Santé voor Haaltert

12 07 2013

Zo nu en dan waag ik het nog eens mijn geboortedorp Haaltert wat aandacht te geven. Daar heeft de meest recente verkiezing voor een ware machtswissel gezorgd, wat me veel boeiende verhalen had opgeleverd als ik er nog gewoond had.

twitterInteressant is alleszins dat Haaltert een nieuwe burgemeester heeft sindsdien, en dat was op het moment van aantreden een dame zonder veel politieke ervaring en zonder grote bekendheid bij de inwoners. Wat Veerle Baeyens al heeft verwezenlijkt weet ik niet wegens geen interesse, maar ik vroeg me onlangs wel af of deze dame op Twitter te vinden is. Een enorm overschat medium vind ik zelf, maar niettemin een plek waar publieke figuren blijkbaar horen te vertoeven.

Veerle Baeyens zit op Twitter, zo blijkt. Ze heeft 71 volgers en heeft dit jaar twee tweets op de wereld los gelaten. Twee. Ze heeft dus vrijwel niets te melden, digitalemediagewijs. Veelzeggend is ook haar profielfoto… Als blonde burgemeester zijn er misschien net iets waardiger alternatieven.

foursquareWie Haaltert vindt via de locatiegebonden sociaalnetwerksite Foursquare, treft overigens dit kenmerkende beeld als profilering van de gemeente….

Er is een patroon merkbaar maar ik weet niet of iemand daar trots mag op zijn.

Advertenties




Bart inbegrepen

17 09 2012

In volle verkiezingstijd een lift krijgen van een enthousiaste politicus – zijn echtgenote zat weliswaar aan het stuur – betekent in de eerste plaats dat je je een plaatsje dient te zoeken tussen het verkiezingsdrukwerk. Hoe katholiek het kleurtje van de folders ook, ik ben er beleefd in geslaagd ze niet te vertrappelen. Tussen de tronies van weinig karaktervolle  kandidaten komt Bart immers glunderend oprecht over.

De rest van de wagen mocht ik van Thalia geenszins in beeld nemen, gezien de voorbeeldige Haaltenaar van Bart hoopt dat die ook zijn wagen iedere zaterdagochtend met hogedrukreiniger en stofzuiger te lijf gaat.  Bedankt echter voor de omweg, Thaaltje.

Het is uiteraard mijn kleur niet – niets lelijker dan tsjevenoranje – en ik kan ook niet op hem stemmen, maar ik hoop dat als deze stapel kaartjes alsnog verspreid raakt, de boodschap overkomt en Bart op 14 oktober als verkozene uit de bus komt. Succes, Bart!





En dergelijke meer

30 07 2012

Laat dit filmpje nu eens alle commentaar overbodig maken: de burgemeester van Haaltert doet zijn zegje in een praatprogramma op de regionale zender. Met behulp van enkele vrienden zet hij het dorp in de kijker.

Haaltert op TV Oost

(update: het betreffende filmpje staat intussen niet meer op de site… jammer)





Enkele reis Afghanistan

9 07 2012

Het vliegtuig is vertrokken. Ik had niet verwacht zo geschokt te zijn bij het lezen van de on line krantenkoppen deze ochtend. Gisteren groeide de Faceboekgroep ‘People for Parwais‘ razendsnel aan, een ultieme, radeloze poging om op te komen voor de Afghaanse vluchteling Parwais Sangari. Dan rest de stille verwachting dat er vandaag wel nog iets zal gebeuren. Vlucht afgelast. Maggie De Block gezwicht. Sangari die het te bont maakt en niet aan boord mag. Maar zelfs dat zit er allemaal niet meer in. Binnen enkele uren landt de 20-jarige, wellicht erg bange, Sangari alweer in eigen land.

Eigen land? Ik vind dat hij het recht heeft België zijn eigen land te noemen. En niet eens omdat hij al dan niet Nederlands spreekt. Niet omdat hij goed of slecht geïntegreerd is. Niet omdat hij hier een familie en vrienden heeft. Zelfs niet omdat veel gespuis wél een verblijfsvergunning weet te krijgen. Enkel en alleen omdat nu toch wel duidelijk is geworden dat zijn leven er in gevaar is.

Wat weten wij ervan? Ik ben nog nooit in Afghanistan geweest. Maar ik vind de feiten geloofwaardig. Bij ons op school zit ook een gezin dat gevlucht is uit Afghanistan. Het zijn lieve mensen met hardwerkende kinderen, maar zelfs dat is helemaal niet van  belang. Ze hebben alleen elkaar nog. De rest van de familie is vermoord of vermist, net zoals dat het geval is bij Parwais Sangari. Ze getuigen daar nu en dan over, nog steeds getraumatiseerd. Wij kunnen ons dat niet eens inbeelden. Veel  mensen oordelen instinctief  met dwaze argumenten, maar niemand heeft voldoende empathische vermogens om te weten hoe dit moet voelen voor Sangari en mensen in gelijkaardige situaties. Wij klagen liever over het weer aan de kust.

Het Belgisch asielbeleid is een lachertje. Omdat mensen veel te lang moeten wachten vooraleer ze te horen krijgen of ze mogen blijven, in de eerste plaats – want verder ben ik eigenlijk niet vertrouwd met de inhoud van het beleid. Er wordt staatssecretaris De Block willekeur verweten. Dat kan ik niet beoordelen. Ik vind dat enkel en alleen het feit dat iemand in zijn land ernstig kans loopt om vermoord te worden, voldoende hoort door te wegen om die persoon een toekomst te geven in België. Wat nu gebeurt, is echt onmenselijk. Sangari is geen dossier, geen geval, maar een echt, levend persoon.

In dit (treffende) interview geeft Sangari aan niet te zullen blijven. Ik ben blij dat hij zijn lot niet aanvaardt, maar een voornemen alleen is misschien onvoldoende en de dreiging is wellicht iedere minuut reëel. In een film zou het een thriller zijn, nu is het een misselijkmakende, realistische nachtmerrie.





OnBelangrijk

20 05 2012

Het is me niet bekend of er een Vlaamse gemeente bestaat waar Vlaams Belang een rol van, euh, belang speelt. Dat was zeker niet het geval in het landelijke Haaltert. Daar had trouwens geen enkele partij enige betekenis.

Alleszins kon ik me moeilijk voorstellen dat Vlaams Belangers op lokaal niveau ook maar ergens op  het  bestuur konden wegen, gezien ik hen vooral associeer met een gebrek aan fatsoen en intelligentie. Zonder te willen veralgemenen, uiteraard.

Ik heb echter altijd verondersteld dat in die enkele grote steden die Vlaanderen rijk is, Vlaams Belang het stelt met wat degelijker volk. Iets meer breeddenkend, wat redelijker, enigszins bereid tot dialoog, …Tja, wat is dat, ‘degelijk’?  Enfin, het is me vooralsnog niet duidelijk hoe ik aan die perceptie kom, maar ik dacht te mogen veronderstellen dat Vlaams Belangers die in pakweg Gent mee beleid willen voeren, toch over net dat tikkeltje meer niveau beschikken om met de grote mensen mee te kunnen spelen. Ik waag het in deze veronderstelling even de gemeenteraadsleden van andere partijen enig niveau toe te dichten om mijn punt te maken (Zuster Monica even terzijde gelaten).

Maar ik moet mijn mening herzien. Ook op stedelijk niveau slaagt Vlaams Belang er niet in redelijk, volwassen, eerlijk campagne te voeren. Andere partijen misschien ook niet, maar dan bevinden we ons nu toch nog enkele niveaus lager,  Een dikke week geleden trof ik ter illustratie immers deze campagnefolder in mijn brievenbus aan:

De voorkant van dit postkaartje toont ons weinig idyllische taferelen in Gent. De achterkant beschrijft de fictieve avonturen van Bart & Els, die zich in Gent beslist niet geamuseerd hebben.

Ik heb lang niet zo’n weinig subtiele, eenzijdige en vooral kinderlijk onnozele manier gezien waarop een politieke partij kiezers tracht warm te maken voor zijn standpunten. De ongeïnspireerde tekst lijkt me zelfs voor kinderen geschreven te zijn – laaggeschoolden en ongeletterden zullen vatbaarder zijn voor lulkoek, zal de veronderstelling wellicht zijn – en is zo nadrukkelijk doorzichtig dat ik me vragen stel bij het intelligentieniveau van wie in Gent mee in het bestuur van Vlaams Belang zit. Als je oppervlakkig, manipulatief en zwakbegaafd bent, moet je dat dan per se in de verf willen zetten?

Misschien moet ik de komende dagen dat 10-puntenplan maar eens doornemen om dan maar meteen inhoudelijk ook zeker te zijn waarom ik niet op deze partij zal stemmen.





JJ’s verlanglijst

30 09 2011

– Papaaaa…
– Ja, jongen?
– Ik wil burgemeester worden!
– Pff, ja jong… Allé vooruit, pakt Aalst maar.





Wijze Wannes

4 04 2011

Wannes (10): waarover gaat de film Iron Man?

Sven: Over een machtige man die zijn verantwoordelijkheden niet ernstig neemt. Hij moet eigenlijk een belangrijk bedrijf leiden, maar wil liever vechten en schieten.

Wannes: Aja, zo een beetje als Pieter De Crem.

Goed opgelet, Wannes!





Melkmuil

19 03 2011

Ook een schertsfiguur heeft zo van die dagen dat het meezit. Pieter De Crem moet wel heel erg in zijn nopjes zijn momenteel. Eindelijk van belang! En nu maar hopen dat die harde beelden niet uitblijven, waar hij zo naar verlangt.

Maar de man wist afgelopen week ook op een andere manier de media te halen. Zijn talent – inhoudloos lullen – bereikte deze week immers een hoogtepunt, door een wel erg  vergezochte, en wellicht volkomen geïmproviseerde vergelijking: ‘Kijk, een koe kan je niet melken met de handen in de broek. Maar wel met de broek in de handen. Het is misschien geen zicht, maar dan heb je tenminste resultaat.‘ Onwaarschijnlijke kul, uiteraard,  – want hoe kan je een koe melken terwijl je ook een broek vasthoudt?  – maar ik feliciteer de minister met zijn creatief taalgebruik. Met dank aan Admiral Freebee overigens.

Het zal Crembo worst wezen natuurlijk. Hij beleeft zijn hoogdagen nu de Belgische inmenging in het Libisch conflict en de daarbij horende, verrassende consensus onder de politieke partijen, volledig zijn verdienste lijken. Wanneer zijn grootheidswaanzin en mediageilheid met hem aan de haal gaat, zie ik hem nog een no-fly zone instellen bij het eten van soep – haha! Als hij maar in de krant komt. Want kijk, je kan wel premier worden met je smoel in de krant, maar niet met een krant in je smoel. En beter met je kop op tv dan een tv op je kop. Al zal ook dat nooit een zicht zijn.

Laat ik met dit onbetekenend stukje niet meer betrachten dan mijn afkeer voor dit sujet te etaleren, maar vooral zijn formidabele uitspraak archiveren. Omdat net hij vindt dat we ons moeten bezinnen over de gevaren van het fenomeen ‘bloggen’. Hij kan voor mijn part nooit genoeg illustraties daarvan vinden.

(foto: hier gevonden).






Anti-Sven (2): de Potsierlijke Politici

20 01 2010

Tijd voor deel twee in de serie van mensen die ik vele jaren van bloggen en meningen spuien, tegen de borst heb gestoten. Na de Fiere Filiaalhouder is het de beurt aan

Deel 2: De Potsierlijke Policiti.

In de aanloop van de gemeenteraadsverkiezingen van 2006, verscheen op mijn toen nog veel minder gelezen blog een artikel waarin ik me eens goed liet gaan. Ik had genoeg van het simplistische niveau waarop in Haaltert politiek gevoerd werd, na enkele jaren als lid van een jeugdvereniging geconfronteerd te zijn met besluiteloosheid, gepamper, leugens en simpele onkunde. Ik ergerde me ook dood aan de infantiele manier van campagne voeren. Bovenal zag ik in deze lokale strijd om de macht vooral de mens in al zijn lelijkheid: amateuristisch, hypocriet, machtsbelust, snakkend naar enige erkenning als iets meer dan een simpele boerenkinkel. De vanzelfsprekendheid waarmee de zich zowat onkwetsbaar wanende bingokoning en officieuze burgemeester Willy Michiels de gemeente en zijn slaafse volgelingen naar zijn hand zette, was me er toen zelfs te veel aan. Ik reageerde op de enige manier die ik daar toen voor geschikt vond, zijnde een poging tot sterke satire.

Het artikel vind ik  – al zeg ik het zelf – nog steeds amusant leesvoer. Ik was er destijds ook erg tevreden over. Maar het maakte heel wat los. Zo’n half jaar later schreef ik dan ook een vervolg. In deze terugblik beschreef ik welke reacties en gevolgen er waren op het artikel. Het is nog steeds mijn meest besproken blogstukje en laat ons eerlijk zijn, dat is, misschien heel onbewust, toch ook een beetje waarom we schrijven. Overigens voegde ik kort na het verschijnen van het artikel wel een soort verantwoording toe, waarmee ik hoopte dat de lezers dit toch als iets meer zouden zien dan een uitlachfestijn.

Toen enkele weken na het verschijnen van het artikel de eerste tekenen van beroering duidelijk werden, heb ik het misschien een dag of wat benauwd gehad. Niet voor de gevolgen voor mezelf – wie kon me wat maken? – wel voor mijn familie. Mijn moeder vond het alweer allemaal erg grappig, het is dan ook van haar dat ik mijn bewustzijn voor bekrompenheid en idiotie geërfd heb. Mijn grootouders vonden dat allemaal wel best, al waren ze natuurlijk wel heel erg bevriend met één van de geviseerde personen. Toch zagen zij de bredere context en hebben ze er geen minuut van wakker gelegen. Mijn grootvader wist zo weer wat te vertellen bij pot en pint en is nu zelfs een veel meer ontevreden burger dan ik destijds.

Maar ik had ook mijn familie niet gespaard. Eén van de bespotte gemeenteraadsleden was de broer van mijn vader. Ik heb tijdens het schrijven misschien even geaarzeld, maar de beslissing viel al snel: potsierlijkheid dient aangepakt te worden. Op een dag trof ik  dan wel een geshockeerde grootmoeder aan: ‘Sven, ebde gij op de computer iets geschreven over Nonkel Marc?’ . Dat was even slikken. Mijn oma is een eenvoudige vrouw die haar hele leven doet wat de samenleving dicteert en vindt dat men zich in het leven vooral kalm en onopgemerkt moet houden. Dat uitgangspunt heeft ook mijn vader geërfd. Aan hen uitleggen wat mij drijft en waarom een toevallige bloedband dat niet verhindert, was misschien wel het pijnpunt van dit hele initiatief. Mijn oom zelf, die ik eigenlijk nauwelijks zie, heb ik daarover nooit gesproken. Toen ik hem pas vele maanden later eens tegen het lijf liep, repte hij er met geen woord over. Ik zag daar geen overwinning in hoor, – eerder opluchting zelfs want zo’n grote mond op een blog is toch iets anders dan in werkelijkheid – maar ik vond het ook veelzeggend. Een confrontatie  op volwassen niveau levert vaak empathie en nuancering op, maar misschien werd ik daar te min voor geacht? Stiekem denk ik echter dat hij gewoon een beetje bang van me was. Zou het?

Verder heb ik nadien nooit meer iemand ontmoet die in het artikel vermeld werd. Een beetje onverwacht eigenlijk, al liep deze periode ook wat gelijk met het moment waarop ik Gent als thuishaven koos. Was het dan een soort afscheidsbrief? Toch heb ik nadien nog vaak over de strapatsen van het Haaltertse beleid gerapporteerd op deze blog en ergens ben ik wel altijd gewapend geweest tegen een onverwachte ontmoeting en eventueel bijhorende confrontatie met de geviseerde lieden.

Nu niet meer. Het artikel is nog steeds relevant want er is weinig veranderd, maar voor mij is dit verleden tijd. Ik sta achter wat ik toen schreef, moet zelfs lachen om bepaalde beledigingen, maar vier jaar later vind ik dit allemaal compleet onbelangrijk. Het stelt allemaal zo weinig voor en ik heb het wat te doen met de mensen voor wie de Haaltertse politiek een leefwereld is waarbinnen ze zich geestelijk en sociaal moeten ontwikkelen. Het bestuur van Haaltert symboliseert voor mij nu de ultieme bekrompenheid. Gelukkig ver uit mijn gezichtsveld.

Lees ook: deel 1: De Fiere Filiaalhouder
en deel 3: De Steigerende Studiemeester





Jacht op de fietser

2 10 2009

Amper bekomen van het wat van de pot gerukte idee dat men overweegt ons brutoloon te verlagen, vernam ik vandaag dat nu ook de fietsvergoeding voor leerkrachten op de helling komt te staan. Ik fiets uiteraard niet naar het werk omdat me dat geld opbrengt – ik woon zo dicht bij school dat ik daar amper 13 euro voor terugkrijg – maar ik vind het wel een mooie stimulans. En hoewel ik ook zonder vergoeding met de fiets naar school zou blijven rijden, voel ik me lichtjes verontwaardigd dat men het weer zo ver gaat zoeken: waarom moet de leerkracht rechtstreeks benadeeld worden, de al niet zo fantastische betaalde ambtenaar wiens extra voordelen sowieso al in het niet vallen in vergelijking met die van velen uit de bedrijfswereld? Berg dat idee maar snel weer op, beste beslissingsnemers,fiets vooraleer ik nog meer schoolmeesterachtige protestpraat ga uitslaan.

Intussen lees ik ook dat de burger jaarlijks meer dan 34.000 euro betaalt om het jacht van onze vorst te laten bewaken. Misschien moet die ook maar eens wat meer fietsen dan jachten.

Maar goed, het onderwijs zoekt naar besparingen. Dat is een treurig bericht, want hoewel onze school niets te kort heeft, is het toch vaak puzzelen en rekenen. Ik roep de stad Gent echter maar meteen op om eindelijk eens wat te doen aan de gigantische energieverspillingen op de scholen. De verwarming zal binnenkort weer op volle toeren draaien en blijkbaar is het hier in stadsscholen zo dat je niet zelf kan bepalen hoe warm of koud je het precies wil in je school, laat staan in je klas. Dus zitten we te puffen en te zweten, staan we in T-shirt voor de klas en moeten we meer dan eens per dag de ramen open zetten. De verwarming uitschakelen, lost  niets op, want de vanuit een mysterieuze plek aangevoerde warmte blijft gelijk en verspreidt zich dan over een andere ruimte. De warmste plekken op onze school zijn dus de lokalen waar niemand is.

Boekhoudkundig valt één en ander wellicht niet te compenseren,  zo gaat dat bij de overheid. Ik durf er nochtans vanuit gaan dat de verwarming in alle scholen 2 tot 5 graden lager zetten, gigantisch veel meer zal opbrengen dan die lustige fietsers hun kruimels af te pakken.





Bent u al in de stemming?

5 06 2009

Uit onderzoek blijkt dat CD&V de populairste partij is bij 18-jarigen. Ik sta daar lichtjes versteld van. Hoe kan een traditionele, in de praktijk ook conservatieve partij het zo goed doen bij wat verondersteld wordt een kritische doelgroep te zijn? Ik ken niet zo veel 18-jarigen meer, dus ik viseer niemand, maar volgens mij zijn ze met zijn allen lekker dom en mak, die jongvolwassenen.

Ik geef toe niet bijzonder goed op de hoogte te zijn van het programma van CD&V. Zoals wellicht vele honderdduizenden die morgen gaan stemmen en zoals ik vrij zeker en rustig veralgemenend durf stellen, zoals ook al die 18-jarigen. Wat mij dus in de media en propaganda net lichtjes doet kokhalzen, spreekt blijkbaar toch heel wat jongeren aan. Terwijl ik gruwel van het toekomstbeeld van een met christelijke hypocrisie bedekt fatsoen waarmee CD&V’ers ons betuttelen, verheugt dat kwart van die 18-jarigen zich blijkbaar op de huiskamergezelligheid die zo’n bestuur met zich meebrengt. Terug naar de tijd van de lochting en de boterham met smout.

zusterAkkoord, de mensen in wie ik CD&V het sterkst verpersoonlijkt zien, zijn net wat naar de achtergrond verdrongen: Yves Leterme, een klein en bitter mannetje met wie ik enkel een thermos koffie op een plastic tafelkleed associeer en een zondagnamiddagse uitstap naar Geraardsbergen of zo, om maar een uitgestorven gemeente te noemen die met enige fantasie nog als toeristische trekpleister kan fungeren. En daarnaast natuurlijk Zuster M., over wie ik van mijn oversten hier niets meer mag schrijven (maar het internet vindt alles). De lokale Bulstronk die fatsoen meent op te leggen op tirannieke wijze, heeft het bij mij voor eeuwig en altijd verkorven.

CD&V heeft zijn brocanterieën dus even opgeborgen en zet andere gipsen beelden op de voorgrond. Kris Peeters bijvoorbeeld. De media portretteren hem – en nu kom ik even niet meer bij – als de George Clooney van Vlaanderen. Een zeer gebrekkige fantasie van de betreffende journalist (die de mosterd bij Bob Geldof haalde) – Peeters is hoogstens de William H. Macy macyvan Vlaanderen. En dat is dan nog flatterend bedoeld, want Macy is wel een erg goede acteur. Om maar te zeggen: Peeters is inderdaad niet het met gouden brilmontuur en zuur lachje getooide typische CD&V’ertje, maar de glamour van Italiaanse villa’s, martini en nespresso is ver te zoeken. Peeters doet me op zijn best aan een verdienstelijke bankdirecteur denken die ik niettemin van enige beschetenheid zou verdenken. Nee, dan stem ik nog liever voor Jean-Jaques De Gucht, wiens intelligentie, ervaring en zelfzekerheid niet moeten onderdoen voor zijn welbespraakthei… HAHAHAHAHA, ja daar had ik u even liggen.

Mijn stem zal dus zelfs niet in de buurt komen van iets oranje en ik gehoorzaam al evenmin Jean-Luc Dehaene, die ons vraagt niet op de kleine partijen te stemmen. Maar ik zie in mijn stemgedrag alleen maar wat ik in het dagelijks leven zo vaak zie: je hebt de massa en je hebt Sven. Mijn partij zal morgen geen potten breken, maar ik koester de illusie dat ik voor oprechte en degelijke mensen gekozen heb wiens ideeëngoed aansluit bij mijn eigen normen en waarden. Ik vraag van u niet hetzelfde, maar alstublieft, denk toch een heel klein beetje na straks in dat hokje.

 





Viva Verhofstadt

6 04 2009

‘Maar da was nu toch schoon, ons Sarah hare film over Guy Verhofstadt, hebt ge nie gezien op Canvas? En zo schoon verteld, alé, ik wil zeggen, zo duidelijk, want ge zoudt zeggen, diene politiek is ingewikkeld, maar ons Sarah legde dat allemaal zo goed uit. Jaja, een echte journaliste hé?’

verhofstadtIk was best benieuwd naar ‘een jaar uit het leven van Verhofstadt’ in de reeks ‘Puur Persoonlijk’. De jonge documentairemaakster Sarah De Bisschop kwam echter vorige week bij Phara en Lieven al duiding geven en dat deed ze echt ‘met zoiets van, alé, ca va toch’? Mijn behoedzaamheid nam dus aanzienlijk toe toen ik haar aan het woord hoorde. Had Guy Verhofstadt per vergissing een schoolmeisje toestemming gegeven hem voor de voeten gelopen? Zag hij geen gevaar in de naïviteit die ze etaleerde?

Toegegeven, qua sfeer en beeld zat het snor met dit verslag. Inhoudelijk werd Verhofstadt, die ik door zijn lange afwezigheid ietwat mythische proporties was gaan toedichten, voor mij overigens weer geredigeerd tot de snel geërgerde, stijlloze, wat pedante houten klaas die hij eigenlijk is. De observaties waren dus vaak raak en hoewel Verhofstadt continu een masker van jovialiteit droeg en we hem geenszins leerden kennen, was dit portret best boeiend. En toch… Bij elke zin die de Bisschop aan haar beelden toevoegde, kreeg je eigenlijk het gevoel naar een beeldgeworden schoolopstel te kijken. Haar bewoordingen kwamen simplistisch over en je kreeg steeds de indruk dat de kunde waarmee alles in beeld gezet was, puur toeval was.

Had ik weer teveel verwacht? Had ik niet mogen veronderstellen dat als één van onze meest vooraanstaande politici iemand toestaat hem een jaar lang op de huid te zitten, die persoon een schoolvoorbeeld van ernst, journalistieke onderlegdheid, intelligentie en mondigheid zou zijn?

Op de docu volgt overigens ook een boek. Dat De Bisschop niet alleen geschreven heeft. Of moeten we zeggen, niet zelf? Neenee, geen zure veronderstellingen, Sven! Maar waar zitten ze eigenlijk tegenwoordig, al die mensen die ons nog eens écht verstomd doen staan met hun talent?





Morgen kijk ik niet

29 12 2008

dewevernaar De Slimste Mens Ter Wereld. Niet dat dit nog steeds erg entertainende programma me begint tegen te steken, maar omdat men er in geslaagd is voor de aflevering van morgen drie volstrekt oninteressante deelnemers samen te brengen.

Op de eerste stoel zit Freek Braeckman te stralen. Onze meest kleurloze, vroegtijdig oud geworden nieuwslezer heeft schijnbaar een hele schare fans in Vlaanderen, maar ik ben daar zeker geen van. Ik heb genoeg van dit meneertje middelmaat. Een sterke quizkandidaat uiteraard, maar nu is het welletjes geweest.

Naast hem werd Bart De Wever in een stoeltje gepropt (let er maar eens op, die kerel past er nauwelijks in!). De vleesgeworden stompzinnigheid, de charme van een kopje koude koffie etalerend, een lege en idiote man die je op zijn best associeert met worsten, carnaval en kaartavonden. Kan er morgen een haardvuur naast hem geplaatst worden? En was hij gedrogeerd of is die sloomheid aangeboren? Dat hij een heel hoog score haalde, is des te opmerkelijker, maar het was dan ook een herkansing.

Op de derde stoel neemt Carry Goossens plaats, een acteur uit een pak successeries waar ik niet naar kijk en waar ik eigenlijk ook niet echt kan opkomen – op het immer aanwezige FC De Kampioenen na natuurlijk. De man doet mij vooral aan belegen kaas denken en op thermossen op plastic tafelkleden. En moppen waar ik niet om moet lachen – wat een zuurpruim ben ik hé?

Uit protest zal ik dus morgen voor de verandering eens niet kijken. 





Dun krantje, veel geleerd

3 07 2008

Als de vakantie me ergens tijd voor biedt, dan is het wel aan het lezen van de krant. Ik spoor deze week elke dag naar Brussel, waar het Europees filmfestival plaatsvindt, en op de trein lees ik mijn krant van voor naar achter.

De vaststellingen die ik na het doorploegen van de (dunne!) krant van vandaag deed:

*Mooie verwoording: ‘het is de eerste regering die van niet-regeren het kernpunt van haar bestaan heeft gemaak’, aldus Yves Desmet. Als je dan nog eens stilstaat bij de interne strubbelingen, momenteel bv tussen Joëlle Milquet en Annemie Turtelboom of de niet-benoemde Brusselse burgemeester die de Gordel afwijzen, besef je dat beroepsernst en constructivisme steeds zeldzamer worden. En ik zou als leerkracht bang moeten zijn om mijn mening te zeggen terwijl onze machtshebbers elkaar gewoon dwarsliggen!? Geert Bourgeois houdt zich intussen bezig met het tellen van Nederlandse liedjes op de VRT-radio’s. Ook zinvol.

*Murat Kapplan (of is het nu toch Kapplan Murat?) is vrijgelaten! Dat had zelfs hijzelf niet verwacht. Ik ben niet op de hoogte van het dossier en ik heb geen idee hoezeer deze gangster oprecht bereid is een nieuw leven te beginnen als brave mens, maar is deze vroege vrijlating toch niet een héél klein beetje alarmerend?

*Evenmin worden de Arabische prinsessen die hun huispersoneel mishandelden, gearresteerd. Men is er bij e Brusselse politie gerust in dat ze niet zullen weglopen. Maar misschien had een ruwe arrestatie, gevolgd door een nacht in de cel, de verwende nesten – al was het maar even – aan het denken kunnen zetten!?

*En dan al dat gezeik over het al dan niet heiligverklaren van Pater Damiaan. Wie ligt daarvan wakker? Maar in Rik Torfs’ verklaring, staat alweer een rake opmerking: ‘Wat Damiaan tegenhoudt is zijn relatie met de kerkelijke overheid, zijn opstandigheid. Gehoorzaamheid wordt vaak impliciet als onverenigbaar beschouwd met kritische zin.‘ Damiaan, mijn held! Er is blijkbaar nog niets veranderd.

*Els Cleemput, de woordvoerster van de federale politie is op non-actief gesteld om bizarre redenen. Mij viel vooral de vermelding op dat deze dame ‘wel eens verwikkeld raakte in conflicten die draaiden rond procedures en hiërarchie.’. Herkénbaar! Nog een bewijs dat mensen die hun mond opentrekken nergens geraken!
Verder is deze zaak echt wel te gek. De secretaresse van de commissaris-generaal zou geen andere vrouw aan de top verdragen hebben en haar baas aangezet hebben tot de detachering van de woordvoerster. In de beschrijving van de carrière van deze secretaresse (die met een diploma lager middelbaar een job versierd heeft die bestemd is voor universitairen) staat ook het relaas van een lagere school in Lessen die regelmatig privileges krijgt van de politie. De krant meldt dan droogweg; ‘Geheel toevallig gaan de kinderen van Sylvie Ricour (die secretaresse dus) naar die school’. Ik vind het frappant dat een overduidelijke illustratie van vriendjespolitiek en machtsmisbruik, oogluikend wordt toegelaten. En daarnaast het zoveelste verhaal van mensen die hun werk goed doen maar toch op een zijspoor worden gezet. Benieuwd hoe dit gaat aflopen.

*Tia Hellebaut is een metafoor. In zowel het artikel over de woordvoerster als het artikel over de staking bij Opel komt de hoogspringster ter sprake. Een miraculeuze promotie wordt in het ene artikel een ‘Tia Hellebautsprong’ genoemd, terwijl de vakbonden het opdrijven van de snelheid van de band in een ander artikel vergelijken met het verwachten van Hellebaut dat ze, als ze over 2 meter kan springen, ook over 2m02 kan springen. Interessant dat deze atlete zo haar stempel op de actualiteit kan drukken.

*Gent dreigt de geïndexeerde lonen van zijn ambtenaren (waaronder dus ook een aantal leerkrachten) niet te zullen kunnen betalen… Moeten we het met nog minder uren stellen? Het volgende schooljaar starten we alleszins met minder uren. Het aantal kinderen met een GOK-statuut (Gelijke OnderwijsKansen, dus kinderen die thuis een andere taal spreken, laaggeschoolde ouders hebben, enz. en daardoor dus mogelijk de school verzwakken zodat er extra uren nodig zijn) op onze school bedraagt 38% – wat al niet niks is – maar dat is blijkbaar nog veel te weinig in vergelijking met andere Gentse scholen. Er zijn er zelfs met bijna 100% GOK-kinderen! Begrip dus, maar ook enige ongerustheid.

*En ik ken ook weer eens een wielrenner!Dat overkomt me gemiddeld maar één keer per jaar. Humo had een boeiend interview met Mark Cavendish en met mijn Blokken-deelname in het vooruitzicht, poogde ik enige interesse hiervoor op te brengen. Ook over hem een artikel in mijn krant, maar opvallend genoeg met vrijwel allemaal dezelfde vragen!

*CD van de week is Soft Power (luister hier) van Gonzales (geen relatie tot José Gonzalez). Toevallig zag ik deze week net een film waarin muziek van deze artiest zat, waardoor ik – geheel tegen mijn gewoontes in – de recensie van deze cd las. Nieuwe artiesten leren kennen, gaat bij mij erg moeilijk, dus ik vind het al een hele prestatie dat ik die naam had onthouden. Weer eens een bewijs dat ik alles van films leer.

Om dus maar een zeer afgezaagde, naïef klinkende zin boven te halen: wat zijn kranten eigenlijk toch leerzaam. Jammer dat ik er niet meer aan toekom…





Ahmedden en Mariëtten

21 10 2007

Er is al gedebatteerd over hun Nederlands, hun hoofddoeken, hun moskee, hun arbeidssituatie, hun offerfeest, hun ramadan, … Het moment is dan ook gekomen om het eens over het lot van de senior-moslims in ons land te hebben. In Antwerpen is namelijk een discussie losgebroken over het al dan niet oprichten van aparte bejaardentehuizen voor moslims. In Gent is het kerkhof dan weer aanleiding tot politiek gekibbel. Moeten moslims een aparte begraafplaats krijgen?

Ik zie de krantenkop al voor me, binnen afzienbare tijd: “Familie weigert opa te begraven naast allochtoon“. Zou bepaalde partijen mooi uitkomen, zo’n relletje. En ze zouden nog een heel sterk argument hebben ook. De islamieten willen namelijk zelf ook een aparte begraafplaats. Het Gentse Groen!-gemeenteraadslid Meryem Kaçar is zelf moslim en wil volgens de islamitische voorschriften begraven worden. Dat gaat makkelijker als er een apart perceel is voor moslims.

oudjes.jpgMet andere woorden: racisten en moslims zijn het voor het eerst blijkbaar zowat eens met elkaar. Of beter gezegd: het komt racistische partijen wel goed uit dat de moslims er voor een keer ook niet willen bijhoren. Discussie gesloten zou je zeggen. Vandaar ook dat er in Vlaanderen al al 14(!) gemeenten zijn waar aparte begraafplaatsen voor moslims zijn en we daar eigenlijk nog nooit iets over gehoord hebben.

Het is niet eenvoudig om zomaar een mening te poneren over deze situatie. Ik begrijp alle argumenten wel, maar ergens vind ik het abnormaal dat moslims en ‘anderen’ (want de overigen zijn niet allemaal katholiek) apart begraven worden en iedereen dat goed vindt, terwijl we eigenlijk op alle andere gebied moeite doen om mensen met een ander geloof erbij te laten horen. Of klinkt dat net verzuurd en conservatief?

Wat dus nodig is om van deze schijnbaar inconsequente situatie een topic te maken is ofwel een heel domme Vlaams Belanger die stelt dat moslims er al heel hun leven willen bijhoren en dat ze nu dus niet moeten zeuren om apart begraven te worden; of een rebelse moslim die in één van die 14 gemeenten weigert een familielid op de aparte begraafplaats te laten begraven maar zijn nonkel Ahmed gewoon naast Jules of Mariëtte wil laten rusten. Maar geen van beide zie ik niet meteen voor me (Domme Vlaams Belangers genoeg nochtans).

Samenleven is niet gemakkelijk, maar dat is het evenmin zonder moslims. Maar misschien heeft de discussie rond integratie eindelijk de laatste fase bereikt nu we op een dood punt aanbeland zijn?





Oranje boven

10 06 2007

Ik denk niet dat ik op een gefundeerde manier uitspraken kan doen over de verkiezingsuitslagen. Maar enkele bedenkingen en vragen:

*De kracht van subliminale boodschappen (schitterend geïllustreerd in dit filmpje) is groter dan we denken. Hoeveel mensen hebben voor Yves Leterme gestemd simpelweg omdat hij overal te zien en te horen was?

*Had men pakweg Roland Duchâtelet in even grote mate aan het woord gelaten of in beeld gebracht, dan was Vivant nu aan het feestvieren omwille van mooie resultaten. Daar twijfel ik niet aan. En dus vraag ik me af hoe goed mensen eigenlijk nadenken over hun voorkeur? Stemt men niet veeleer voor een persoon dan voor een opvatting? Ik kan me heel wat mensen inbeelden die enkel en alleen voor Leterme kozen omdat hij nu eenmaal als overwinnaar werd voorspeld. Een gigantische self-fulfilling prophecy.

*Als CD&V nu een premier mag leveren en in grote mate kan doorwegen op het bestuur, maken we dan binnen vier of acht jaar niet weer hetzelfde mee, zijnde een zgn. afstraffing en opnieuw een wissel van de wacht? Vangen hoge bomen niet veel meer wind en veranderen mensen niet ineens van politieke kleur omdat ze gewoon eens iets anders willen? ‘Winst en verlies, dat wisselt in de politiek’, zegt Leterme zelf. In hoeverre zijn mensen eigenlijk trouw aan een partij?

*Yves Leterme is een akelige kerel (en dit is wat u zei). Ik vind hem te ernstig en vooral te kunstmatig. Ik heb nooit sympathie gehad voor Dehaene, Tobback, De Gucht e.d., maar die zijn wel geloofwaardig en in zeker mate ‘echt’. Ik vond zijn overwinningsspeech koud en geforceerd spontaan. Yves De Smet haalt in De Morgen overigens op schitterende wijze uit naar de Koning der Fermettebewoners.

*Heeft dan niemand de rapporten van de vorige regering gelezen die zowat alle Vlaamse kranten opstelden en waaruit duidelijk bleek dat vooral de kamerleden van Vlaams Belang zeer incompetent waren en een flink loon opstreken voor weinig werk?

*Hoe ernstig moeten we een would-be-politica nemen die tegen de journalisten (en op tv) zei ‘jullie kunnen het steken waar jullie niet willen!’? (Ulla W.)





Meningen: Leterme

28 05 2007

Yves Leterme mag dan al heel vriendelijke, persoonlijke mailtjes terug gestuurd hebben naar alle mensen die hem enkele maanden geleden mochten laten weten waar ons bestuur fouten maakte, ik vind hem gewoon een eikel. Afgaande op onderstaande resultaten van de poll, zou de man niet meteen moeten hopen op een premierzitje, maar dit is dan ook verre van respresentatief.
Zou u voor Leterme stemmen, wetende dat hij kandidaat-premier is?

-Nee, ik kan zijn kop niet zijn en zijn gemekker irriteert me: 15%

-Nee, zijn politieke standpunten zijn de mijne niet: 28 %

-Nee, ik wil dat Verhofstadt premier blijft: 25%

-Misschien, afhankelijk van de alternatieven: 5%

-Ja, ik vind hem een goed politicus: 11%

-Ja, ik vind hem een sympathieke en toffe kerel: 0%

-Ja, want het is het enige waardige alternatief voor Verhofstadt: 16 %

 

 





Stubru to the rescue

14 03 2007

Vandaag was het blijkbaar smogdag en daarom werd er een maximum snelheid van 90 km/u toegestaan. Daar had ik geen idee van, maar vele anderen blijkbaar wel. Een alerte weggebruiker bracht Studio Brussel op de hoogte dat ze een wagen met een parlementair nummerplaat aan minstens 115 km/u had zien voorbijsnellen. Toch wel een beetje schandalig, zo vond ook Stubru. Enig speurwerk onthulde dat het om de wagen van brulboei Jean-Marie Dedecker ging, die prompt werd opgebeld door presentator Tomas De Soete. Maar de senator was niet opgezet met de berisping, wat resulteerde in het beklagen van de verklikkersmaatschappij en het gouden Kyotokalf. De Decker wierp aldus op dat onze regering in dit akkoord een mooi excuus vindt om burgers te beboeten. Wat er van zij, Dedecker omzeilde zo maar mooi de beschuldigingen en wentelde zich eens te meer in de slachtofferrol. Desondanks moest ik glimlachen. Dat was pas de koe bij de horens vatten, Stubru!





Samen op de goede weg (2)

4 02 2007

Toen net voor de verkiezingen in oktober 2006, dit artikel verscheen, heeft dat heel wat reacties los gemaakt. De meeste betrokken politici en heel wat Haaltenaren hebben het gelezen, tot mijn grote verrassing. Een greep uit de gevolgen:

*Willy Michiels laat het artikel afprinten en laat het lezen aan bepaalde kandidaten. Zo kreeg cafébaas Vincent Van Impe te horen, dat het artikel weergeeft wat de publieke opinie is over zijn figuur en dat hij op deze manier uiteraard nooit ernstig zal genomen worden als raadslid.

*Gina Verbestel is in lichte shock wanneer ze vaststelt wat ik van haar beleid vind. Ze steekt haar licht op bij (een onbekend aantal) jonge mensen. Wat ze precies vraagt, is niet duidelijk, maar blijkbaar wil ze de mening weten over het artikel en polst ze of anderen er ook zo over denken. Allemaal wat vaag, maar het is zeker dat Mevrouw Verbestel geschrokken was.

*Leiders van de onafhankelijke jeugd Kerksken (OJK), een vereniging met niet al te jeugdige leiders en verdacht goeie banden met VLD, printen het artikel af. Het wordt opgehangen in een café, waar het volop gelezen wordt.

*Ik ontvang een mail, enkele weken na de verkiezingen: ‘Proficiat met uw artikel over Haaltert en het chipperisme dat alweer hoogtij viert. Zelf stond ik ook op de lijst, maar ik heb me laten beetnemen en ben niet verkozen. Uw verslag geeft een objectieve kijk hoe Meneer Michiels constant aan de touwtjes trekt van zijn marionnetten en de personen waar hij invloed op heeft.‘ Deze persoon wil me nog meer vertellen, maar ik houd de boot even af. Toch krijg ik nog wat belangrijke informatie over de manipulaties van Willy Michiels. Omdat ik wil vermijden dat deze tipgever de blog (onbedoeld) ‘misbruikt’ om wraak te nemen, besluit ik niet verder in te gaan op het verhaal. Toch wil ik met de tipgever ooit misschien nog eens een gesprek hebben.

*Via verschillende mensen verneem ik dat mijn artikel gretig gelezen wordt. Op het gemeentehuis, door gemeenteraadsleden en verkiezingskandidaten. Meer mensen komen met verhalen af. Hoe diverse Haaltertse politici zich op 8 oktober gedragen hebben in en om het stemlokaal, zou voor een leuk artikel kunnen gezorgd hebben, dat echter politiek niet relevant genoeg zou zijn om het hier te plaatsen.

Ik herhaal tot slot nog even mijn beweegredenen voor al deze kritiek:
Kritiek geven is altijd gemakkelijk en cynisme en arrogantie leveren eigenlijk niets op. Volgens bepaalde normen is het in Haaltert immers goed wonen, zullen velen beweren, terwijl ze nog maar eens zwaaien met de opvallend lage gemeentebelasting. Toch wil ik op deze manier reageren op de manier waarop mijn geboortedorp bestuurd wordt, en ik hoop daarbij een zekere neutraliteit bewaard te hebben – maar hoge bomen vangen nu eenmaal meer wind. In Haaltert heerst echter een typische gelatenheid en misplaatste trots tegenover de capriolen van Willy Michiels en de conservatieve burgerlijkheid die het bestuur tentoonspreidt. Ik wil geen wonderen verwachtten van de heren en dames aan de top, maar wel een overdachte visie, een degelijk plan, een authentieke inzet. Dat is ver zoek in het dorp dat de 21e eeuw weigert te betreden.





Interview met Roger Coppens

28 01 2007

Een tijdje geleden publiceerde Het Nieuwsblad een interview met de nieuwe Haaltertse burgemeester, Roger Coppens. Uiteraard kunt u het hier nalezen, mét mijn commentaar (in het groen).

U bent 60 jaar en voor het eerst burgemeester: is dit een politieke droom die eindelijk uitkomt?
Eigenlijk niet, want ik heb nooit de ambitie gehad om burgemeester te worden. Ik ben achttien jaar actief geweest bij het OCMW waarvan de laatste twee termijnen als voorzitter. Ik ben nogal geëngageerd, wil graag iedereen helpen. Kortom: het OCMW was mijn ding . Iedereen weet wel dat Willy Michiels eigenlijk burgemeester had moeten zijn, maar hij heeft zijn voordracht niet ingediend (Michiels wacht de uitklaring van een aantal gerechtelijke dossiers af, nvdr ). Michiels en ik hebben de overeenkomst dat ik plaats ruim zodra hij burgemeester kan worden.’
Wat een openheid. Allereerst geeft onze burgervader gewoon toe dat het burgemeestersambt niet echt iets voor hem is. Van motivatie gesproken. Dat Michiels bovendien als een dirigent achter hem staat en dus eigenlijk de echte burgemeester is, zou nog als een publiek geheim bestempeld kunnen worden, maar nu wordt het gewoon openbaar meegedeeld.

U vindt het blijkbaar niet erg dat u eigenlijk maar interim-burgemeester bent?
Nou ja, zo kun je het misschien wel stellen. Valentine Tas zat vroeger in dezelfde positie als ik nu. Iedereen weet dat Willy Michiels diegene is die alles laat draaien. Hij heeft de touwtjes in handen. En dat is maar goed ook. De hele ploeg kan zich aan hem optrekken; zijn ideeën slaan nog altijd aan bij de bevolking.
De man gaat gewoon verder met onthullingen! Ook Valentine is al die jaren een speelbal geweest. Goed, dat wist de modale Haaltenaar eigenlijk ook wel, maar blijkbaar hoeft er geen enkele moeite meer gedaan te worden om dat nog enigszins te verhullen. Meteen wordt de zinloosheid van verkiezingen in Haaltert bevestigd.

De VLD verloor op 8 oktober – ietwat verrassend – haar absolute meerderheid. Is daar een verklaring voor?
Op 8 oktober hebben we één zetel moeten inleveren, waardoor we onze absolute meerderheid plots kwijt waren. Dat was een verrassing want uit het Grote Buurtonderzoek bleek Haaltert globaal erg tevreden over het bestuur. Op basis daarvan droomde Michiels zelfs al van een extra zetel. We zijn op twaalf gestrand. Het verlies hebben we aan onszelf te wijten. Er kwam wat interne kritiek over de politiek rond de centrumwerking en dat heeft ons uiteindelijk een zetel gekost.’

CD&V was lange tijd in de running om mee te besturen: waarom viel de keuze toch opnieuw op SP.A?
We hebben lange tijd gesprekken gevoerd met CD&V, maar uiteindelijk zou een coalitie met CD&V betekenen dat we een mandaat zouden moeten inleveren. Bovendien zijn sommige CD&V’ers moeilijk te verzoenen met Michiels, wat in deze een onoverkomelijk probleem was. Uiteindelijk hebben gekozen voor een voortzetting van de coalitie met SP.A. Die heeft nog steeds één schepen maar met iets meer bevoegdheden dan vroeger. SP.A heeft het goed gespeeld, wat haar goed recht is.
Een mooi staaltje van plattelandspolitiek, waarbij in de discussie over coalities op geen enkel moment over de thema’s of programma’s wordt gepraat. Het is ook de vraag waarom het zo lang geduurd heeft vooraleer Haaltert een nieuw bestuur had, als de reden eigenlijk zo simpel is. Al op 9 oktober moet de VLD geweten hebben wat de plannen waren. Of misschien zelfs nóg eerder.

Persoonlijk haalde u een mooie score, maar zes partijgenoten deden nog beter. Waarom werd Gina Verbestel, die na Michiels de meeste voorkeurstemmen kreeg, bijvoorbeeld geen burgemeester?
Wat Gina Verbestel betreft: die kon en wou zich niet vrijmaken voor het burgemeestersambt. Dat is begrijpelijk: je wordt voor zes jaar verkozen en als je niet wordt herverkozen is het niet altijd evident om je carrière weer op te nemen. Dus met andere woorden: ze wist vooraf dat ze er niets zou van bakken. Eindelijk zelfkennis. Maar veel frappanter is toch wel het feit dat de nieuwe burgemeester dus overduidelijk iemand moest zijn die politiek ‘dood’ was. Iemand die zonder enig probleem een stap opzij doet wanneer Michiels dat vraagt. Willy Impens is al een eind in de zestig. Dit slaat echt nergens op. Coppens is zelf ook al zestig en Michiels is zelfs al de 70 voorbij! Peter De Smet is wel jong en is nu voor het eerst schepen geworden. We moeten kijken hoe hij evolueert. Of hij braaf genoeg naar Michiels luistert. Wim Allaer had ook een optie kunnen zijn, maar hij is niet echt geliefd bij de bevolking. ?? Hoe komt hij dan aan al die stemmen? Nee, Allaer zou wel eens een eigen mening kunnen formuleren. Hij is dus niet meer of minder geliefd bij de bevolking dan anderen, alleen is hij niet zo populair aan cafétogen. De keuze is op mij gevallen, allicht ook omdat ik met de meeste inwoners van Haaltert goed overweg kan. De meeste? Hoeveel zouden dat er zijn en wil Coppens daarmee zeggen dat anderen met teveel inwoners overhoop liggen? Of wil hij gewoon zeggen dat hij nooit is opgevallen en dus de minst controversiële figuur is?  Opvallend is trouwens dat er met geen woord gerept wordt over Lisette De Rijck, echtgenote van Michiels, die het derde meeste stemmen haalde. Maar uiteraard nooit een ernstige kandidaat op de lijst was.

Maar de VLD kiest andermaal niet echt voor verjonging.
Michiels denkt nog altijd dat ik een jong element ben (lacht). Zelf zegt hij voortdurend dat hij niet tot zijn 75ste in de politiek wil zitten. Niet geloven. Michiels is immers binnen enkele jaren al 75 en als hij er mee zou willen ophouden, vanwaar dan al dat gefoefel? De verjonging is er, maak je maar geen zorgen. Peter De Smet is nu schepen en na drie jaar zal ook Willy Impens een stap opzijzetten en plaats ruimen voor Nathalie Meganck. Zij was de voorbije zes jaar gemeenteraadslid, maar wou zich graag inwerken vooraleer het schepenambt op te nemen. Welnee. Meganck wil niets liever dan schepen te worden, maar Michiels moet zoveel mensen ‘belonen’ voor hun medewerking, dat hij de schepenambtjes wel moet verdelen. Om de gemoederen te sussen, werd er hier en daar wellicht een bouwgrondje of geldsommetje overgedragen.

Uit het Grote Buurtonderzoek bleek Haaltert behoorlijk tevreden. Maar op de betaalbaarheid van woningen viel wel wat aan te merken: als oud-voorzitter van het OCMW weet u wellicht waar het schoentje knelt.
Aan het woningprobleem hebben we via het OCMW iets proberen te doen via het sociaal verhuurkantoor. We hebben negen appartementen en vijftien woningen. Intussen is er wel het spreidingsplan gekomen van de politieke vluchtelingen die meteen al een aantal van die woningen betrekken. Er zijn daarnaast ook onderhandelingen geweest met Veilig wonen ; het oude schoolgebouw in Kerksken zou worden verbouwd, maar dat is niet doorgegaan. Wij willen nu via de modernere formule van de zorgflats daar een oplossing voor vinden. Het OCMW heeft ook nog twee hectare grond liggen in een woonuitbreidingsgebied, maar dat raakt maar niet aangesneden. Intussen is het wel al gecatalogeerd als bespreekbaar .”

Wat is de grootste uitdaging waar Haaltert voor staat?
Wij willen de financiële toestand van de gemeente handhaven. Haaltert heft amper 6 procent personenbelasting, wat het laagste is van de hele streek. Daarnaast heffen we 1.250 opcentiemen, rekening houdend met het feit dat één opcentiem in Haaltert minder duur is dan één opcentiem in Erpe-Mere. Hoe we daarin slagen? Door elke euro twee keer om te draaien en door een degelijk personeelsbeleid.








%d bloggers liken dit: