Feeling Blue (in a very good way!)

27 05 2012

Omdat het zonovergoten weekend verdorie nog maar halfweg is en het tot dusver keihard genieten is.

Advertenties




Gepamper: Billie

24 01 2012

Goed getimed, zodat beide ouders zich, tegen dat  het zo ver is, volop op het Aalsters carnaval kunnen storten: zondag kwam Billie ter wereld, dochter van oud-KSA’er Ken en Hiete Gerre Aagje.

Nu nog efkes aan de mem, maar ik verwacht al snel het soort meezingers van haar als dit: Poeiten Af!

(ik blijf fan van de Aalsterse meezingers!)





Phenomenon

17 09 2011

Die nieuwe Muppetfilm die binnen enkele maanden verschijnt, zal wat mij betreft zeker en vast een schot in de roos zijn, nu er een heleboel nieuw talent zich mee gaan bemoeien is. Met tal van fascinerende en uitgekiende trailers, werd al een ingenieuze marketingcampagne op poten gezet. Ook de soundtrack – The Green Album –  belooft veel.

De clips van OK Go zijn altijd de moeite waard, als deze lichtjes geschifte groep dan ook nog eens de Muppet-intro onder handen neemt, krijg je een knallende samenwerking – met verwijzingen naar eerdere clips van OK Go trouwens.

Heerlijk, al deze aperitiefjes. De hoofdschotel wordt geserveerd tussen november en januari.

 





Hoe zou het nog zijn met de M-Kids?

3 08 2011

Deze vraag werd ons gesteld door een lezeres en we namen dan ook met graagte het initiatief om er een antwoord op te vinden.

De jaren van roem en succes zijn intussen al een tijd voorbij. Verantwoord Tijdverlies zocht de dames van de ooit populaire meidengroep M-Kids op en maakte een stand van zaken op.

Britt studeert haartooi aan het H. Maria-instituut te Halle, maar hoopt op een diplomatieke of consulaire post in Namibië. Daarvoor wil ze die zin wel eerst leren schrijven. Ze heeft de handen vol met haar drie kinderen (Enrique, 5, Angelinajolie, 3 en Kevin, ook 3). De kindjes hebben vier verschillende vaders, maar Britt is enkel van de vaders van Enrique en Kevin gescheiden. Britt heeft haar muziekcarrière echter niet opgegeven. Ze deed al twee keer mee aan de preselecties van Idool en werd respectievelijk 589e en 10256e. Koen Wauters was vriendelijk tegen haar en dus was ze blij nog niet vergeten te zijn als Vlaamse zangeres. Ze heeft hem meteen toegevoegd op Facebook.

Tamara liet op haar 18e de tekst van de grootste hit van de M-Kids op haar borsten tatoeëren. Na een bachelor in de architectuur en een meestergraad in de optiek, verhuisde ze naar de populaire Turkse vakantiebestemming Bodrum, waar ze een bar uitbaat, de Funkey Monkey. Daar leidt ze een gelukkig, anoniem bestaan, al is ze altijd op haar hoede voor fans met stalkerneigingen. Ze heeft alle dvd’s van FC De Kampioenen. In 2006 won ze 2500 euro met een kraslot. Ooweejoweeoo!

Haar zus Davina liet intussen haar naam veranderen in Kimberley. Ze werkt als onderhoudsdame op het Ministerie van Milieuvoorzieningen & Wandelende Takken, maar hoopt eigenlijk nog kleuterleidster te kunnen worden want ‘ze kan goed met kinderen omgaan en in de opleiding leer je toch vooral knutselen’. Vorig jaar werd ze 49e in de Tour de France voor Vergeten Vlaamse Zangeressen die ooit deel uitmaakten van een Meidengroep (gewonnen door Larissa van Def Dames Dope). Correspondeert vurig met de Peruaanse schrijver en Nobelprijswinnaar Mario Vargas Llosa want ‘ne mens moet een hobby hebben’.

Dat waren nog eens zomers!





Dringend af te schaffen (2)

10 05 2011

Ik vind dat de airtime die Radio 1 besteedt aan Eva d’er over.





Da feestje is hier nie!

25 03 2011

Als leerkracht moet je soms wel eens toegeven aan wat van bovenhand beslist wordt. Met je klas deelnemen aan een lokale carnavalsstoet, is bijvoorbeeld geen activiteit waar ik met plezier aan deelneem. Vandaag was het dus even op de tanden bijten.

Ik wil natuurlijk positief staan tegenover het initiatief: diverse scholen uit één buurt bereiden zich wekenlang vooraf voor, door grote objecten te maken die de stoet aantrekkelijk maken, door met kleurrijk materiaal zelf kostuums te maken, ondersteund door kunstenaars en creatievelingen uit de buurt. De buurt wordt die dag ingepalmd door hordes verklede kinderen. Dat ze allemaal hetzelfde pakje dragen, vergroot de eendracht. Het is een bont en vrolijk spektakel, een unieke kans tot expressie voor veel kinderen. De straten zijn die dag van ons en de buurtbewoners verenigen zich gezellig op straathoeken en in deurgaten.

Maar van al deze beredeneerde en helaas wat geforceerde gedachten, blijft nauwelijks wat over eens de dag nadert. In de eerste plaats ontgaat het me al waarom de organisatoren deze activiteit pas enkele weken na het feitelijke carnaval plannen. De kans op mooi weer is misschien groter – het was een prachtige dag – maar het zijn toch wat vijgen na Pasen. Of in dit geval voor Pasen.

Het enthousiasme van de organisatoren staat ook lichtjes in contrast met de kwaliteit van de organisatie. De lokale Prins Carnaval, de man achter het hele gebeuren, zet alles op poten met hulp van zijn ouders en andere familieleden. Haast alle bestuursleden dragen dezelfde achternaam. Geen bezwaar tegen familiale initiatieven, maar het is niet omdat je zus je zus is dat ze ook daadwerkelijk kan bijdragen tot de organisatie, om maar een voorbeeld te geven. Zo kon je de teksten in de brochure rond deze stoet, bezwaarlijk vlot of foutloos geschreven kunnen noemen. Elke typ- of spelfout zet het gebrek aan professionalisme net extra in de kijker. En alle sympathie voor de man of vrouw die zich met veel enthousiasme achter de computer zette, maar ook de lay-out etaleert dat amateurisme.

Nu val ik mijn leerlingen daar niet mee lastig –  ze zien trouwens zelf de fouten in dat boekje wel staan – en al is het enigszins lachwekkend dat de brochure ook een overzicht bevat van alle verkozen Prinsen en Kinderprinsen en -prinsessen van de laatste jaren en dat gewoon ieder jaar dezelfde blijken te zijn – bij gebrek aan kandidaten of door fanatieke familiepolitiek – wil ik mijn leerlingen geen deelgenoot maken van mijn occasionele cynisme. Ik kan dit al bij al wel relativeren – als ik dat zou willen. Ik bedwing me ook bedenkingen te uiten over het wat marginale gehalte van de entourage. Het leek immers wel of elke medewerker een sigaret of pint in de handen nodig had. Dat sommige van deze mensen er als niét verklede bespottelijker bijliepen dan de bepruikte en geschminkten onder ons, hield ik ook al voor mezelf.

Nee, wat me dan wel met loden schoenen doet plaatsnemen in een rij verklede kinderen, is het hoge slechte-smaak-gehalte van het hele gebeuren. Kinderen blijken de slechtste liedjes – Waar is dat feestje? Nein Man – het formidabelst te vinden en snappen niet waarom ik met moeite glimlach. Ik ben op dat moment pretbederver numero uno, want ook de meeste van mijn collega’s hebben plaatsgenomen in de polonaise. Maar ik hou vol en weiger enig plezier te veinzen. Niet dat ik er als een donderwolk bijloop, maar ik hoop rustig op de achtergrond te mogen blijven. In alle andere omstandigheden is dat nochtans precies wat mijn collega’s zouden willen.

Het is ook niet zo dat ik mezelf te serieus neem of weiger onnozel te doen. Ik entertain hele bendes snotapen met veel plezier, heb me voor de meest diverse gelegenheden al verkleed in melkboer, olympisch zwemmer, toerist, gala-genodigde of afvalcontainerbewoner. Ik creëer graag wanorde, wil overdrijven en brullen alsof ik zelf weer zes ben enz. Maar niét op slechte muziek en niét als het nadrukkelijk van mij verwacht wordt.

Alles leek deze dag echter behoorlijk mee te vallen. De stoet duurde niet erg lang, de muziek was draaglijk. Na de stoet zou een fuifje volgen, waar ik  me dapper doorheen zou worstelen. De polonaise zou ik desnoods met geweld van me afslaan. En toen kwam een rondborstige dame me trots vertellen dat er nog een grote verrassing was: Kürt Rogiers en Sven Ornelis van Q-Music zouden de party onvergetelijk maken!

Ik stond perplex – en zag mijn persoonlijke hel naderen. Wilde men mij echt in één ruimte krijgen en laten luisteren naar twee van de meest ergerniswekkende figuren uit mijn lange lijst van onuitstaanbare eikels? Twee idioten die het lullen tot een kunst verheven hebben, wiens gezwets nog geen tien seconden te verdragen is? Terwijl collega’s en leerlingen zich naar binnen snelden, zocht ik de dichtstbijzijnde nooduitgang, maar mijn collega Cindy weet dat ik haar niets kan weigeren en troonde me beslist mee naar binnen.

Het gejoel en gekrijs van 250 leerlingen, het zoveelste afgezaagde hitje, de benauwende warmte en bijhorende zweetgeur zorgden er voor dat ik na nog geen halve minuut weer buiten stond. Aan mijn handen mijn excuus: twee zesjarigen die al die drukte duidelijk niet zagen zitten en voor wie het vooruitzicht buiten een verhaaltje te aanhoren, véél aantrekkelijker was. Ik offerde me dus met veel plezier op om op het terras de ukken op te vangen die naar frisse lucht snakten. De polonaise moest ik missen, maar ik deed toch mijn plicht. Dankjewel, Saar en Flores! (en daarna Stans, Victor, Simon, Kudjo en Fran).

De aanwezigheid van de twee grote radiosterren, vervulde de organisatoren van het hele carnavalsgebeuren met een groot genoegen dat ik hen niet misgun, ook al kent vrijwel geen enkele van onze leerlingen de twee praatjesmakers. (Overigens: ook heel wat van mijn collega’s hebben geen idee wie deze mensen zijn, leve hun vermogen zich af te sluiten van de massamedia!). Maar voor mij hoefde het dus beslist niet en ik was dan ook erg opgelucht dat het na een dik half uur genoeg was geweest.

Binnen een dikke week trek ik met mijn leerlingen op bosklassen. Ik zal daar dan dubbel zo hard onnozel doen en enthousiast wezen en bewijzen wat een leuke, lollige, zotte, vrolijke, coole meester ik ben kan zijn. Vooral zonder muziek.

 

Thuisgekomen vijf keer naar dit formidabele liedje geluisterd om één en ander te vergeten.





De muzikale irritaties van 2010

29 12 2010

Ik ben en blijf een te grote leek op het vlakke van muziek om hier dieper in te gaan op wat 2010 me op dat vlak gebracht heeft. Ik heb weliswaar hier en daar een verfrissend geluid gehoord of een artiest leren kennen waarvan ik meer wil horen, maar doorgaans breidt mijn muzieksmaak zich slechts op een heel langzaam tempo uit.

Muziek die me ergert, ontdek ik des te meer. Er zal nooit een tekort zijn aan goedkope, overbodige en irritante dingen, zelfs al luister ik niet vaak naar de radio. Er zullen altijd artiesten zijn die véél meer aandacht en applaus krijgen dan hun talent waard is.

Het slechtste wat 2010 me op muzikaal vlak te bieden had:

1. Laserkraft 3DNein Man

Om je oren van je hoofd te rukken, zo slecht.

2. Stromae Alors On Danse

Enerverend tot en met. Gaat u met zijn alle gerust uit de bol op deze dwaze kul.

3. Duck Sauce Barbra Streisand

De kogel. Nu. Ook het origineel werkt op mijn zenuwen, hoor.

4. Lady Linn – alles

Ze heeft dit jaar weliswaar geen single uitgebracht, nog steeds blijft haar onnoemelijk onnozele gezangsel mijn oren geselen.

5. Tom WaesDos Cervesas

De grap was leuk bedacht, maar de uitwerking bleef maar aanslepen.

6. De PitaboysWaar is da feestje?

Volledig aan me ontgaan, maar als je omringd wordt door 11-jarigen vang je wel eens wat op. Immens slecht.

7. Selena GomezA Year without Rain

De bezigheden van dit overernstige wicht hebben zich steeds buiten mijn waarnemingsveld afgespeeld, maar wanneer leerlingen met een onderontwikkelde smaak zoiets binnenbrengen, is er geen ontkomen meer aan natuurlijk. Is binnen zijn genre wellicht gewoon één uit de duizend, maar heeft me niettemin geërgerd.

 

Ook in 2011 zullen momenten van frustratie ons aanzetten tot dwaze pogingen om al dat slechts te weren…

Wat was het slechtste dat u op muzikaal vlak overvallen heeft het voorbije jaar?





Intermezzo (4)

20 10 2010

Oude HUMO’s doorbladeren omdat er niets anders te lezen ligt op het toilet, het dwingt je tot het doornemen van wat je anders negeert. Muziekrecensies bijvoorbeeld.

En daardoor dit ontdekt, meer dan een jaar na de release. Meteen wel 5 keer na elkaar beluisterd.

The Bear That Wasn’t ~ Headphones





Intermezzo (3)

9 09 2010

Gisteren ontdekt op de soundtrack van de nieuwe Belgische film Marieke Marieke: deze wondermooie jazz-versie van Fly Me to the Moon door Julie London. Laat het in uw hoofd kruipen en een boost voor uw dag wezen. Voor mij werkt het alleszins!





Mee

5 07 2010

Tijdens het kijken naar de Werchterverslaggeving op televisie, kom ik tot de vaststelling dat ik echt wel veel muziek ken. Ik die nog nooit een voet op een festivalweide of in een concertzaal gezet heb. Maar meer dan de helft van die vermelde groepen ken ik en heel wat van die liedjes staan zelfs al op mijn mp3-speler. Of ga ik alsnog toevoegen. De ontdekking dat enkele van die groepen gewoon Vlaams zijn, is dan weer wat onnozel van me.

Natuurlijk is Werchter de laatste jaren veel toegankelijker geworden en zijn de meeste hoofdacts vaste waarden die iedereen kent. Gaat men voor de conventies die de dertigers met geld aanspreken. Ben ik gebrainwashd door StuBru. En die tientallen onbekende kleine groepjes op de kleine podia negeer ik nu even. Maar ik voel me weer helemaal mee. Oef.





Hels

3 05 2010

Tom Helsen brengt een cd uit waarop hij zelf geen noot zingt. Geniaal idee eigenlijk. Nu ook nog op tv en radio verschijnen zonder iets te zeggen en we zijn er.

Geweldige Barbara Dex wel.





The Broken or the Holy

22 01 2010

De kans is groot dat u er al genoeg van heeft en u het al op talloze andere blogs aantrof, de Hallelujah-versie van Gabriel Rios en Nataulia.  Maar ik moet, zelfs al val ik gewoonlijk niet voor goedkope covers, toch bekennen dat dit me niet koud laat.





IKL-jury beloont Hickey Underworld

5 12 2009

De videoclip van Blonde Fire van The Hickey Underworld won gisteren op de 15e editie Internationaal Kortfilmfestival Leuven de juryprijs voor Beste Videoclip. Zonder de concurrentie gezien te hebben, kan ik dat volkomen terecht noemen.

Deze verre van gezellige clip lijkt aan te vangen in het atelier van mijn broer, maar ontwikkelt zich al snel tot een macaber tafereeltje. Inventief en origineel is het alleszins. Als dat geen underworld is. De regisseur van de clip is Joe Vanhoutteghem.





Cinemadroom

13 10 2009

Ik race van film naar film momenteel – en af en toe ga ik nog werken – dus weinig nieuws hier. Ik geniet er van: zit aan 20 festivalfilms en hoop er nog zo’n 10 te doen de komende week en er zat al veel moois tussen. Meer valt daar momenteel niet over te vertellen.

Aangezien ik mijn muziekkennis ook enkel maar uitbreid door naar films te kijken, hier ter verpozing een pracht van een nummer dat ik deze week ontdekte dankzij de Britse film Fish Tank. Artiest en nummer zijn me uiteraard bekend, maar deze versie kende ik nog niet. Mooi! En het mag gerust voor Frank Vandenbroucke zijn. Wielrennen zegt me niets, maar dit is tragisch.

Bobby Womack – California Dreaming





58 = 85?

2 03 2009

In mijn geboortedorp is de kans groot dat je mensen aantreft die vroegtijdig oud zijn. Normen en waarden worden overgenomen van de ouders en men kiest overwegend voor een (al te) klassieke levensstijl, volhardend in de veronderstelling dat de 21e eeuw nog niet is aangebroken. Het gemeentebestuur berust hier met plezier in. Dat wordt ook nu weer aangetoond.

Op de voorpagina van het Haaltertse infomagazine wordt volop promotie gemaakt voor een animatienamiddag voor 55-plussers. Ik verwacht doorgaans geen grote culturele evenementen in Haaltert, en ik kan me er bij neerleggen dat het ideaalbeeld van amusement voor ingedommelde bejaarden bestaat uit het optrommelen van vergane BV’s . Maar ik vraag me toch af hoe men in Haaltert iemand van 55 beschouwt.

animatie

Dat men er doorgaans van uit gaat dat iedereen boven een bepaalde leeftijdsgrens dezelfde muzieksmaak aanneemt (‘naar Vlaamse schlagers zult gij luisteren!’) laat ik maar even buiten beschouwing. Meer zelfs, we hanteren deze veralgemenende veronderstelling als basis voor het in vraag stellen van deze animatienamiddag: is dit animatie voor 55-plussers of 85-plussers? Ik bevind me nog op een miljoen jaar afstand van de beoogde doelgroep, maar mijn ouders en andere familieleden vallen binnen enkele jaren wel in deze leeftijdscategorie (of ze zitten er al). Sommige lezers hier ook. En hoe verschillend ze ook zijn in muzikale ontwikkeling of achtergrond, ik kan me van geen van deze mensen voorstellen dat ze zich ook maar een fractie aangesproken voelen om deze namiddag bij te wonen. En dan laat ik geheel buiten beschouwing of een optreden van Yves Segers of Samantha sowieso wel iemand aanspreekt, dat is een kwestie van smaak natuurlijk (voor sommigen is het wellicht een persoonlijke hel). Terzijde: ik herinner me dat de zangeres Samantha in een rolstoel zit, maar die Yves Segers kun je intussen blijkbaar ook zowat voortrollen.

De vraag is dus hoe men er bij gekomen is dit initiatief open te stellen voor zulke jonge mensen. Mogelijk is het aantal aanwezigen tussen 55 en 60 zeer beperkt (dat hoop ik althans!), maar dan nog kan ik er niet bij dat dit het beeld is dat men heeft van 55-plussers. Hoe komt men trouwens bij deze leeftijdsbepaling en in hoeverre zal men deze doelgroep blijven uitbreiden? Is 58 hetzelfde als 85? En hoewel het begrip ‘senior’ nergens ter sprake komt, vanaf wanneer ben je dat? Alleszins, dit gaat toch te ver. Mag het niet alleen iets meer niveau zijn, maar vooral doordachter? Zet er geen leeftijd op en wie zich aangesproken voelt (of die dan oud of jong is), zal wel komen. Of neem anders minstens 60 als grens. Of maak ik nu precies dezelfde fout?

Toch geïnteresseerd? Hier alle info.





’t es weer gralèk in Oilsjt

20 02 2009

Terwijl mijn oorspronkelijke streekgenoten in grote getale in loodsen aan piepschuimen wagens staan te zwoegen, groteske pruiken passen en op de laatste minuut kostuums samenstellen met lampekappen en netkousen, blijf ik ver weg uit de Aalsterse buurten. Ik heb mijn portie carnaval wel gehad.

Niet dat ik er jarenlang de beest heb uitgehangen  – echt participeren in de zwijnerijen die gepaard gaan met carnaval heeft me nooit wat gezegd, ik hield bij een vorm van observatie – maar ik heb in mijn kindertijd wel geen enkele editie van de Aalsterse carnavalsstoet gemist. Ik heb dus toch enigszins sympathie voor de carnavalziel en heb naast de drank- en kotspartijen ook altijd oog gehad voor de indrukwekkende creativiteit waarmee dit volksfeest gepaard gaat. Niet alleen in technisch opzicht, meer nog  in concept en zelfs taalgebruik, zijn bepaalde uitvoeringen van wagens of kostuums echte pareltjes. Hoe plat het Oilsjters ook, in deze periode van het jaar hoor ik het graag aan.

Wat dat Aalsters betreft, doet niemand mij zo’n plezier als d’ Hiete Gerrekes, een uit heerlijke nonsens bestaand damesgroepje (tegen één van hen mag ik zelfs Aagje zeggen!) dat ieder jaar uitpakt met een vernuftige parodische cover vol aanstekelijke Oilsjters.  Echt waar, bij momenten zelfs even spitsvondig als Monthy Python.

Dit jaar staat Facebook centraal in het nummer en werd er voor een lollig filmpje gezorgd.

Ik moet wel toegeven dat ik twee nummers van vorige jaren nét iets sterker vond. Filmpjes zijn er blijkbaar niet van te vinden en een geluidsbestand op deze blog zetten kan ik ict-gewijs nog niet aan, maar wie geïnteresseerd is, kan hier eens klikken:

Wa ne zjiever en nog grappiger: Bachelor

Voor de een is tien dagen cinema het summum, een ander vindt vier dagen feesten met een bontjas aan het hoogtepunt van het jaar; dat iedereen zich maar op zijn manier amuseert. Veel plezier, Oilsjteneirs en aanverwante feestvarkens.





Intermezzo

21 07 2008




The Artist formerly known als Garfunkel

12 06 2008

– Meneer Garfunkel, mogen we u even storen?

– Ah, de jongens van het publiciteitsagentschap! Kom binnen, wat kan ik voor jullie doen?

– We wouden het even over uw Europese tournee hebben…

– Die dit najaar start? Ja, ik heb daar nog heel wat fans. Ik kijk er naar uit. Waar wilden jullie het precies over hebben?

– Het gaat over de affiche ter aankondiging van uw concert.

– Schitterende foto, niet? Ik heb hem zelf gekozen.

-Wel, om eerlijk te zijn, meneer Garfunkel, wij hebben wel enkele bedenkingen bij de keuze van de foto voor de affiche…

– Hoezo? Ik heb die foto hoogspersoonlijk gekozen uit een selectie van zo’n 50 foto’s! Wat is er mis mee? Ik vind mezelf er zeer treffend op geportretteerd!

– Wel, meneer Garfunkel, kijk, u hebt expliciet gesteld alleen te willen belissen over alle promotiematerialen… Maar het lijkt ons aangeraden volgende keer euh… ook anderen te raadplegen. Wij hadden alleszins niet voor deze foto gekozen, als u ons bij de besluitvorming zou betrokken hebben. Het hoeft nog niet te laat te zijn, binnen de 4 dagen kunnen alle materialen vervangen worden…

– Waar hebt u het over? Is die foto niet schitterend! Kijk eens naar mijn viriele blik! Bright Eyes, recht in de camera. Een zekere nonchalance uitstralend, een mens die rust gevonden heeft en met des te meer liefde voor het vak zijn publiek komt bekoren! Een boegbeeld uit de Amerikaanse muziekwereld! Ik zeg zelfs meer, voor mijn 67 kom ik verdomd kranig over op die foto! Zelfs mijn kapsel is iconisch!

– Hmm, ja, met alle respect meneer, we vrezen dat deze foto niet bij iedereen dezelfde associaties oproept. Vanuit commercieel opzicht, zou het zelfs bepaalde publieksgroepen kunnen afschrikken…

– Je raaskalt, jongeman! Wat is er mis met deze foto? Kan er ook maar iets verkeerd over gezegd worden? Zal men mij niet aanzien als een toonbeeld van bezadigde klasse, een vleugje nostalgie dat zich staande houdt in een drukke wereld, een uitnodigend gebaar makend naar een verleden? En ik verstop dat verleden niet! Zie mijn confronterende blik, iemand die een heel leven achter de rug heeft maar zich nog lang niet laat kisten. Een stijlvolle pose aannemend, sober poserend, aldus bescheidenheid uitstralend, de mond recht, niet te …

– Meneer Garfunkel, u ziet er op deze foto uit als een oud wijf. Of op zijn minst als een bejaarde nicht.

– Hoeveel dagen om alles te vervangen, zei u?





Uitzonderlijk zonnig stukje

20 09 2007

Ik denk niet dat het ooit eerder zo rustig is geweest op deze blog. Van mijn kant uit dan, want dan plaats ik hier het meest onbenullige en tevens kortste artikel ooit en levert dat dan net een hele resem reacties op. Waarvoor dank, het houdt de boel hier levend. Al is die ellenlange titel wel erg storend nu…

Tja, ik heb gewoon niet echt veel te vertellen. Ik ben nu al drie weken heel intensief aan het werk en ik geniet. Met volle, volle teugen. Ik heb achttien rustige, verstandige, aangename en leuke leerlingen. Ik ga zonder hoofdpijn naar huis. Ik moet me niet vaak kwaad maken. Ik ben goed georganiseerd en alles in de klas staat op punt (op mijn bureau van vorig jaar na, dat nog dringend dient opgeruimd te worden). Onze nieuwe directeur doet een frisse wind door de school waaien en ik voel me erkend in mijn vaardigheden. Ik heb sympathieke en gezellige collega’s. De school ligt er een stukje opgeruimder bij en iedereen schaart zich eensgezind achter nieuwe afspraken (nu ook volhouden). De ouders zijn bereidwillig, vriendelijk en positief ingesteld. Wat valt er nog te klagen?

Het nieuwe tv-seizoen dan maar even onder de loep nemen? Op De Provincieshow en Slimmer dan een kind van tien na heb ik nog vrijwel niets van de nieuwe gedrochten bekeken en dat heeft me nog geen moment gespeten. Ranking the Stars? De man van Phaedra? Junior Eurosong? The Block? De bedenkers? De Planckaerts? Beauty and the Nerd? De Grote Oversteek? Boer zkt Vrouw? Undercover Lover? 16+? Evelien? Huwelijk uit handen? Geen minuut van gezien en eerlijk gezegd doet me dat deugd. Beseft er niemand welke ongelooflijke vervelende, slecht gemaakte, domme hoop sh*t deVlaamse zenders over ons uitstorten? Enkele jaren geleden werd de teloorgang van de televisie al aangekondigd, maar niemand heeft door dat die fase eigenlijk nu al bereikt is. En dan heb ik het nog niet over die talloze herhalingen! Is het niet triestig dat de banale nieuwe begintune van Thuis het hoogtepunt vormt van een tv-avond? (Ik krijg het maar niet uit mijn hoofd, meer zelfs, ik zap nu pas weg ná de begingeneriek! Terwijl het zo tergend onnozel is!).

Er zijn gelukkig ook hoogtepunten. De Canvascrack, met fijne vraagjes en een ijzersterke formule. Man Bijt Hond, trouw op post met nieuwe rubrieken: Jommeke’s Paradijseiland. De heropleving van het Blind Date-onderdeel waarbij 2 BV’s een uur met elkaar moeten praten. Nicky Vankets liet zich alvast kennen door tegenover niemand minder dan Guy Mortier plaats te nemen en toch zo’n 58 minuten lang alleen aan het woord te zijn (‘Wat wilt ge nog van mij weten?’). Een brave huisvader in de rubriek ‘Wordt Gevolgd’ bestoefte vandaag zijn brave 15-jarige dochters, maar vreesde voor hun toekomst (‘als ze tegen de twintig zullen zijn en eens naar een fuif willen, …’). Arme meisjes. Superprogramma. Ook de 10 jaar later versie fascineert me.

Om naar uit te kijken: De Slimste Mens ter Wereld uiteraard, een programma dat ik (op haast onrustwekkende wijze) geweldig vind. Maar verder niets, ook niet Tijd of Geld, Rob Vanoudenhoven’s nieuwe spelshow die ik even bijwoonde in de oefenfase en dat ondanks zijn overdachte uitgangspunt en goed bedachte quizonderdelen gewoon het zoveelste geforceerde VTM-feestje zal zijn.

Dus zoek en vind ik weer mijn heil in de series. De hoogstaande, entertainende, knap bedachte en geniaal geacteerde Amerikaanse tv-drama’s die zodanig op één lijn met goede cinema zijn gekomen dat ik er met heel veel plezier naar kijk. Er is Lost, dat weliswaar heel wat van zijn kracht verloren is en waarvan ik de plot niet helemaal meer kan volgen (nog nooit een aflevering gemist en toch zie ik personages die ik me met de beste wil van de wereld niet kan herinneren), maar dat me toch aan het scherm kluistert. 30 Rock, waarvan de eerste aflevering volgens de onwetende omroepster Yasmine vandaag wordt uitgezonden terwijl de serie al twee weken loopt, heeft ondanks zijn Emmy deze week weinig kijkers op één. Jammer, want deze komedieserie met Alec Baldwin loopt vlot en is gewoon leuk. House, M.D. blijft een uitgekiende mengeling van drama, humor en spanning. Weeds is de op Vijf TV verstopte, maar zeer goede en in de VS ook zeer succesvolle dramaserie over een vrouw die pas weduwe is geworden en nu marihuana dealt. Een serie met véél lagen, een kruising van Six Feet Under en Desperate Housewives en dus van kwaliteit net daar tussenin. Arrested Development zit nu al een jaar goed verborgen geweldig sterk en grappig te wezen op Kanaal 2, zondagnacht. En Heroes ligt hier klaar op dvd. Ik klaag dus wederom niet. Er zijn ook nog CSI, N3mbers, 24 (binnenkort), Bones, Standoff, … maar een mens kan niet alles volgen. Toch niet als op een andere zender Witse herhaald wordt… Nee, ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat iemand dat knullige spektakel bekijkenswaardig vindt.

En ook verder loopt alles op rolletjes. Moeders die wonderwel snel herstellen van uren durende ingrepen. Broers die ‘geen nieuws is goed nieuws’ in de praktijk brengen. Vaders die weekendjes naar zee gaan. Tantes die Internet ontdekken en neefjes die zestien worden. Nonkels die carrière maken. De kranten blijven slecht nieuws spuwen, maar ik probeer dat niet te vaak tot me te laten doordringen. 

Eergisteren ging ik te voet naar school vanwege de regen. Halverwege scheurden de wolken open en kondigde de dag zich zonnig, zelfs stralend aan. Het was nog vroeg en er liep niemand op straat. Ik waande me even het centrum van de wereld. Mijn MP3-speler kon voor geen passender achtergrondgeluid zorgen. Het leven op wolkjes.

En dit was het volgende nummer, al even passend… 

(Geniet van dit stukje, zo optimistisch krijgt u ze niet vaak…)





Best of ’77

2 09 2007

best-of-772.jpgJe kunt in plaats van te zeuren over dat ouder worden, ook gewoon eens alles geven en met veel toeters en bellen je hele zelf etaleren. Iedereen die Brent kent, wist dat zijn dertigste verjaardag wel met enkele uitroeptekens zou gevierd worden. Aldus stampte hij samen met Koen en een heerschap met een onsmakelijke bijnaam het ‘Best of ’77’-festival uit de grond. Vanuit het niets dook op de Haaltertse Muisstraat dan ook een onwaarschijnlijk evenement op, inclusief camping, loungehoek, barbecue en vooral heel veel ambiance.

In de aanvang van het festival, dat onder een aangenaam zonnetje plaatsvond, trok de aanwezige aspirerende Miss België Carolien Heymans nog iets meer aandacht dan de moppen en liedjes van een enthousiaste Denderhoutemse ster, maar gaandeweg ontstond iets wat een festivalleek als ik als een authentiek aandoende festivalsfeer kan beschrijven. De muzikale taferelen op het podium mochten dan niet meteen aansluiten bij mijn interessesfeer, het waren geenszins amateuristische bedoeningen die je zou verwachten op een gratis en niet -professioneel evenement. Ik was trouwens al tevreden met de vele wederziens. Mensen die ik weer al veel te lang niet meer gezien had. Henk en Annelies, Elke, Flore, Bart en Thalia, Jan, Katrien … Zelfs Sigi verscheen en ontlurkte zich als lezer van deze blog! Met dank aan de UFO’s in Haaltert overigens. Hij was niet alleen. Ik vraag hoe het met de mensen gaat, maar niemand stelt de vraag terug want allemaal lezen ze het hier. Op een enkeling na, tot die in een conversatie moet vaststellen dat hij niet mee is want hij leest het Verantwoord Tijdverlies niet!

Terug naar de muziek. De slotact vormde het hoogtepunt. Brent zelf, omringd door een selecte groep muzikanten, samen een gelegenheidsgroepje vormend dat een uitgekiende reeks oude nummers bracht als Midnight Train to Georgia, White Rabbit, Suspicious Minds en Sympathy for the Devil , om er maar enkele hoogtepunten uit te halen (lees: die die ik herkende en kon onthouden). Thalia stal als backing vocal ei zo na de show, ware het niet dat Brent, nooit vies geweest van een verkleedpartijtje, doorheen de voorstelling transformeerde in de artiest wiens nummer hij bracht. Van Gladys Knight over Elvis naar Mick Jagger, … een knap bedacht spektakel.

Dat ook voormalige straatlopers Sander en Benjamin zich tot meer dan degelijke gitaristen hadden ontwikkeld, had ik nooit verwacht toen ik me, toch wel al wat jaartjes geleden, als KSA-leider over hen ontfermde. Maar nog veel meer was ik onder de indruk van Laurens De Schutter. Achterneefje is een achterneef geworden met overweldigende capaciteiten als drummer. Daarmee gepaard gaand leek ook zijn persoonlijkheid meer dan evenredig toegenomen te zijn met zijn lengte. Toen Brent hem een solo gunde, stal hij dan ook de show. En dat op de dag dat zijn grootmoeder overleden is. U zult nog van hem horen, absoluut!

We moeten dus bewonderend vaststellen dat er af en toe nog eens iemand in slaagt om ondanks de stress en drukte van het leven van de volwassen mens, iets op poten te zetten dat het banale overstijgt. Het moet Brent en zijn kompanen wel wat bloed, zweet en tranen gekost hebben, maar het geheel verdient een groot applaus. Als ze volgend jaar zorgen dat er in de late uurtjes nog nuchtere mensen achter de bar staan, mogen ze dit initiatief gerust herhalen. En merci Brent om me er aan te herinneren dat Suspicious Minds mijn favoriete Elvisnummer is.

 








%d bloggers liken dit: