Afdokken (1)

2 10 2013

DOK37Op DOK heb ik de voorbije maanden met heel veel plezier gewerkt – een uitgebreidere beschouwing volgt nog – maar nu en dan was het ook wel eens op de tanden bijten bij omgaan met een heel divers publliek. De bezoekers een goeie service bieden, maakte voor mij deel uit van de aantrekkingskracht van het werk, maar na laatst opnieuw enkele uren de kassa bemand te hebben, raakte ik stilaan horendol van een aantal steeds weerkerende vragen.

Een drankkaart kon je op DOK verkrijgen voor 5 euro.  De prijs stond daarvoor duidelijk aangegeven en om de argeloze, al dan niet nieuwe bezoeker niet te overladen met info, was dat dan ook de enige zichtbare boodschap aan onze kassa. Vragen als ‘hoe lang is deze kaart geldig’ en ‘kan je daar ook mee eten?’, vond ik aannemelijk en beantwoordde ik met een glimlach. Maar dan had je dit soort vragen:

‘Hoe werkt dat hier?’

(U geeft me geld en ik geef u een drankkaart)

‘Hoe marcheert dat met zo’n drankkaart?’

(Dat marcheert goed)

‘Moet ik hier zijn voor bonnekes?’

(Neen, hier verkopen wij frieten, bloembollen en kandelaars, maar dat paste niet op het bord, dus hebben we er ‘bonnen’ op gezet)

‘Hoeveel bonnetjes zitten er op een drankkaart?’

(Wat maakt dat uit als u weet dat de waarde 5 euro is?)

‘Kan ik daar dan 5 consumpties mee kopen?’

(5 gratis watertjes van de kraan misschien maar verder willen we wel iéts verdienen.)

‘Hoeveel kan ik daar mee kopen?’

(Dat weet ik niet. Misschien om 5 euro?)

‘Kan ik ook een kaart van 3.5 euro kopen?’

(Nee want dan zou er wel staan ‘Drankkaart 3.5 euro’)

‘Maar ik heb maar om 4 euro nodig. Wat moet ik doen met de bonnetjes die ik dan over heb?’

(Opeten? Op het strand begraven? In uw koffie dippen? Aan mij geven?)

En de hoofdvogel:

‘Hoeveel kost zo’n kaart van 5 euro?’

(107 euro en 21 cent.)





Het mag niet Baeten

13 02 2013

Veerle Baetens op de rode loper in Berlijn: Een toonbeeld van elegantie, stijl en smaak. Verfijnd, glamoureus, chique. Een voorbeeldig vertegenwoordigster van modeland België.

Bij gebrek aan beeldmateriaal hier echter een kiekje van een zwakzinnige Roma-zigeunerin, die na een avondje tippelen, gulzig aan de crackpijp lurkend, op koopjesjacht ging bij het leger des heils.

veerle2

 veerle





Smakelijk

28 05 2012





ferfelend gefal fan voneemferwisseling

14 12 2011

Stanislav, Eugene, Achilles, Eusebius, Ijsbrand, Wilhelmus, Antonino, Esteban, Casimir, Enrique, Alizir, Serafijn, Quentin, Jeremias, Amaury, … Dat zijn pas moeilijke namen. Daar maakt u maar naar hartelust schrijffouten in.

Maar SVEN?????

Een naam die que banaliteit amper Jan overtreft?

(en dan daaronder gewoon doodleuk mijn mailadres, wél correct gespeld!?).





De Sint en zijn Piet

30 11 2011

Hoezeer we soms van het tegendeel overtuigd zijn, leerkrachten weten niet alles. Daarom zaten mijn collega’s en ik vandaag op een pedagogische studiedag (een conferentie dus) rond het thema taalvaardigheid en begrijpend lezen.

In de eerste helft van de voormiddag begaven we ons allen netjes naar de vooraf bepaalde workshop, de volle aandacht bij het onderwerp en in mijn geval met een grote bereidheid tot discussie. Hoewel interessant en bruikbaar, werd de informatie ons voorgezet zonder dat onze eigen inbreng van belang was. De aanwezigen uit het traditioneel onderwijs leek dat wel te bevallen – hun reacties bleven beperkt tot wat gemompel in hun vuist – maar de Freinetleerkrachten in het lokaal wilden toch zo graag hun ei kwijt.

Vandaar dat ik na de pauze wat minder meegaand werd en een sluimerende subversiviteit zich van mij meester maakte. Gelukkig bleek de tweede workshop een stuk actiever: we zouden kennis maken met een website die (al dan niet anderstalige) kinderen de kans bood een woordenboek op te bouwen met eigen definities en beeldmateriaal – mywondictionary. Mijn collega Geert geeft lichamelijke opvoeding en mijn directeur hoeft in de praktijk niets meer uit te proberen, dus vormden ze niet bepaald een motiverend gezelschap. Net op de nipper vielen ook Katrien, Cindy, Caroline en Hilde binnen, collega’s die voor een andere workshop ingeschreven stonden maar tijdens de pauze afzagen van hun plan, waardoor ze toch maar liever aansloten bij ons. Het moet gezegd dat dit sfeerbepalend werkte, terwijl we ook de aandacht hoog hielden.

Maar tja… hoewel in het dagelijks leven beschaafd en volwassen al onze verantwoordelijkheden dragend, doet dit soort situaties iets met een mens. Ineens zijn wij weer de leerlingen en moeten we luisteren naar iemand anders. Dat luisteren alleen al is moeilijk – we hebben toch altijd wat te vertellen – maar we steken elkaar ook aan met allerlei infantiele opmerkingen die dan nog eens hilariteit winnen doordat we ze moeten fluisteren. The good old days waarbij je de slappe lach nauwelijks kon bedwingen tijdens de les, zullen wel niet meer terug komen – ik heb al jaren geen slappe lach meer gehad, denk ik – maar de geringste aanleiding is toch goed genoeg om ons weer in de rollen van vroeger te laten kruipen.

Nu, we bleven beleefd en rustig hoor. Maar toen we zelf aan de slag mochten, lieten we ons helemaal gaan. De opdracht was zelf een woord toe te voegen in het on line woordenboek, met uitleg en beeldmateriaal. Meer is niet nodig om ons, respectabele burgers, te laten degraderen tot kinderachtige pubers die bij het woord Sinterklaas vooral de zakken en pieten vermeldenswaardig vinden en kiezen voor weinig flatterende foto’s. Hahaha en hohoho – dat onze leerlingen het maar niet te weten komen.

Maar we schamen ons niet. We hebben gewoon nog eens bewezen dat we een team zijn met veel enthousiasme, dat de zaken van een lollige kant kan bekijken – er zit al zo weinig humor in het onderwijs. Het risico lopend dat u geen voeling krijgt met onze flauwe flow en ons gedrag finaal afkeurt, laat ik toch even meegenieten van onze bijdrage. Het audiofragment blijft u gelukkig bespaard.

En morgen zijn we weer gewoon volwassen en pedagogisch verantwoord en een voorbeeld voor uw kind…





Beste Panosbakker (2)

11 11 2011

Geachte heer,

Kent u me nog? Enkele jaren geleden was ik een trouwe klant. Ik heb u toen nog ongevraagd advies gegeven rond uw voorraden.

Ik neem het u geenszins kwalijk dat u die periode achter zich heeft gelaten. Ik ben geen klant meer van Panos. Niet vanwege een ontevredenheid over het assortiment of de kwaliteit van uw waren, noch over de bediening. Eigenlijk zit er geen bewuste beslissing achter. Eerder toevallig bleken andere zaken handiger voor mijn aankopen.

Dit is echter naast de kwestie. Ik richt mijn schrijven tot u omdat ik vandaag heb vastgesteld geen spijt te hebben van het feit dat ik niet langer tot uw klantenbestand behoor.

Vandaag betrad ik voor het eerst sinds lang uw winkel – u blijkt de enige bakker in de buurt die al om kwart voor 8 open is. Ik koos uit uw ruim assortiment een meergranenbrood. Voor het eerst maakte ik kennis met jullie intussen ietwat befaamde vierkant brood. Ik was daar eerlijk gezegd niet enthousiast over. Een vierkant brood, dat slaat toch nergens op? Het klinkt onnatuurlijk: een in zijn bakvorm vastgistend gedrocht, een anomalie als gevolg van een mislukt wetenschappelijk experiment. Als een vierkant ei. Een gladgeschoren cactus. Een banaan zonder schil of een voorgebakken biefstuk. Producten waarvan marketeers denken dat ze het leven van de consument vergemakkelijken, terwijl het in feite iets bizar is. Of alleszins niets uitmaakt. Want waarom is mijn brood vierkant?

De broodzak informeert me daarover, via een opsomming van voordelen die eveneens enkel door marketeers bedacht kunnen worden. Zo mag ik me bv. gelukkig prijzen dat elk sneetje even groot is. Maar zit de charme van een rond brood er nu net niet in dat niet alle sneetjes even groot zijn? Want met zo’n korstje valt vanalles aan te vangen. Men dopt het in soep of gebruikt het als schraper voor een lekkere saus. Iets waar een volwaardig snee brood niet geschikt voor is. In mijn geval doen het begin- of eindsneetjes dienst als excuus: ik eet een chocolade ventje en maak mezelf wijs dat dat mag omdat ik er een boterham bij eet. Dan heb ik het over zo’n futiel sneetje waarmee het brood aanvangt. Maar genoeg daarover.

Voor de toevallige meelezer schets ik wel even het verschil tussen uw vierkant brood en het reeds lang bestaande langwerpig brood waarvan de sneden eveneens min of meer vierkant zijn. Dat verschil is futiel, hoewel uw brood vierkant is en de oude versie langwerpig. Maar het punt is dat u uitsluitend vierkant brood verkoopt en geen rond meer. U biedt de consument dus geen keuze en maakt ons wijs dat deze verandering bedacht is om de klanten een plezier te doen terwijl een duidelijk een economische strategie achter zit die te maken heeft met kostenbesparende maatregelen en functionele stapeling.

Ik kan u als commerciële onderneming niet kwalijk nemen winst als primair doel te stellen. Maar het maakt wel dat ik in plaats van brood vooral een product van u koop.Een schijnbrood haast. Een hallucinatie. Dat in veel te dunne sneetjes wordt gesneden. Waarmee ik dus suggereer dat met de nieuwe broodvorm ook een nieuwe snijmachine kwam die zo afgesteld is dat men net één sneetje meer krijgt, om de illusie te laten ontstaan dat we meer brood hebben voor dezelfde prijs. Maar iedere doorwinterde broodeter zal het bevestigen: de sneetjes zijn te dun.

In de hoop dat feedback van een klant door u als een opportuniteit wordt beschouwd, sluit ik mijn schrijven af met een oprechte gelukswens wat verdere innovatieve initiatieven betreft en wie weet hoort u binnen enkele jaren weer van me.

Met vriendelijke groeten,

Sven De Schutter





Don’t Mess with Sven

31 10 2011

Ik zat in een propvolle bioscoop en om één of andere reden had ik twee volle plastic zakken bij me. In de ene zaten persoonlijke nota’s, mijn agenda en notities uit de les e.d. In de andere zaten bibliotheekboeken of mogelijk ook pas gekochte boeken. Romans, strips en non-fictie.

De rijen stoelen in de cinema stonden zo dicht mogelijk op elkaar, alsof de suggestie van een kermisattractie werd opgeroepen waarin je maar beter zo vast mogelijk zat. Bovendien zat de zaal helemaal vol. Het was een bescheiden zaal en er was amper een niveauverschil tussen de rijen. Je zat er werkelijk opgepropt. Toch leek me dat als fervent cinemabezoeker niet te storen. Ik zat enkel wat verveeld met die zakken, die ik onder mijn stoel legde.

Het ontging me volkomen welke film het was. Na afloop snelde ik de overvolle zaal uit. In de lobby van de bioscoop, die enige ouderwetse grandeur uitstraalde, met dik mosterdgroen tapijt en goudgelakte balustrades aan de trappen, ging ik even op de grond zitten om te ontspannen. Na een tijdje drong het tot me door dat ik slechts één van de twee zakken had meegenomen.

Ik snelde terug naar de zaal, die al weer helemaal gevuld was met mensen voor de volgende voorstelling. Ik vroeg paniekerig aan de mensen die op mijn oude plek zaten, of er toevallig een zak onder het zitje lag. Het kostte de mensen een zware inspanning om onder hun stoel te kijken – de rij ervoor stond immers veel te dicht om je zover te kunnen bukken – maar ze moesten me teleurstellen: er lag niets meer.

Teleurgesteld droop ik af. Ik vergat nóóit iets. Dat had ik altijd aan mijn broer overgelaten. Ik bleek nog niet te beseffen welke zak ik kwijt was en vroeg me meteen ook af welke ik het ergst vond kwijt te zijn. Het ging om de zak met boeken. Met spijt dacht ik aan de ongelezen spullen en het geld die ze gekost hadden – of, als het bibliotheekboeken waren, die ze me nog zouden kosten.

Ik bedacht dat ik de mensen die naast me zaten, misschien nog zou herkennen – want die hadden ongetwijfeld de zak meegenomen. Intussen stond ik buiten aan de bioscoop, op een meters brede en erg hoge trap waar mensen na de film gingen zitten. Er was echter al heel wat tijd verloren gegaan en ik had geen preciese herinnering aan het koppel naast mij. Ik nam dan maar plaats op de trap – ik had sterk de indruk dat dit een postmodern ritueel was dat bij het bioscoopbezoek hoorde, want de trappen zaten vol en er was duidelijk iets in me dat me weerhield al naar huis te gaan. Het was een sfeervolle avond.

Ik maakte een praatje met andere filmliefhebbers – waren dat Stijn en Hanne? – en vertelde wat er gebeurd was. Terwijl ik mijn relaas deed, scande ik nog tevergeefs de massa om me heen. En toen kon ik mijn ogen niet geloven! Op amper drie meter van me vandaan zat een vrouw, in gesprek met iemand die ik meteen als haar man herkende, en nog enkele anderen. Tegen haar borst, amper verborgen onder haar jas, drukte ze mijn plastic zak!

Ik aarzelde geen moment, onderbrak mijn geklaag, en stapte kordaat, haast agressief op de vrouw af. Ze herkende me een fractie van een seconde te laat als de werkelijke eigenaar van de zak, en de blik in haar ogen bevestigde dat mijn indruk correct was: dit was een dief. Haar pogingen om de zak tegen zich aan te drukken en weerstand te bieden, waren vruchteloos. Ik sleurde de zak uit haar handen en draaide de protesterende vrouw en haar verbaasde gezelschap meteen de rug toe, met een sterk overwinningsgevoel.

Amper had ik me tevreden weer aangesloten bij mijn groepje, waar geen woord gezegd werd over het voorval en het gesprek gewoon verder ging waar het zonet abrupt gestopt was. Maar we werden al meteen gestoord: achter me stond de vrouw en ze sprak me aan, zich druk makend over het feit dat ik haar zelf gestolen zak terug had genomen. Ik draaide me geïrriteerd om en gaf de vrouw een flinke vuistslag in het gezicht. The End.

En zo kende deze droom een uitzonderlijk  einde. Dat heb je als het vakantie is en je mag uitslapen.

En excuseer beste lezers, als ik u bij gebrek aan waargebeurde spannende belevenissen moet vervelen met nachtelijke fictie, maar sla dergelijke artikels volgende keer dan gerust over. Ik vond het een leuk avontuur.





Een Nieuw-Guinees uit Le Havre

29 10 2011

Ik wandelde door een bescheiden winkelstraat van een klein Nederland dorp. Ik stapte zonder enige reden binnen in een fotowinkel. Het was best een grote zaak en er waren redelijk wat mensen. Je kon er foto’s laten inkaderen en fototoestellen kopen enzo. Er waren diverse personeelsleden aan het werk.

Het was duidelijk dat ik nog lang niet aan de beurt was (het was me ook geheel niet duidelijk wat ik eigenlijk wou kopen of vragen) dus keek ik nog maar wat rond. Een uitgestalde foto trok mijn aandacht. Men had hem centraal gesteld in de zaak en er hing een boodschap bij. Op de foto zag je een tweepersoonsbed, vanuit de lucht gezien. Rondom het bed was alles weggefotoshopt, waardoor het bed een soort hemelse uitstraling kreeg. Hij was ook fel belicht, zodat je eigenlijk vooral veel wit zag. Op het dekbed stond het gezicht van een vrouw, pover getrukeerd in zwart-wit zodat het leek dat het dekbed haar beeltenis droeg. De vrouw lachte vriendelijk. Ik staarde naar de foto en besefte dat die vrouw mijn moeder was.

Het duurde even voor het bizarre toeval van deze situatie tot me doordrong. Ik las uiteindelijk de tekst bij de foto. ‘Dit is winnende foto van onze fotowedstrijd‘. Dat vond ik onnozel, want het was allemaal erg amateuristische, alsof een kind op zijn computer wat geëxperimenteerd had met overlappende foto’s. Er stond ook een foto bij van de fotograaf, een oudere kale man. In een tekstballon bij zijn foto stond: ‘Ik won 150 gulden met deze foto. Maar o jee, ik weet niet wie deze dame is. Wie kan me helpen?‘.

Ik ging naar de toonbank en richtte me tot twee van de erg vriendelijke mensen achter de kassa. ‘Daar op die foto, dat is mijn moeder!‘ zei ik, nog half onder de indruk en ook wel met het gevoel alsof ik in een komische serie zat, want hoe kon iemand met zo’n slechte foto nu een wedstrijd winnen? De dames achter de toonbank en nog enkele andere toegesnelde personeelsleden van wat nu eigenlijk een familiezaak bleek te zijn, vonden dat natuurlijk erg leuk, maar gaven verder weinig blijk verrast te zijn. Alsof het gewoon een kwestie van tijd geweest was dat iemand zich meldde.

Weet je wat nou het bijzondere is‘, vroeg één van de dames, duidelijk de moeder van de familie. ‘De foto is gemaakt door een Nieuw-Guinees uit Le Havre. Uit Le Havre dan nog wel! Net zoals in dat liedje van twee blaadjes op het water!‘ De andere dames kirden van vrolijkheid. Ik knikte wezenloos en deed alsof ik wist over welk liedje het hier ging. ‘Maar hoe komt die man aan de beeltenis van mijn moeder?’ vroeg ik, terwijl men achter de toonbank allerlei administratieve handelingen ondernam die deel uitmaakten van de procedure waarin ik me nu blijkbaar bevond. ‘O’, zei één van hen achteloos, ‘die komt van de Reyerslaan!’.

Toen werd ik wakker met het gevoel alsof ik zonet in een vreemde film had meegespeeld. Uitermate bizarre dromen, het zit onze familie, maar bij mij zijn ze voorlopig zeldzaam. Deze wou ik vanwege zijn hoge absurditeitsgehalte toch met u delen…





Generatie Gruwel

13 10 2011

Mijn leerlingen blijken meer dan verzot te zijn op de Happy Tree Friends, waarvan er een hele serie korte filmpjes te vinden zijn. De hoofdpersonages komen in elk filmpje op de meest bloederige en gruwelijke wijze aan hun einde.

Ik vind dat allemaal bijzonder ziek, shockerend, grof en walgelijk!

 

 

En vooral heel erg grappig.

 

 





De zoekende mens (5)

8 10 2011

Het is alweer enkele maanden geleden dat ik even stilstond bij de vreemde, bizarre of grappige zoektermen die mensen naar deze blog leiden.

Beeld u de anonieme internetgebruiker in die met vragen zit rond:

  • tom coninck zijn lengte
  • rusland poeperkesdag
  • hoertje snoopy te antwerpen
  • een koe melken met je mond
  • mooie nederlandse secretaresse met bril
  • niet beschikbare heilige
  • de moord op pastoors
  • tumor op je kont
  • angst voor designmeubels

Wie die mensen zijn, ik wil het vaak niet weten. Maar het fascineert me wat gaande is in de geesten van sommige mensen.

Mensen zoeken ook informatie over:

  • conny ocmw ledeberg
  • klacht kruidvat ledeberg
  • broeders van liefde sekte
  • algemene vorming van personen
  • de film over breien in clubverband

En wat hopen mensen te zien te krijgen als ze deze zoektermen intypen?

  • stoffige nerd
  • opgehangen neger
  • denkende cavia
  • strontvervelend bezoek

Interessant vond ik deze:

  • onwetendheid is geen argument.
  • ontvangst west-vlaanderen door getatoeeerde lady
  • gefascineerd door degelijke gebouwen


Zoals u wel weet stel ik me ook altijd vragen bij de schijnbare onkunde om effectief zaken op te zoeken. Veel mensen blijven het internet als een soort alwetende robot beschouwen die hun vragen, onder welke vorm dan ook gesteld, keurig kan beantwoorden. Van sleutelbegrippen heeft men nog nooit gehoord.

  • haar muziek wordt bij een bekend parfumclip afgespeeld
  • hoe laat een tekenaar snelheid zien?
  • wie staat er achter de deelnemers van Komen Eten?
  • waar is de politie het dichtste bij?
  • convert to english: dit is mijn neefje dat zeggen meer mensen hij lijkt ook meer op mij sinds hij krullen kreeg.

En dan ongetwijfeld verontwaardiging bij gebrek aan een antwoord…

De spellingsprijs gaat deze keer naar: inde gloori zingen voor pensionerring

 

 

De vorige Zoekende Mens vindt u hier.





Hoe zou het nog zijn met de M-Kids?

3 08 2011

Deze vraag werd ons gesteld door een lezeres en we namen dan ook met graagte het initiatief om er een antwoord op te vinden.

De jaren van roem en succes zijn intussen al een tijd voorbij. Verantwoord Tijdverlies zocht de dames van de ooit populaire meidengroep M-Kids op en maakte een stand van zaken op.

Britt studeert haartooi aan het H. Maria-instituut te Halle, maar hoopt op een diplomatieke of consulaire post in Namibië. Daarvoor wil ze die zin wel eerst leren schrijven. Ze heeft de handen vol met haar drie kinderen (Enrique, 5, Angelinajolie, 3 en Kevin, ook 3). De kindjes hebben vier verschillende vaders, maar Britt is enkel van de vaders van Enrique en Kevin gescheiden. Britt heeft haar muziekcarrière echter niet opgegeven. Ze deed al twee keer mee aan de preselecties van Idool en werd respectievelijk 589e en 10256e. Koen Wauters was vriendelijk tegen haar en dus was ze blij nog niet vergeten te zijn als Vlaamse zangeres. Ze heeft hem meteen toegevoegd op Facebook.

Tamara liet op haar 18e de tekst van de grootste hit van de M-Kids op haar borsten tatoeëren. Na een bachelor in de architectuur en een meestergraad in de optiek, verhuisde ze naar de populaire Turkse vakantiebestemming Bodrum, waar ze een bar uitbaat, de Funkey Monkey. Daar leidt ze een gelukkig, anoniem bestaan, al is ze altijd op haar hoede voor fans met stalkerneigingen. Ze heeft alle dvd’s van FC De Kampioenen. In 2006 won ze 2500 euro met een kraslot. Ooweejoweeoo!

Haar zus Davina liet intussen haar naam veranderen in Kimberley. Ze werkt als onderhoudsdame op het Ministerie van Milieuvoorzieningen & Wandelende Takken, maar hoopt eigenlijk nog kleuterleidster te kunnen worden want ‘ze kan goed met kinderen omgaan en in de opleiding leer je toch vooral knutselen’. Vorig jaar werd ze 49e in de Tour de France voor Vergeten Vlaamse Zangeressen die ooit deel uitmaakten van een Meidengroep (gewonnen door Larissa van Def Dames Dope). Correspondeert vurig met de Peruaanse schrijver en Nobelprijswinnaar Mario Vargas Llosa want ‘ne mens moet een hobby hebben’.

Dat waren nog eens zomers!





Het weer… met Sven

23 07 2011

De komende week zou voorlopig nog geen zomerse temperaturen opleveren. Wil u aannemen – en neem me dat vooral niet kwalijk – dat ik dat helemaal niet erg vind?

Ik zal immers acht dagen lang opgesloten zitten in de bioscoop, voor het Zomerfilmcollege 2011,en het zou natuurlijk wel érg ironisch zijn als de tropische temperaturen waar u en ik zitten op te wachten, net dan ten volle hun opwachting maken.

En mocht u een vloek onderdrukken omdat de weergoden mij zo gunstig gezind zijn: vanaf 1 augustus ga ik wat bijklussen op een Gents strand. Als de thermometer mij ook dan volgt, wordt het toch nog bakken en braden.

Prettige zomer!





Melkmuil

19 03 2011

Ook een schertsfiguur heeft zo van die dagen dat het meezit. Pieter De Crem moet wel heel erg in zijn nopjes zijn momenteel. Eindelijk van belang! En nu maar hopen dat die harde beelden niet uitblijven, waar hij zo naar verlangt.

Maar de man wist afgelopen week ook op een andere manier de media te halen. Zijn talent – inhoudloos lullen – bereikte deze week immers een hoogtepunt, door een wel erg  vergezochte, en wellicht volkomen geïmproviseerde vergelijking: ‘Kijk, een koe kan je niet melken met de handen in de broek. Maar wel met de broek in de handen. Het is misschien geen zicht, maar dan heb je tenminste resultaat.‘ Onwaarschijnlijke kul, uiteraard,  – want hoe kan je een koe melken terwijl je ook een broek vasthoudt?  – maar ik feliciteer de minister met zijn creatief taalgebruik. Met dank aan Admiral Freebee overigens.

Het zal Crembo worst wezen natuurlijk. Hij beleeft zijn hoogdagen nu de Belgische inmenging in het Libisch conflict en de daarbij horende, verrassende consensus onder de politieke partijen, volledig zijn verdienste lijken. Wanneer zijn grootheidswaanzin en mediageilheid met hem aan de haal gaat, zie ik hem nog een no-fly zone instellen bij het eten van soep – haha! Als hij maar in de krant komt. Want kijk, je kan wel premier worden met je smoel in de krant, maar niet met een krant in je smoel. En beter met je kop op tv dan een tv op je kop. Al zal ook dat nooit een zicht zijn.

Laat ik met dit onbetekenend stukje niet meer betrachten dan mijn afkeer voor dit sujet te etaleren, maar vooral zijn formidabele uitspraak archiveren. Omdat net hij vindt dat we ons moeten bezinnen over de gevaren van het fenomeen ‘bloggen’. Hij kan voor mijn part nooit genoeg illustraties daarvan vinden.

(foto: hier gevonden).






De zoekende mens (4)

20 02 2011

Vroeger bracht ik hier regelmatig een bloemlezing van de zoektermen waarmee mensen op deze blog belandden. Ook nu nog blijven mensen de vreemdste dingen googelen om aldus – terecht of onterecht – verantwoord hun tijd te verliezen alhier.

Wat willen mensen zoal weten? Wat zijn hun bezorgheden, waar zijn ze nieuwsgierig naar?

  • gino belspel werkloos
  • sven de leijer geboren (jammer genoeg wel)
  • islamschool inrichten
  • merk stoelen koker Pappenheimers
  • turkse filem
  • hoe rijk is willy michiels?
  • belgacom suckt

U blijft bepaalde BV’s ook graag zonder kleren zien, maar in plaats van de doorsnee Dina Tersago, snakt u naar de ontblote Ann Swartenbroeckx, Chris Lomme en Jeanine Bisschops. Van Yves Leterme wil u ook nog steeds per se weten wie nu eigenlijk zijn minnares is.

Er blijven ook bizarre combinaties opduiken:

  • korte verhalen over een konijn
  • teenslippers in de quick
  • kaartlegster Jenny gent
  • druiven voor nerds
  • boos op je personeel
  • trofee beste schoonmaakster
  • cavia’s met kleren

Ik heb het nogal eens over de media, waardoor zoekrobots de zoekers van deze begrippen naar hier leidt:

  • nancy marginaal thuis (ja!)
  • ‘americain’ film gorge clooney(die film waarin hij een slager speelt?)
  • carmen trekt te snel conclusies (en dat al 21 jaar lang!)
  • siska schoeters dik
  • linda de win toilet (’t is ook maar een mens)

Kwezels en roddelaars uit mijn geboortedorp zoeken:

  • ocmw haaltert poetsvrouw gestolen (wie kuist daar dan nu?)
  • foto’s huwelijk k. & r. (die bezorg ik u mits een flinke vergoeding!)

Zeer vreemde, onderwijsgerelateerde uitdrukkingen:

  • na een zware schooldag ploft de meester in zijn zetel  neer (hoe raadt u het?)
  • ik kan moeilijk tegen de drukte in de leraarskamer (dat moét iemand van mijn collega’s ingetypt hebben!)

En wat dit met deze blog te maken heeft, is me een groot vraagteken:

  • boos mannetje

Bijna dagelijks – en dat vind ik soms toch ook een beetje creepy – blijven mensen mijn naam intypen. Wie zijn dat toch allemaal?

Vroegere bloggerdeblogs vindt u hier.





Zelf ingevuld

30 01 2011

Aangezien zekere lieden de preciese totstandkoming van een nieuwe romance graag vaag houden, en ze vrienden en familie maar suggereren de details zelf in te vullen, hierbij enkele pogingen om de ware toedracht te verhalen:

* L. ging als kinesist mee op een reusachtig schip dat geacht werd niet te zinken. De macro-economiste F, duidelijk hoger in rang en dus reizende in een hogere klasse, bezeerde zich op een dag bij een val op het dek, waarna L. opgeroepen werd om haar kinesitherapeutisch bij te staan. L. voelde zich al snel de koning te wereld, en het koppel reisde een mooie toekomst tegemoet op een ijsschotsloze zee.

*L. moest in één jaar tijd naar wel vier huwelijken en één begrafenis. De recepties en rouwmaaltijd vonden allemaal plaats in Het Jeugdheem en aangezien in Haaltert iedereen iedereen kent, trof L. op elk van deze gebeurtenissen de fascinerende F. aan. Van het één kwam het ander en ze leven nog lang en gelukkig.

*L. was animator/dansleraar op een camping, waar F. met haar ouders verbleef. Van haar vader mocht F. niet vuil dansen, maar L. sprak hem vermanend toe: ‘Niemand zet F. in een hoekje!’. Toen zwierde hij haar de lucht in en ze hadden de tijd van hun leven.

*L. had een vakantiejob als schapenhoeder op een berg en moest er in een klein tentje slapen met de enige andere jobstudente F. en van het één kwam het ander.

*L. had een thesis geschreven over de risico’s op blessures bij courtisanes tijdens het dansen van de French cancan. Toen ontmoette hij F, die wel de hoofdrol wilde spelen in de adaptatie ervan. Ze dansten en zongen samen op de daken van Parijs, al wat je nodig hebt is liefde, dit is jouw liedje, enzovoort.

*L. reed met zijn truck het wagentje van F. aan op de parking van een Ledebergse supermarkt. Er ontstond een conflict, maar L. trachtte dat goed te maken met ‘ti amo’, terwijl F. het bij ‘Kust m’n kloten’ hield. Toch nodigde ze hem uit in  haar sociale flat (wat wel een bizare woning is voor een macro-economiste) en zo geschiedde.

*L. zat even in het leger (als kinesist-majoor), terwijl F. als macro-economiste stond te zwoegen in een fabriek. L. trok zijn schoonste witte kostuum aan en ging F. weghalen uit deze grauwe omgeving. De liefde tilde hen op naar waar ze thuishoorden (waar de egels huilden, al op een hoge berg) en F.’s beste vriendin riep nog: ‘Weg te gaan, Paula!’, wat nergens op sloeg maar toch gingen ze er samen iets moois van maken.

Vraag me af welk de waarheid het dichtst benaderd…





Ik zie… een volle agenda

26 12 2010

Dat ik nu al weet dat ik zowel in februari als in juli op babybezoek ga – bij respectievelijk Arne & Leen en Maarten & Evi – , kan mijn agenda voor het nieuwe jaar al aanvaarden. Dat Thalia me echter nu al wil vastpinnen om in december 2012 te komen eten in wat dan een nieuw huis zou kunnen zijn, is wat minder handig, maar vooruit dan maar.

In 2016 zit nog een gaatje en in 2019 heb ik ook nog wat tijd, mochten er nog interessante voorstellen zijn.





Noodscenario?

26 11 2010

Woestijnvis liet de wereld gisteren met trots weten welke BV’s zullen deelnemen aan De Allerslimste Mens ter Wereld. Wat er wijselijk niet wordt aan toegevoegd is dat deze editie enkel en alleen tot stand gekomen is, nadat 30 eerder geselecteerde BV’s om nog ongekende reden geannuleerd werden!!

Ook die lijst is anders best de moeite waard. Stonden klaar om hun kennis te etaleren: Conny Fabry, DJ Hanz uit Big Brother, Bisschop Léonard, Jacky Lafon, Phil Kevin, de Pretman, Claudio van Dell’Anno, Jeff Vermassen, Boer Charel, het irritante kereltje uit de Belgacom-reclame, Carmen Pfaff, Jeff Hoeyberghs, Paul Marchal, Aurore, Betty uit Big Brother, Prins Filip, Francesco Planckaert, André Flahaut, Ivan Heylen, Tonya,  Els Klottemans, moeder Huysentruyt, Tom Dice, Frank Molnar, Kim Geybels, Odilon Mortier, Lesley-Anne Poppe, Showbizz Bart, Harry van Barneveld en belspelpresentator Gino.

Kijk, dat had ik nu eens willen zien.

Of niet.

 





Moeder De Geit

2 10 2010

Leerling M. laat enkele keren de naam Moeder Theresa vallen. Ik vraag hem of hij weet wie dat is.

‘Dat is toch die uit dat sprookje, met die geit?’

Vijf jaar godsdienst gevolgd…





I Know Nothing

23 08 2010

Echt waar, ik wou dat ik u er alles kon over vertellen, maar helaas is zelfs de vaag sluimerende showbizzjournalist in mij niet op de hoogte van de omstandigheden van volgend gebeuren.





Teacher Talk

5 02 2010

In de leraarskamer.

Sarah tegen Lieselot: Er is iets met mijn fiets. Met het wiel. Ja, hoe zeg je dat, euh… Sven zal dat weten. Sven?
Sven: Ik ga dat weten als grote fietsdeskundige? Of als vocabulair verantwoordelijke?
Sarah: Wel ja, hoe noem je dat, zo een slag in je wiel?
Sven: Wel, een slag in je wiel dus.
Sarah: Nee dat bedoel ik niet, zo een ander woord.
Geert: Mijn wiel staat paraplu?
Sarah: Ja dat bedoel ik.

Het is dus niet alleen in de klas zelf dat het wel eens allemaal nergens op slaat.








%d bloggers liken dit: