USA: dag 6

16 07 2007

Gisteren wilden we in San Francisco Italiaans eten. Een van onze reisgidsen vermeldde een adres waar je voor schappelijke prijzen lekker kon eten. Toen we naar het restaurant op zoek waren, viel ons op dat het niet meteen in een drukke buurt lag. De gevel had ook al niets uitnodigend. Dit was zo’n restaurant dat niet veel poeha nodig heeft. Op de gevel prijkte enkel de vermelding “recommended by Michelin’. Toen we binnenstonden, merkten we meteen dat dit eigenlijk veel te sjiek was. Het was ook erg klein, wat de exclusiviteit nog onderstreepte. We stonden er wat sjofel bij, in korte broek, regenjas en sportschoenen. Maar het onthaal was vriendelijk. 8 personen? Niet gereserveerd? Geen probleem, we schuiven wat met tafels en jullie kunnen er zo bij. Ook de chef kwam ons verwelkomen. Een praatje volgde en hij wilde graag persoonlijk met ons het menu overlopen. Ieder koos iets naar zijn zin, idd redelijke geprijsde gerechten. Intussen liep de zaak vol.

Het werd een aangename avond, met lekker eten en goeie wijn, wat ons in totaal gemiddeld 40 dollar per persoon kostte (30 euro dus). Niet veel voor een lekkere maaltijd. De gastvrijheid bleef me verbazen. Een groep uitgewaaide toeristen valt onverwacht binnen en is duidelijk niet van plan veel geld uit te geven. Maar toch krijgen we alle aandacht en worden we in de watten gelegd.

Het is overigens een algemeen fenomeen: iedereen doet hier zijn best voor je. Bijna overal is men vriendelijk en hulpvaardig. Meer zelfs, men komt je spontaan helpen of uitleg geven als je ergens staat te twijfelen. Alles is hier ook goed georganiseerd. Het openbaar vervoer, het verkeer, de hotels, … Een put in de weg of barst in het voetpad? Bel een noodnummer. Een dronkeman op de bus? Iedereen reageert tot hij afstapt. Maar toch: veel daklozen.

Vandaag ook Alcatraz bezocht, interessante ervaring. SF blijft leuk en al wat je wil, maar na anderhalve dag is het interessantste wel gezien. Morgen trekken we het binnenland in, op weg naar de natuurparken.





USA: dag 5

15 07 2007

Eindelijk even tijd voor een wat fatsoenlijker opgesteld bericht uit Amerika. Over alles wat ik de voorbije dagen gezien en gedaan heb, krijgen jullie later zeker uitgebreid verslag. Ik neem gretig nota’s.

Vandaag zijn we in San Francisco aangekomen, een mooie stad waar het (altijd?) flink waait en alle gebouwen nieuw lijken. De Golden Gate Bridge was behoorlijk indrukwekkend. Onderweg naar hier deden we een eerste natuurpark aan, het Big Batin Redwood State Park, waar sequoia’s groeien. Reusachtige bomen in reusachtige parken.

Algemene indrukken: de meeste Amerikanen lijken hun job graag te doen. Er is overal een vriendelijke service. We eten zeer gevarieerd, maar de porties zijn reusachtig. ’s Ochtends krijg je al snel een halve koe te verwerken. Het is hier warm – hoe is het weer in Belgie trouwens? – maar de wind en de airco maakt alles draaglijk.

Er zijn veel indrukken te verwerken. Terwijl we rondrijden vormen zich in mijn hoofd allerlei mooie verslagjes, maar die zullen pas achteraf vorm krijgen, vrees ik. Wel wat frustrerend, ik heb echt zin om te schrijven. Ik mis ook het nieuws en verder nog niets.

Morgen bezoeken we de Alcatraz gevangenis, overmorgen reizen we naar Yosemite Park. Misschien dus later meer nieuws.

Groetjes,

SveN





USA: dag 3 en 4.

13 07 2007

Wat jammer! De breakfast lady van onze hostel is ziek. Geen bacon and eggs? Toch wel, maar dan in een gezellig ontbijtcafé een blok verderop. Daarna laden we onze bagage in en verlaten we L.A. We zijn er nog niet op uitgegeken, maar binnen drie weken verblijven we hier nog twee dagen.

Langs de schitterende Californische kust rijden we naar San Francisco. Eerst leidt de weg dwars door het gebergte, daarna rijden we uren naast de zee. Mooi uitzicht. Hier werd Baywatch opgenomen. Aan Malibu Beach zijn tegen de bergwand tal van sjieke villa’s gebouwd. Buitenverblijven van sterren als Barbra Streisand en Sylvester Stallone. Wanneer we daar even uitblazen op het strand en de Malibu Beach Pier afwandelen, is het al heerlijk warm, al staat er best wel wat wind. De omgeving doet paradijselijk aan, al rijdt er veel verkeer over de kustweg.

De verdere rit is een stuk saaier. De weg snijdt urenlang wijnvelden en gebergte en dat gaat vervelen. Maar dan komen we aan in San Luis Obispo, een ongelooflijk pittoresk stadje. Bomen langs Main Street die elkaar over de straat heen raken, een muziekpaviljoen, een fontein. Ook ons verblijf is prachtig. Guesthouse Obispo Motel is een leuk aangekleed huis dat recht uit de film lijkt te komen. Hekje, bloempotten, een schommelbank, een grappige brievenbus, afdakje boven de voordeur. Bij ons is het kitsch, hier is het authentiek.

In het dorp is eigenlijk niets te beleven, maar we hebben geluk. Eén avond per week is er Farmer’s Market. Avondmarkt dus. Het is er druk en gezellig en we eten Duitse braadworsten van een kraampje. Aan een standje waar we een frisdrank willen kopen, zien we ‘root beer’ gepromoot worden. Wat is dat? Geen bier, maar een soort siroopachtig drankje. We mogen gratis proeven van de jongeren die het verkopen, maar het bevalt ons helemaal niet. Dan, alsof we rechtstreeks uit een Oostblokland komen, vragen dezelfde verkopers ons: ‘Do you know ‘Sprite’? Nee, want in de strooien hut waar we in België in wonen, kan je geen koelkast plaatsen. En electriciteit moet er ook nog uitgevonden worden.

We zakken af naar een cocktailbar die eigenlijk wat refterachtig aan doet. Maar de cocktails zijn lekker en de serveerster zeer vriendelijk. Zoals iedereen hier, eigenlijk. Wanneer we onze slaapplaats opzoeken, stellen we vast dat het al een flink stuk kouder is ’s nachts.

We vertrekken al vroeg uit San Luis Obispo – betreurend dat we in het leuke guesthouse maar één nacht bleven – en we ontbijten in een soort saloon waar countrymuziek wordt gespeeld. De jolige uitbater schotelt ons een bord met mysterieuze hapjes voor. Gefrituurd, dus aantrekkelijk, maar helaas we lusten dit onbekende voedsel niet. Na afloop wordt ons schaterlachend vertelt dat we Turkey Nuts gegeten hebben: kalkoenklootjes. De rest van het ontbijt is wel smakelijk, zij het dat onze borden weeral overvol liggen.

Vervolgens rijden we urenlang verder langs de Californische kust. De wegen kronkelen zich nu weer door het rotsgebergte, dan weer langs de zee. We houden even halt aan een stuk strand waar een grote troep zeekoeien ligt uit te rusten. Lelijke, maar imponerende beesten. Intussen struikel je haast over de geheel niet schuwe eekhoorns die zich verdringen voor een traktatie.

Die avond komen we aan in Salinas, waar we voor het eerst logeren in een motel. De Good Nite Inn is zo onpersoonlijk en kleurloos als je mag verwachten van een motelketen. Het dorp zelf is overigens al even saai. Gelukkig heeft het motel wél een zwembad, zodat we even kunnen bekomen van de lange rit. In een louche en niet al te propere keet eten we pizza, die gelukkig wel lekker is. En voor het slapengaan pikken we nog net de finale mee van Dirty Dancing op de moteltelevisie. ‘Nobody puts Baby in a corner!’ debiteer ik en bewijs zo mijn klassiekers te kennen.  





USA: Dag 1 & 2

11 07 2007

Nauwelijks de reis aangevat of al meteen tijd gevonden voor een eerste verslag. Waarbij de qwerty me het verdorie moeilijk maakt.

Het reisschema: om half 7 uit bed, om 8.20 de trein op naar Zaventem. Om 11u15 de lucht in, zonder enige vertraging, en dan even bekomen van het ochtendlijke gehaast. Delta Airlines biedt ons een film aan en tot mijn tevredenheid is het er eentje die bij ons nog in de zalen moet verschijnen (The Astronaut Farmer). Zorgt voor enige verstrooiing als is de beeldkwaliteit niet al te fameus. Ook de tweede film zit ik uit, al is hij barslecht. Wild Hogs met John Travolta. Maar ik vind het sowieso een meevaller dat ik op een halve dag tijd al meteen twee films gezien heb.

In New York is het 6u vroeger. 13u30, bij jullie dus 19u30. Dit keer verlopen de zaken minder vlot. We moeten 2u wachten op de aansluiting naar Los Angeles, maar dat worden er al snel 4. Waarvan we anderhalf uur IN het stilstaande vliegtuig zaten. Maar ik klaag niet: de stewardess bood me een plaats aan met extra beenruimte! Bovendien kon ieder voor zichzelf een film kiezen. De keuze was groot, allemaal nieuwe films!Voor mij mocht de vlucht dus lang duren! Maar de vermoeidheid sloeg toe en na het best verteerbare Reign Over Me probeerde ik toch een uiltje te knappen. Toen we na 5 uur vliegen op LAX landen, waren we immers al 24 uur onderweg! Waarop ik dus al drie films gezien had…

Meer dan 9000 kilometer ver was ik intussen gevlogen – aan een gemiddeld tempo van 900-1000 km/uur, voor wie dat interesseert.

Wanneer we eindelijk in bed liggen, in een gezellig youth hostel in Los Angeles (Orbit, op de kruising van Hayworth en Melrose), zijn we al zo’n 28 uur op, dus onze nachtrust doet deugd. Maar we worden allemaal al erg vroeg wakker en besluiten meteen een ritje te maken naar de Hollywood Hills. Het is aangenaam warm, maar de zon is nog niet te zien. L.A. is vuil en groot en weinig uitnodigend, op het eerste zicht. We volgen de Santa Monica Freeway – waar het dag en nacht enorm druk is – tot in Hollywood en rijden daar zo dicht mogelijk bij de Hollywoodletters. Je kan er een wandeling naartoe volgen, maar die is zo’n 4 mijl en we hebben nog niets ontbeten. We maken dus maar een ritje door Mulholland Drive, waar best imposante huizen staan. We rijden ook door Beverly Hills, waar de ene villa naast de andere staat. In tegenstelling tot wat je misschien zou denken, wonen hier geen filmsterren. Dit zijn wel sjieke huizen, maar het zijn niet de gigantische villa’s waar we Richard Gere of Jennifer Aniston in zien wonen. Opvallend is ook dat al deze grote huizen wel op erg kleine stukjes land staan en dus allemaal vrij dicht op elkaar gebouwd staan.

Na het heerlijke ontbijt (bacon and eggs!) trekken we naar Downtown L.A., waar het al een flink stuk gezelliger is. Intussen is het ook al erg warm. Gelukkig staat er een fijne wind en kun je vaak genoeg in de schaduw lopen. We houden eerst halt bij Union Station. Dit authentieke treinstation ademt helemaal de sfeer van de jaren ’40 uit. Het door palmbomen omgeven witte gebouw doet tegelijk exotisch als Hollywoodiaans aan. In de reusachtige wachtzaal kun je neerploffen in zware lederen zetels. Op het binnenpleintje nog meer exotisch groen en een pittoreske fontein.

We lunchen in Chinatown waar een Chinese ober ons vraagt of we ‘Bottewotte’ willen. Je vraagt inderdaad beter ‘a bottle of water’ want het kraantjeswater smaakt smerig. In dit deel van L.A. wonen enkel Chinezen en opvallend genoeg spreken die zeer slecht of helemaal geen Engels. Mijn gelukskoekje verkondigt een grote waarheid: ‘you are a true friend’…

We vervolgen onze toch door Downtown tot we aan een hek komen. Hierachter bevindt zich ‘the Cathedral of Our Lady of the Angels’. Geen bestofte ouwe kerk, maar een nieuw hedendaags, mysterieus bouwwerk. Een geometrische uitdaging van elf verdiepingen hoog (de op 2 na grootste kathedraal ter wereld), maar vooral een baken van rust en ruimte in de heel drukke en luidruchtige stad. Hier blijven we even hangen. Rondom de kathedraal liggen pleintjes en tuintjes, binnenin is het koel, ruim, stil en in tegenstelling tot de klassieke kathedraal, licht. Wat een adembenemend alternatieve kerk. De biechtstoel is zelfs een designjuweeltje. Er is weinig volk, maar de kerk kan plaats bieden aan 3000 mensen.

hollywood.jpg lady.jpg(klik)

Genoeg bezonnen, tijd voor glamour. We wandelen op Hollywood blv. en Sunset blv., waar zich ook het Kodak Theatre bevindt, waar de Oscars worden uitgereikt. Ook de Walk of Fame ligt in die buurt. Beroemdheden lopen we niet tegen het lijf, maar het is hier wel aangenaam druk en we blijven nog wat rondhangen in het gezellige Hollywood & Higland Centre. Ook voor het eten gaan we commercieel: Disney’s Soda Fountain & Studio Store. Het menu lijkt betoverend, nu we nog maar pas in de VS zijn. Alle gerechten en dan vooral de desserts zien er overheerlijk uit. Het ijsje dat ik na het eten bestel, is reusachtig. En bevat ook snoep, vreemd genoeg.

Na deze overdadige dag zijn we allemaal uitgeput. Tot morgen!








%d bloggers liken dit: