht woord voor deze zéér entertainende Vlaamse thriller.

13. Gone Baby Gone
Zwaarmoedige, spannende dramatische thriller, verrassend regiedebuut van Ben Affleck.

14. California Dreamin’
Even absurd als meeslepend Roemeens drama over botsende culturen De jonge cineast overleed voor het beïndigen van de montage, waardoor de film uitgebracht werd zonder dat er nog in geknipt werd.

15. No Country for Old Men
Overladen met Oscars en door veel critici de hemel in geprezen, maar het gitzwarte, door idioten bevolkte universum van de broertjes Coen kon me net iets minder bekoren. Een uitmuntende film weliswaar.

En verder nog genoten van het oliedrama There Will Be Blood (ook hierover net iets minder onder de indruk dan de doorsnee filmliefhebber), het aangrijpende It’s a Free World van Ken Loach, het genietbare 3:10 to Yuma, de Spaanse weeshuisthriller El Orfanato, het bijzonder komische Burn After Reading, het indringende Margot at the Wedding, de politieke klucht Charlie Wilson’s War, de beklemmende Stephen King-verfilming The Mist, de Waalse roadmovie Eldorado, Sean Penn’s terug naar de natuurfilosofie Into the Wild, het meer dan degelijke Aanrijding in Moscou, het charmante Poolse filmpje Tricks, het Italiaanse maffiadrama Gomorra en het hoogst originele Juno.

Verder nog de moeite waard: Iron Man, Linkeroever, Body Of Lies, (N)Iemand, Street Kings, Elegy, Happy Go-Lucky, Eagle Eye, Hunger, Leatherheads, The Incredible Hulk, In the Valley of Elah, XXY, Sweeney Todd, The Savages, Le Fabrique des Sentiments.

Films die ik jammer genoeg gemist heb, maar graag had gezien: Le Silence de Lorna en het veelgeprezen Ierse filmpje Once.

Slechtste film van het jaar: het amechtige, geforceerde, wansmakelijke, saaie en irriterende Mamma Mia! Een valse film waarvan elk potentieel vernietigd werd door slechte acteurs, plastic decors, ondeskundig camerawerk, een gehaaste en amateuristische regie en een zéér vals zingende Pierce Brosnan.

2009 brengt ons al meteen enkele goede films. Reeds gezien en goedgekeurd: Stella, Unspoken, Slumdog Millionaire, Incendiary, Adoration, Boy A, Elève Libre, The Wrestler en The Burning Plain.

Meer van mijn filmrecensies hier.

Wat hebt u (graag) gezien in 2008?





Vakantie: zalig nietsdoen!?

22 12 2008

Van wie vakantie heeft, wordt blijkbaar steeds verwacht dat die allerlei ‘plannen’ heeft. Wie daarop een antwoord verwacht à la ’14 dagen naar een mondain skioord’, ‘gaan uitrusten op Ibiza’ of ‘een jacuzzi installeren in mijn stilaan helemaal verbouwde villa’, moet ik teleurstellen. Mijn ‘to-do-lijst’:

– een toets begrijpend lezen maken (leuk, echt waar!)
– de K.U.T-redactietop 2008 samenstellen a.d.h.v. de inbreng van alle redacteurs (Wall-E! voor n°1!)
– verzekering betalen in het geval mijn pc tilt slaat en in brand schiet.
– gelukwensen sturen naar Margot & Inti
– de klasblog updaten (voor zover mijn leerlingen dat  niet zelf doen)
– computer en nieuwe printer in de klas gaan installeren (geen zin in)
– mailbox opruimen
– toets spelling opstellen (gaat snel)
– De K.U.T- Facebookgroep mee promoten (bij deze)
– allerlei facturen (al dan niet achterstallig) betalen
– nog minstens 40 telefoonnummers in mijn gsm invoeren die hier op een lijstje liggen te wezen sinds ik 4 maand geleden een nieuwe SIM-kaart had en de nummers niet overgezet werden (weet ook niet waarom niet eigenlijk).
– Maria Dolores bezoeken
– nieuwjaarsgeschenken kopen (echt wel de meest tijdrovende en vervelende klus)
– meubels herschikken ten einde de nieuwe kast die deze week geleverd wordt, tot zijn recht te laten komen (een kamer bijbouwen?)
– op diverse wijzen bijdragen aan de boekhouding van de K.U.T-kas (= mijn papierwinkel sorteren)
– naar de schoenmaker gaan
– een croque-monsieurmachine kopen
– een hoop CD’s op mijn mp3-speler zetten (ja, ik heb nog cd’s)
– naar persvisies gaan
– naar de post gaan (nee, geen kerstkaartjes)
– de schoolblogs onderhouden (om te zien of mijn steeds deskundiger wordende collega’s niet te veel foutjes meer maken)
– nieuw bureau installeren in de klas (dank u, papa)
– de K.U.T-quizvragendatabase opstellen
– nog véél films zien voor het einde van het jaar! (record van 2006 kan niet meer verbroken worden, spijtig genoeg!)
– sociaal doen met allerlei mensen (en niet on line!)
– vooral niet bedenken hoeveel van die dingen ik had kunnen doen terwijl ik dit stukje typ.

Hopelijk is het snel nog eens vakantie!





De zoekende mens (3)

15 08 2008

De Vlaamse internetgebruiker heeft zich de voorbije maanden op deze blog vooral gemeld via erotisch getinte zoektermen, zo leren ons de statistieken. Dat levert een best wel grappig maar ook onsmakelijk lijstje op. Ik tracht me vooral niet voor te stellen wie dit intypt:

  • tetten Janine Bisschops
  • n@@kte cafébazin
  • gerty christoffels n**kt
  • chris lomme n**kt(!)
  • erotische verhalen van ann swartenbroeckx (die schreef ook heel wat scenario’s van FC De Kampioenen, dus wees gewaarschuwd)
  • sex in politiecombi genk (komt vaak terug, wat is daar toch aan de hand?)
  • schoolhoeren
  • n@@kt en nog eens n@@kt 
  • tienermeisje ingesmeerd met slagroom

Over BV’s schrijven, blijft ook heel wat lezers opleveren. Wat men van hen wil weten, blijkt vaak toch al algemeen bekend te zijn, zoals:

  • ignace crombé eikel
  • goedele liekens fake
  • vals eddie wally nummer
  • willy sommers wallen
  • evy gruyaert siliconen
  • betweterig mens geena lisa
  • vera dua ontucht (betrapt met een bedreigde diersoort in haar bed?)
  • dani klein hoer (da’s wel een beetje onbeleefd, hoor!)
  • Ook alle vroeger vermelde combinaties over het huwelijksleven van Yves Leterme blijven de revue passeren.

Het blijft me ook verbazen dat mensen zich tot zoekmachines wenden alsof het menselijke eigenschappen heeft. Heel wat idioten blijven vragen intypen of delen Google mee waar ze naar op zoek zijn.

  • welke architect bedoelt deus?
  • hoe laat is 12.35 am?
  • hoe oud is jelle cleymans?
  • wie is op dit moment de burgemeester van oostrozebeke? (vooral die ‘op dit moment’ vind ik als precisering van de zoekopdracht wel iets hebben)
  • wat is de familienaam van de kleindochter van eddy wally?
  • walter capiau zijn kleinzoon
  • in welke tv-serie kwam het woord gloeien
  • hoe gedraag ik me in een filmzaal? (dat boek zouden meer mensen moeten lezen)
  • hoe kennen david en victoria elkaar?
  • snelwegvrees, hoe kom je eraf?
  • strategiespel niet kopen maar op internet spelen
  • gebuisd op school en wat nu?
  • hoeveel mensen kennen Thatcher? (wie wil dat weten en vooral wie gaat er van uit dat daar een antwoord op te vinden is??)
  • doet DDT mee in de kampioenenfilm?
  • iets in vliegtuig laten liggen en dan???
  • hoe heet de dochter van marijke die …
  • ik zoek de beschrijving van hot marijke
  • uit welk land komt nicky vankets (moet dat niet zijn ‘van welke planeet?’)
  • kwis als de vraag fout is slijmen
  • waarom is ben x cultuur?
  • juiste naam blokjes aan de kassa (voor de geïnteresseerden: dat zijn ‘beurtbalkjes’)

En dan is er deze vraag: ‘wie is sven de schutter?’. Het zou mij wat paranoïde kunnen maken, al heeft die vraag mogelijk verband met de door een machtige zuster opgelegde censuur van deze blog. De vragensteller vond ten minste wel een antwoord op zijn vraag, want geen van andere gevraagde zaken kwam al aan bod op mijn blog.

Prijs voor de slechste spelling is voor ‘gemist aflever hingen van sara’.

Tenslotte zijn er altijd grappige combinaties waarvan je je afvraagt wat er achter zit of wat er precies bedoeld wordt:

  • een kassierster van supermarkt kerksken
  • dikke poetsvrouw
  • neger kiss and ride
  • foto’s goedkope snol
  • vrouwen met uitzonderlijk mooie voetjes
  • westvlaamse keukenverhaaltjes
  • grappige bezigheden voor gepensioneerden (geen idee, maar misschien vandaar die ‘naakte chris lomme’?)
  • en vooral deze is mysterieus: ’16-jarige slet mijn emailadres is…’  Jammer dat de zoekterm niet volledig wordt weergegeven, want ik had graag zelf opgezocht hoe men via deze zoekterm op mijn blog terechtkomt.

Meer zoektermlijstjes hier en hier

(met dank aan Jan voor het filmpje!)





Filmmaand juli

1 08 2008

Een filmfestival en heel wat vakantiedagen met slecht weer zorgden er de voorbije maand voor dat ik een pak films kon bekijken. Bioscoop, videotheek, Canvas of Vijftv, als het maar films is. Dat intussen de kaap van de 2500 films werd overschreden, weten jullie ook al.

Dit waren de 32 films van juli:

85/Jetsam (6): wat vergezochte kleinschalige Britse thriller (recensie)
86/Nouveau Monde (3): Aanvankelijk sfeervolle roadmovie die overgaat in pretentieuze prut. (recensie)
87/Das Herz ist ein Dunkler Wald (8: Boeiende en tragische psychologische afdaling in de geest van een vrouw wiens huwelijk mislukt is.
88/It’s Hard to Be Nice (8): Verfrissend drama over de lotgevallen van een Bosnische taxichauffeur die enkel nog ‘goed’ wil zijn in een rot land. (recensie)
89/With Your Permission (8): Heerlijke Deense prent over frustraties en verlangens, tragische en grappig tegelijk.
90/Versailles (6): Oubollige en ongefocuste Franse prent over een dakloze die zich ontfermt over een kleuter. (recensie)
91/Involuntary (9): Meesterlijk geregistreerde observaties van de mens in groep, gebundeld tot een meeslepend, ironisch geheel. Grandioos.
92/Nue Propriété (8): Meer dan degelijk Belgisch familiedrama met topacteerwerk.
93/Everybody Dies But Me (7): (g)rauw-realistische sfeerschets van een uitzichtloze generatie jongeren in het huidige Rusland.
94/The Rebirth (5): Zenuwslopend trage en stille registratie van een ontmoeting tussen twee getraumatiseerde mensen. (recensie)
95/The Ladykillers (6): Flauwe en slecht geacteerde komedie, wellicht de slechtste Coenfilm ooit.

  

96/Erik Nietsche: the early Years (8): aanstekelijke, interessante Deense semi-autobiograische prent geproduceerd door Lars Von Trier.
97/Nirvana (6): Ietwat inhoudloze maar aparte Russische film over (alweer) uitzichtloosheid en marginaliteit.
98/Tricks (8): charmante Poolse prent over een ondernemend jongetje op zoek naar zijn vader.
99/Lo Mejor de mi (6): Nogal bannaal Spaans drama over een op de proef gestelde relatie. (recensie)
100/Dead Again (6): compleet gedateerde, irritante en vergezochte thriller.
101/Wall-E (9): zoals eerder al verkondigd ‘ een hartverwarmende, grandioze triomf die je doet lachen en huilen tegelijk.’
102/The Dark Knight (8): Meeslepende, steengoed geacteerde en van een precies afgemeten dosis gravitas voorziene blockbuster. (recensie)
103/Miracle Run (7): Ogenschijnlijke VijfTV-prul met echter een sober gehouden vertelstijl, prima acteerwerk en een bijhorend happy end.
104/View from the top (5): Zinloze, ongeïnspireerde en zoutloze komedie met mak acteerwerk en een flutverhaal.
105/Domestic Disturbance (6): Mechanisch opgebouwde thriller van dertien in een dozijn.
106/Kassablanka (6): Toch wel erg saaie en nergens toe leidende Vlaamse film die zijn prententies lang niet waarmaakt.
107/The Hunting Party (7): Matig interesante en niet al te geloofwaardige thriller met een slaapverwekkende Richard Gere. (recensie)
108/Wanted (6): Een blinkende doos zonder inhoud. Angelina Jolie zelf dus, maar ook de film.

  

109/My House in Umbria (7): Onvoorspelbaar, innemend Brits drama met wat oneffenheden in de plot en nogal bizarre personages, maar niettemin een echte vakantiefilm.
110/Evening (6): Massa’s topactrices maken van dit would-be psychologisch drama absoluut geen topper. Vitayaprut. (recensie)
111/In the Valley of Elah (7): Degelijk Amerikaans drama met prima acteerwerk maar waarwan de ernstige essentie de kijker niet weet te bereiken.
112/Eight Legged Freaks (5): B-filmpje als aangenaam tussendoortje met een jonge Scarlett Johanssen.
113/A Mighty Heart (7): Angelina Jolie acteert ook eens, met behoorlijk resultaat.
114/Half Nelson (8): Mooi filmpje waarin een verslaafde leerkracht centraal staat die door een van zijn jonge leerlingen geholpen wordt. Geloofwaardig gebracht en uitmuntend geacteerd.
115/Thunderheart (7): Al wat verouderd maar niettemin nog onderhoudende Amerikaanse thriller met een jonge Val Kilmer.
116/The Divine Secrets of the Ya-Ya Sisterhood (4): In de hoop nu echt ALLE onnozele Sandra Bullockfilms gezien te hebben, dit onding uitgezeten met halve aandacht.

Totaal: 2501

Hier het lijstje van juni





2500 films!

25 07 2008

Terwijl ik er enkele dagen tussenuit ben, breng ik u wel het heuglijke nieuws dat ik intussen 2500 films heb gezien.  Ja, ik ben een echte lijstjesmens en al bijna 15 jaar houd ik zorgvuldig bij welke films ik al bekeken heb. In februari 2006 waren dat er nog 2000, intussen zijn het er 500 meer.

Voor de cijfervreters en statistici (en vooral voor mezelf) een overzichtje:

– Het gaat natuurlijk om 2500 verschillende films! Als je er ook de films bijtelt die een tweede of derde (of vierde, of vijfde, …) keer bekeken werden, zijn het er bijna 2900. De films die ik het meest gezien heb – jeugdklassiekers natuurlijk – zijn E.T., The Sound of Music, Grease en The Goonies.
Eén van mijn favoriete films, Almost Famous (lees), zag ik intussen echter ook al 6 keer en ik bekijk hem ieder jaar opnieuw.

-876 films zag ik in de bioscoop. Mijn eerste bioscoopfilm was The Aristocats, ergens begin jaren ’80.

-De acteurs waarvan ik al het meeste films zag zijn Robert De Niro (39 films), Meryl Streep (35), Anthony Hopkins (31), Nicolas Cage (30) en Dustin Hoffman (30). Niet bepaald allemaal favoriete acteurs, maar wel volk waar je eigenlijk niet om heen kan. De top 3 is al zo’n 10 jaar onveranderd gebleven. De top 10 wordt vervolledigd door Ed Harris, Johnny Depp, Julia Roberts, Michael Caine en Morgan Freeman. .

Steven Spielberg is nog zo iemand waar je niet omheen kan. Ik zag al 20 van zijn films. Woody Allen staat op 2 met 19 films en Joel Schumacher staat op 3 met 16 films. Dat vind ik niet bepaald representatief voor mijn smaak. Schumacher is een vreselijk slechte regisseur maar hij maakte in de jaren ’80 en ’90 zoveel popuaire films die ik toen natuurlijk allemaal gezien heb. Woody Allen vind ik maar zo-zo, maar aangezien hij al meer dan 40 films gemaakt heeft, is 19 ook niet zo aanzienlijk veel. Veel klassieke cineasten ontbreken op het regisseurslijstje omdat ik nog steeds veel te weinig klassiekers zie.

– 51 films van die 2500 films zijn voor mij 4 sterren waard.

– 173 van die geziene films vind ik 0 sterren waard, of zou ik minder dan 5 op 10 geven.

Charlie Chaplin’s grandioze The Kid uit 1928 is de oudste film die ik gezien heb.

Als het huidige gemiddelde kan behouden worden, zal de 3000ste film zich voor mijn ogen afspelen tegen ongeveer eind 2010 – begin 2011. Als ik dan nog blog, leest u het hier!

– Ik heb op tot op dit moment het meeste films gezien uit het jaar 2005.

– 388 films of zo’n 15.5 % van de 2500 films is niet Brits of Amerikaans. Ik zag daarvan 77 Franse films, 69 Belgische en 35 Spaanse. In totaal zag ik films uit 44 verschillende landen. Dat percentage blijft overigens stijgen.

– In 2006 zag ik 259 films en dat record zie ik me niet meteen verbeteren. Dit jaar zag ik al 123 films. De voorbije maand was de beste (dat gebrek aan zomerweer is toch ergens goed voor), ik zag 31 films. Aangezien ik nu een dikke week in een medialoos landschap vertoef, zal het daar bij blijven.





85-jarige krijgt 700 cadeaus

19 07 2008

Mijn oudste oma wordt dit weekend 85. Dat wordt rustig gevierd, maar alle betrokkenen delen dezelfde zorg: wat wordt er als geschenk gekocht? Mijn oma is niet van de makkelijkste. Ze heeft geen bijzondere interesses of bezigheden die inspiratie kunnen geven tot een geschenkidee. Ze heeft niets echt nodig. Ze eet liever geen pralines en ze houdt zeker niet van bloemen.

Een terugblik op de laatste 25 jaar waarin ik haar verjaardag bewust heb meegemaakt, leert me dus dat de goede ideeën al geruime tijd op zijn. Ik zie ook dat verjaardagsgeschenken als een caroussel werken. Wat de ene zoon het ene jaar schenkt, geeft een ander haar het jaar daarop. Er moeten dus zo’n 5 aanvaardbare ideeën zijn die elk jaar weer gerecycleerd worden. Er is overigens ook nog een moederdag en een nieuwjaar waarvoor dezelfde problematiek geldt.

5 zonen die voor drie gelegenheden een geschenk kopen, dat zijn 15 cadeautjes. Dit 25 jaar lang (eerder natuurlijk ook al, maar dat past niet binnen mijn waarneming), dat zijn dan 375 geschenkjes. 7 kleinkinderen, die gezien hun gemiddelde leeftijd, waarschijnlijk al zo’n 15 jaar zelf opdraven met een cadeau, dat zijn er nog eens 315. Ons Madeleine kreeg de voorbije 25 jaar dus bijna 700 cadeaus. En dan zijn er nog wel wat andere verwanten die haar ergens een plezier mee hopen te doen.

Een schatting na waarneming, levert volgende stock op:

– 29 paar pantoffels
– 32 paar schoenen
– 31 paar oorbellen
– 67 blouzen, rokken of truien
– een tiental meubelstukken (een schoenenkastje, een tv-kastje, een zeteltje, een tuintafel, een bijzettafeltje, een lamp, een badkamerkastje, nog een tuintafel, een parasol, … ) 
– 25 elektronische toestellen (koelkasten, tv’s, radio’s, koffiezetapparaten, microgolfovens, wekkerradio’s, diepvriezers)
– 24 slaapkleedjes
– 28 dozen pralines (toch proberen hé)
– 53 manden met lekkernijen
– 35 manden met etenswaren (dus apart van de  lekkernijen, met daarin o.a. zo’n 100 pakken koffie)
– 1 boek
– 97 beeldjes, pottekes, vaaskes, schaaltjes, kandelaars, kaarsjes,
– 12 handtassen
– 14 kettinkjes
– 28 stuks toiletbenodigdheden (zeepjes, handdoeken, huidcrèmes, shampoo, badparels, parfum, poedertjes, crèmpjes)

En dit is dan wellicht een flinke onderschatting, want ik kom nog lang niet aan 700.

Het vreemde is dat mijn oma’s huis lang niet uitpuilt. Integendeel, er staat nergens rommel en de opslagkamer is bijna leeg. Een groot deel van deze geschenken wordt immers gewoon weggegeven. Ik krijg bv. regelmatig wat chocolade en koeken in handen gestopt die ze van iemand anders gekregen heeft. Onschuldig hoor, maar het betekent wel dat ze die spullen eigenlijk niet wil. Nochtans zou niemand het moeten wagen met lege handen aan te komen. Dat wordt geenszins geapprecieerd. Toch foetert ze wat af, de dag na haar verjaardag, omdat ze weer een heleboek zinloze dingen heeft gekregen. Dapper stellen dat ze dit jaar eens echt niéts wil, weigert ze koppig. De laatste jaren duiken er steeds meer cadeaubons op. Dan kan ze tenminste haar zin kopen. Maar aangezien ze niets nodig heeft, verblijdt ook dit haar geenszins.

Af en toe waagt iemand (lees: Boris of ik) zich aan een origineel geschenk – waarbij ‘origineel’ betekent dat het nog nooit door iemand anders gegeven werd. Een kussentje met kersenpitten? Aardig toch. Doch nieuwe gewoontes aannemen, is veel gevraagd, dus dat kussentje belandt in een kast. Of bij een buur. Een handig boodschappenwagentje? Uitstekend idee, maar het verlaagt de mogelijkheid tot klagen over het gesleur met boodschappen dus na enkele maanden blijft het achter de deur staan en na een jaar staat het bij het vuilnis. Die wegwerpcamera vond ze wél leuk. Ze kiekte de postbode, de buurvrouw en één van die achterkleinkinderen waarvan ze de naam niet kan uitspreken. Wij lieten de boel ontwikkelen en tegen de volgende gelegenheid kreeg ze een foto-album voor die kiekjes. Zo af en toe bladert ze daar nog een keer in. We kloppen onszelf nog steeds op de schouder omwille van dit idee.

Haar lievelingsgeschenk is echter, zonder twijfel, de nieuwjaarsbrief die ik haar een jaar of 8 geleden schreef. Die ging over de eenzaamheid en het alleen zijn, deed tranen opwellen en werd ingekaderd opgehangen. Toen ze zich vorig jaar liet ontvallen dat de tekst er nu wel al heel lang hing, schreef ik een nieuwe. Wat persoonlijke feitjes, wat smartelijke clichés en wat gerijm, meer is het niet. Fotootje ernaast van Boris en mezelf en de klus was geklaard. Veel moeite, weinig geld, grote dankbaarheid.

Deze tekst ging gepaard met dat ene boek dat ze in die 25 jaar kreeg. De helaasheid der dingen. Omdat het zich in onze streek afspeelt en de Vlaamse tragiek/kolder even herkenbaar als grappig is. Omdat onze oma wel wat momenten in haar leven heeft gehad waarbij zij het ‘meetjen’ was in het verhaal. Omdat ze de Story toch geen 12 keer kan herlezen.

En toch weet ik welk geschenk ze het allerliefste heeft: een bezoekje – oew, dat klink melig. Maar het is zo. Dat mag dan meer dan drie keer per jaar (en voor sommige familieleden is dat nog veel gevraagd) en dat mag ook op andere dagen dan die betreffende feestdagen. Dat mag vooral de zondagnamiddag.

Dus nonkels en tantes, neven en nichten. Laat die pyama’s, sjakossen en koekedozen. Gewoon wat aandacht is genoeg. Er moet zelfs geen papiertje rond.





Blokken: de vragen

10 07 2008

De beleving, de kandidaten, de gênante momenten, het nieuwe decor, de afloop, de emoties en bedenkingen bij mijn deelname aan Blokken… u leest het hier later!

Hier alvast: de vragen – voor zover ik me die nog herinner.

De eerste ronde!

1. Hoeveel muntjes hebben een waarde lager dan 20 cent? (4)
Mijn tegenspeelster (Inge) drukt eerder af, dus ik denk eigenlijk niet verder meer na. Wanneer ze het fout heeft, mag ik alsnog antwoorden zonder eigenlijk even stilgestaan te hebben, en dus antwoord ik snel en dus ook fout…

2. Welke telecom(dinges) haalde het voetbalcontract binnen? (er was wel meer uitleg natuurlijk) (Belgacom).
Ik ben helemaal in de war. Wat is telecom? Het lijkt wel alsof Crabbé Chinees spreekt. Zelfs gewone woorden komen me plots onbekend voor. Inge drukt dus af en antwoordt juist. 

3. Hebben Luikse wafels ronde of vierkante vakjes? (weet niet meer)
Ik hoor het (nogmaals) in Keulen donderen, geen idee wat er eigenlijk precies bedoeld wordt. In mijn hoofd probeer ik wafels en hoeken te combineren tot een beeld dat ik herken, maar het zegt me niets. Mijn tegenstandster drukt eerst af en antwoordt juist. Ik begin niet dwaas gezichten te trekken of zo omdat deze vraag ook dwaas is, maar stel me glimlachend boven dit soort onbenulligheden.

4. Wie schreef (en dan een aantal titels waarvan ik me enkel Kongo herinner): (Jef Geeraerts)
Inge antwoordt fout – wat ik al meteen voorspelde – ik mocht herstellen.

5. Geluidsfragment met de vraag: welke zanger hoor je hier, begeleid door zijn band The Heartbreakers en bekend van deze hits (en dan een aantal titels)?
Noch ik, noch mijn tegenspeelster drukken af. Ik ken de groep en ik ken de liedjes en ik blijk dan ook Tom Petty wel te kennen, maar dit zit dus ver weg. Ben Crabbé is ten zeerste verontwaardigd.

6. In welke film (en dan iets van feiten over deze film, die ik me niet herinner). (Gone with the Wind)
Ik antwoord correct en mag ook de beroemde quote uit deze film ten berde brengen.

7. Wat is de som van de getallen tussen 27 en 30?
Alweer drukt Inge eerst af, maar ze antwoordt fout. Ik heb dus tijd genoeg om het juiste antwoord te bedenken en antwoord dus correct.

8. Wat is het laagst in rang (en dan volgen drie gradaties in het leger waarvan ééntje ‘eerste majoor-sergeant’ is, wat ook het juiste antwoord is)?
Mijn tegenspeelster gokt verkeerd. Ik denk beredeneerd te gokken op wat het juiste antwoord is, maar ik zeg enkel ‘majoor-sergeant’. Dat wordt fout gerekend. Ik had eigenlijk gewoon ‘het derde’ moeten zeggen, verdorie. Ik repliceer wel zeer snel: ‘Da’s flauw!’. Dat is dan mijn miniscule wraak op dat eeuwige gemuggezift. Er is natuurlijk een duidelijk verschil tussen ‘majoor-sergeant’ en ‘1e majoor-sergeant’, maar slechts één van die twee zat in de meerkeuze! Wat ik bedoelde was dus overduidelijk.

9. weet ik niet meer.

10. weet ik dus ook niet meer.

De tweede ronde (die alleen wordt gespeeld).

1. De tip is tv-series en daar zet ik meteen 5 blokjes op in. De vraag begint met ‘In welke serie uit de jaren ’70…’ en meteen denk ik dat ik een flater begaan heb want ik hoopte op iets recent. Gelukkig blijk ik wel te weten waarin de personages Vanrastenhoven en Baconfoit voorkomen (De Collega’s) en dus hoera hoera 5 blokjes.

2. Kunstschaatsen is de tip en omdat het over sport gaat, zeg ik automatisch ‘2 blokjes’. Nochtans kan ik me bij dit thema geen ander antwoord voorstellen dan Kevin Van der Perren en dat blijkt dan ook het juiste antwoord te zijn op een vraag die ik vergeten ben. Even twijfel of ik het juist uitgesproken heb, wat bij de tegenspeelster blijkbaar het geval was, maar het is correct.

3. Volgende tip is Ligging in België. Het duurt weer enkele seconden voor tot me doordringt (ja, ik was er echt niet met mijn hoofd bij) wat er precies bedoeld wordt met deze vraag, maar ik leg wel snel de link met aardrijkskunde, waar ik niet heel goed in ben. Ik kies weer voor 2 blokjes, hoewel ik weet dat 2 het antwoord is op de vraag ‘Hoeveel provinciegrenzen steek je over om van Antwerpen naar De Panne te gaan?’

4. Edelgesteente zegt me ook niet veel en ik kies opnieuw voor 2 blokjes. ‘Welke edelsteen bestaat voor 100% uit koolstof?’ Ik heb geen flauw idee, maar ik redeneer dat het wel een bijzondere steen moet zijn, dus gok ik correct op diamant.

5. Ik heb nog 4 blokjes over voor een onderwerp dat me voorlopig niet te binnen schiet. Alleszins gaf ik een juist antwoord, zodat ik dus 5 op 5 heb (niet slecht hé!), maar mijn blokkenbord is een knoeiboel…

De derde ronde (waarbij je 50 punten verliest als je verkeerd gokt)

1. Tip: okapi.
Hoeveel poten heeft een impala?
Inge drukt alweer zeer snel af en antwoordt correct.

2. Tip: Rain Man.
De tegenspeelster drukt eerst af (dju, het is nochtans een filmvraag en die zijn voor mij!) en de moed zakt me in de schoenen want de vraag is papsimpel: ‘Wie speelt de hoofdrol in Top Gun en Mission: Impossible 2? Maar… het meisje antwoordt: Mel Gibson! Ik mag met veel plezier corrigeren.

3.Tip is modeontwerpers. Wat is de voornaam van modeontwerper Cardin? Inge weet het niet en ik graaf in mijn geheugen want echt een grote beroemdheid is dit nu ook weer niet… Gelukkig schiet ‘Pierre’ me net op tijd te binnen.

4. Deze vraag weet ik niet goed meer, iets met ‘in welke zee’ en het antwoord was ‘Indische Oceaan’. Ik kom er niet aan te pas, want Inge is correct.

5. Beeldfragment. We zien Sarkozy op een persconferentie bekennen dat hij een koppel vormt met Carla Bruni. De vraag – die eigenlijk helemaal niets met het fragment te maken heeft – is: ‘hoe heet de ambtswoning van de Franse president?’. Ik druk eindelijk eerst af maar – o drama! – ik weet het antwoord niet! Inge ook niet, maar ik ben wel 50 punten kwijt! Het antwoord is Elysée, maar ik beken eerlijk dat ik daar nog nooit van gehoord heb (van de Champs Elyssées natuurlijk wel, vooraleer iemand dat hier opwerpt).

6. Geluksbrengers
Welk deel van een konijn breng geluk? Ik druk eerst af en antwoord ‘konijnenpootje’. Dat had eigenlijk ‘poot’ moeten zijn – zou je Crabbé niet wurgen? – maar de o zo milde jury keurt het wel goed. Terecht toch!

7. Tip is Fixkes. Ook hier kan ik maar twee mogelijke antwoorden bedenken, dus ik druk meteen (en ook als eerste) af. Inderdaad, ‘kvraaghetaan’ is het juiste antwoord (Stabroek zou het antwoord op een andere vraag kunnen geweest zijn).

8. ?

9. ?

(ik graag in mijn geheugen om me de vragen te herinneren. Goed mogelijk dat ik ze niet moeten beantwoorden heb, want anders wist ik ze misschien wel nog…)

10. Tip is trema. Inge drukt eerst af en antwoordt correct op de vraag: ‘Op de hoeveelste ‘e’ in het woord ‘bobsleeën’ staat een trema?

(de volgorde van de vragen is uiteraard niet dezelfde)

En de finale?

Uitzending op 20 september…

(aan de mensen die de afloop al kennen: nog even niet verklappen in eventuele reacties, ik maak er graag een mooi artikeltje van..)





Filmmaand juni

1 07 2008

Het einde van een schooljaar biedt helaas veel te weinig tijd voor film. Het is dus aanvaardbaar dat ik maar 8 films heb kunnen zien:

77/ Charlie’s Angels: Full Throttle (4): goedkope, onnozele, slechtgemaakt, ongewild lachwekkende brol.
78/ The Happening (7): creepy sfeertje oké, acteerwerk iets minder, verhaal bij momenten goed, in zijn geheel maar net overtuigend.
79/ The Motorcycle Diaries (8): klassiek, maar mooi en meeslepend filmpje.
80/ 3:10 to Yuma (8): sobere, spannende en steengoed geacteerde tragische western.
81/ Le Couperet (8): interessante moraalstudie over een werkloze man die zijn concurrenten vermoordt.
82/ Door to Door (7): een onderhoudende, zij het wat afgelikte, biografische film over een verkoper die het maakt ondanks zijn handicap.
83/ King Arthur (6): Pff… weinig inhoud en des te meer gebrul in deze vervelende actiefilm.
84/ Digging to China (6): doorsnee Amerikaanse prut met een overtuigende Kevin Bacon.

Totaal: 2469

Bekijk hier de lijst van mei.





Filmmaand mei

1 06 2008

Ondanks het prachtige weer in de voorbije maand kon ik toch 17 films zien! De kans is echter klein dat juni ook zo’n meevaller wordt: einde-schooljaarsdrukte, weet u. Vaststelling van de maand is ook dat ik nauwelijks nog films goed vind! Alarmerend of heeft mijn geest gewoon wat rust nodig?

Dit waren ze:

61/ Shoot’Em Up (6): holle spektakelfilm met meer felle kleurtjes dan fatsoenlijke plotelementen
62/ Bad News Bears (7): Traditionele maar vermakelijke Amerikaanse komedie waarin losers winners worden.
63/ Inventing the Abbotts (6): Ietwat belegen Amerikaans drama met een klassieke verhaallijn maar een goeie cast.
64/ What Happens in Vegas (3): Volkomen overbodige, volstrekt nietszeggende would-be komedie met een ferm toegetakelde Cameron Diaz. (recensie)
65/Je vais bien, ne t’en fais pas (8): Sober, meeslepend psychologisch drama over de relaties binnen een gezin waarvan de zoon verdwenen is.
66/ Must Love Dogs (6): Zeer vergankelijke dingetje over de relatieperikelen van een vrouw (die dus van honden houdt).
67/ The Canterbury Tales (4): 2 euro bij de Media Markt en nu weet ik waarom.
68/ Au revoir les enfants (7): veelgeprezen, maar ouderwets en kunstmatig relaas van Louis Malle
69/ Eldorado (8): Oogstrelende Belgische road-movie die tristesse en humor perfect combineert tot een melancholisch en absurd geheel. (recensie)
73/Street Kings (7): degelijke, spannende maar nauwelijks originele politiethriller. (recensie)
71/ Then She Found Me (4): een draak van een film over moeders en dochters, met Helen Hunt en Bette Midler als publieksafstoters. (recensie)
72/ L.A. Law: the movie (5): TV-filmpje dat een overbodig vervolg breit aan een serie die al een tijdje afgelopen was – met een bejaarde cast als gevolg.
73/ Salo o le 120 giornate di Sodoma (7): provocerende, letterlijk en figuurlijk vuile film van Passolini, die interessante vragen stelt over macht en geweld, maar uiteindelijk toch wat te expliciet is om goed te zijn.
74/Serendipity (7): jarenlang links laten liggen vanwege de irritante Kate Beckinsale en ondanks lovende woorden van kenners. Maar nu toch charmant bevonden.
75/ La Double vie de Veronique (7): Eindelijk gezien, deze alom gewaardeerde klassieker. Helaas, het is me volkomen ontgaan waar dit eigenlijk over ging. Meer zelfs na een week wist ik nauwelijks nog wat er precies gebeurde in deze film ging. Bizar, wie verklaart me waarom dit zo’n meesterwerkje is?
76/ In Bruges (7): leuke en vlotte actiekomedie met een goede Colin Farrell maar een al te luchtige plot.

Totaal: 2461

Bekijk hier de lijst van april





Dag Moeder

11 05 2008

Mochten volgende dingen in de handel verkrijgbaar zijn, zou ik ze mijn moeder cadeau doen voor moederdag:

  • *een systeem dat haar waarschuwt dat ze de garage heeft laten openstaan bij haar vertrek. Kan ook afgestemd worden op voordeuren en dakramen. Dat werkt na vijf minuten, niet na twee dagen.
    *een Aziatische sweatshop waarvan de loonslaven heel de dag door haar blog bezoeken zodat haar bezoekcijfers wat stabieler worden en ze daar dan niet meer over hoeft te jammeren.
    *één grote afstandbediening voor televisie, dvd, video en cd-speler, en bij voorkeur met maar één knop op.
    *snoep waarvan je afvalt.
    *een machine die je dromen registreert en ze indeelt in afleveringen, zodat de grappigste en meest surreële televisieserie ooit een feit is.
    *een identiteitskaart en een reisvisum die geldig zijn tot het jaar 3425, zodat ze nooit meer naar het gemeentehuis moet.
    *een radar die wanneer ze het huis wil verlaten registreert of er iemand in de buurt is die ze kent zodat ze weet in welke mate ze verzorgd naar buiten mag.
    *een (bij voorkeur verlammend) apparaatje om praatgrage buren uit te schakelen.
    *een bazooka om de koterij van de buren te verwijderen.
    *een opbergbare tuinadviseur die o.a. verklaart waarom haar pas aangeplante haag er treurig bijstaat.
    *een handtaskamer (en bij uitbreiding ook een ebaykamer, een snit- en naadkamer en een bibliotheek)
    *vingerafdrukgestuurde autosleutels die je aldus altijd op de auto mag laten zitten zodat je ze ook nooit kwijt kan zijn.
    *een gsm die niet in rioolputjes kan vallen. En die automatisch naar haar toevliegt wanneer er iemand belt, zodat ze geen 27 oproepen mist.
    *een koppel onsterfelijke en onmogelijk te ontsnappen kippen.

Had je nog iets gewenst, moeder?

 Prettige moederdag!





Filmmaand april

1 05 2008

Ja, ik weet het, het is hier stil en film is niet jullie ding. Maar dit soort post pleeg ik voornamelijk voor mezelf, dus sorry voor de gebrekkige service.

In april was het niet héél erg druk, maar toch vond ik maar tijd voor 11 films.

50/ Inland Empire (6): Lynch heeft me al vaak kunnen bekoren, maar dit was strontvervelende onzin.
51/ The Other Boleyn Girl (7): hol en oppervlakkig historisch drama
52/ The Jackal (6): stereotiepe en routineuze actiefilm
53/ Ali G Indahouse (6): flauwekul
54/ Birthday Girl (6): onwaarschijnlijk romantisch drama
55/ Leatherheads (7): Tussen Clooney en Zellweger knettert het, de rest van de film is ook te pruimen.
56/The I Inside (6): Niet bijster interessant would-be psychodrama
57/ The Mist (8): spannende en zelfs beangstigende Stephen Kingverfilming met een scherp randje
58/ Iron Man (8): vermakelijke superheldenfilm met uitstekende acteurs. (recensie)
59/ The Girl Next Door (7): sympathieke maar vergezochte tienerkomedie
60/ La Haine (8): brutale, pessimistische sfeerschets van een verwrongen samenleving.

Totaal: 2445

Bekijk hier de lijst van maart





Filmmaand maart

1 04 2008

Best tevreden over de voorbije maand, waarin ik toch maar liefst 19 films zag. Leve de vakantie! Dit waren ze:

linkeroever.jpg31/Sexo por compasión (8): Spaanse feelgoodkomedie over een uitstervend dorpje dat herleeft wanneer één van de dames zich gaat prostitueren.
32/Happy Together (5): Clichématig Vlaamse would-be psychodrama dat in al zijn loodzware ernst simpelweg lachwekkend wordt.
33/S.W.A.T. (6): Lekker ontspannend actiefilmpje zonder meer.
34/Superbad (7): Geinige tienerkomedie vol grappige momenten en hilarische personages.
35/Petites Coupures (5): Slaapverwekkende Franse praatfilm met een onbegrijpelijke plot.
personne.jpeg36/Breach (8): Degelijke reconstructie van een beroemde spionagezaak enkele jaren geleden. Sterk acteerwerk.
37/The N°1 Ladies Detective Agency (8): niet zo aanstekelijk als de originele roman, maar toch een kleurrijke en amusante prent. (meer)
38/Tsunami: the aftermath (8): Verrassend sober, subtiel en piekfijn geacteerd drama over de vreselijke ramp in Zuid-Oost Azië.
39/Stardust (6): Ietwat saai en zoutloos avontuurlijk sprookje
40/Mon fils à moi (8): Meeslepend en intens Frans psychologisch drama over een moeder die haar zoon geestelijk mishandelt.
tsunami.jpg41/The Pursuit of Happyness (8): Tegen de verwachtingen in een sober, doorleefd geacteerd en zelfs authentiek aandoende tranentrekker.
42/Linkeroever (8): Originele Vlaamse horrorthriller met een heerlijk sinister sfeertje en twee steengoede hoofdacteurs, Matthias Schoenaerts en Eline Kuppens.
43/Rescue Dawn (8): Wat hoogdravend, maar spannend en realistisch relaas dat zich in de Vietnamese jungle afspeelt.
44/The Invasion (7): Slechts een flauw doorslagje van de originele Body Snatchers, vol onwaarschijnlijkheden, maar al bij al
gewoon een leuk spannend filmpje.
45/El Orfanato (8): IJzingwekkend spannende Spaanse thriller vol ouderwetse griezeleffecten.
orfanato.jpg46/The Kingdom (8): Aangrijpend, sensationeel maar realistisch actiedrama over een FBI-team dat in Saoedi-Arabië de daders van een bomaanslag opspoort.
47/Ne le dis à personne (8): Steengoede, mysterieuze Franse thriller vol spannende wendingen.
48/The Circus (8): Ontegensprekelijk komische, bij momenten zelfs geniale Chaplin.
49/The Butterfly Effect (7): Doordeweekse thriller waar je vooral niet over moet nadenken. 

Totaal: 2434
Bekijk hier de lijst van februari.





Filmmaand februari

2 03 2008

Dankzij een weekje vakantie kon ik de voorbije maand toch 17 films zien.

14/Little Black Book (6): zeer vergetelijke komedie met bedenkelijk acteerwerk van hoofdactrice Brittany Murphy
15/Deep Blue Sea (7): ouderwets actie-avontuur met enkele spannende scènes
16/Blow Dry (7): gezellige kapperskomedie met een prima cast
17/The 51st State (6): vergezochte en slechts bij momenten bekijkenswaardige actieprent
18/Gangster n°51 (8): stijlvolle en onderhoudende Britse gangsterfilm
19/The Darjeeling Limited (9): hartverwarmende, geestige en originele tragikomedie over de reis van drie broers door India
20/Reclaim Your Brain (6): veelbelovende, maar simplistische en uiteindelijk nietszeggende Duitse prent van de regisseur van The Edukators
21/Jumper (6): Weinig geïnspireerde prul, de derde film met Samuel L. Jackson deze maand
22/Cloverfield (7): Hier en daar spectaculaire rampenfilm, die niettemin lang niet zo spannend is als men zou vermoeden
23/Il y a longtemps que je ’t aime (8): Sterk psychologisch drama met een ijzersterke vertolking van Kristin Scott Thomas
24/Heist (7): 
Leuk bedachte maar vermoeiende thriller

aanrijding.jpg darjeeling-limited.jpg lila_dit_ca_2004.jpg cloverfield3.jpg

25/Paris (7): Teleurstellend Frans drama van de regisseur van L’Auberge espagnole
26/Little Nicky (2): Catastrofaal onleuke en continu irritante flutfilm
27/There Will Be Blood (8): 
tja.
28/I, Robot (6): Onder speciale effecten bezweken actieprent die zijn interessante plot onuitgewerkt laat
29/Lila dit ça (8): fris, sexy, meeslepend, doorleefd geacteerd en mooi vormgegeven Frans romantisch drama
30/Aanrijding in Moscou (7): 
traditioneel opgezet en karikaturaal volkstoneel enerzijds, aanstekelijke sociale komedie anderzijds, met grandioos acteerwerk van Barbara Sarafian. En van Sofia Ferri!!

Totaal: 2415. 
Bekijk hier de lijst van januari





Filmmaand januari

31 01 2008

13 films gezien de afgelopen maand, het hadden er meer mogen zijn. Dit waren ze:

1/ The Philadelphia Story (8): fanatiek acteerwerk in deze leuke klassieker uit 1940, maar in zijn geheel toch wat luchtig om echt bij te blijven.
2/ My Blueberry Nights (6): slaapverwekkende roadmovie waarvan ik me na afloop enkel een hoop blabla herinner.
3/ De Indringer (8): verrassend degelijke en onderhoudende Vlaamse thriller met toch alweer een flink overschatte Filip Peeters.
4/ Auf der Anderen Seite (8): Meeslepende en afwisselende Duits-Turkse tragedie met een weliswaar ietwat geforceerde plot.
5/ Wilbur Wants to Kill Himself (8): typische Scandinavische zwarte komedie, zij het dan wel in het Engels. Prachtige personanges en een originele plot.
6/Beauty Shop (6): Volkomen lege, maar niettemin amusante komedie, waarin Queen Latifah eens te meer mag aantonen dat ze voor romantische hoofdrollen compleet ongeschikt is.
7/Into the Wild (8): Ietwat té spirituele ode aan iemand die het leven op zijn eigen manier interpreteert.
8/Along Came Polly (5): Brol van de bovenste plank met een compleet onleuke Ben Stiller en een bordkartonnen Jennifer Aniston.
9/Rendition (6): Weinig spannende, zelfs saaie politieke thriller met weinig fatsoenlijk uitgewerkte personages.
10/Charlie Wilson’s War (8): Tom Hanks is geweldig op dreef in een zeer atypisch hoofdrol in deze geslaagde politieke komedie.
11/50 First Dates (5): Nog meer brol van de bovenste plank met een compleet onleuke Adam Sandler en een bordkartonnen Drew Barrymore.
12/Cellular (6): Gladde, compleet holle actieprul zonder echter één saai moment.
13/No Country for Old Men (8) (of 9?): Piekfijn, spannend en schitterend meeslepend in beeld gebrachte, typische Coenfilm die me echter niet zo wist mee te slepen als de overweldigende goede recensies lieten verwachten.

Totaal: 2398.

aufderanderenseite.jpg charliewilson.jpg no_country_for_old_men.jpg the-philadelphia-story.jpg








%d bloggers liken dit: