De films van 2013

1 01 2014

Ik overrompel mijn lezers hier voortdurend met nieuwe records als het over mijn filmkijkgedrag aankomt en dat moet ik bij deze weer doen. Ik zag in het voorbije jaar immers 261 films en dat is dus een nieuw hoogtepunt. 127 daarvan zag ik in een bioscoopzaal – o.a. op het zomerfilmcollege en het Film Fest Gent.

Ik put me niet meer uit in het samenstellen van een top 10. In willekeurige volgorde zijn dit alle films die dit jaar een release kregen die ik de moeite vond :

  • Zero Dark Thirty
  • Flight
  • The Master
  • Cloud Atlas
  • Spring Breakers
  • Alps
  • Side Effects
  • The Place Beyond the Pines
  • Only God Forgives
  • Stoker
  • The Great Gatsby
  • Star Trek Into Darkness
  • World War Z
  • Jeune & Jolie
  • Trance
  • Kapringen
  • Mud
  • Silver Linings Playbook
  • Kid
  • Io e Te
  • Metro Manila
  • Borgman
  • Prisoners
  • The East
  • The Perks of Being a Wallflower
  • The Sound of Belgium
  • L’Inconnu du Lac
  • Avant L’Hiver
  • What Maise Knew
  • Like Father, Like Son
  • The Lunchbox
  • Inside Llewyn Davis
  • Don Jon
  • Behind the Candelabra
  • The Young and Prodigious T.S. Spivet
  • Gravity
  • Blancanieves
  • La Grande Bellezza
  • Captain Phillips
  • The Secret Life of Walter Mitty
  • The Best Offer
  • A Touch of Sin

Ik heb echter ook héél wat steengoeie films gezien die nog geen release hebben of pas komend jaar verschijnen.

  • All is Lost
  • The Spectacular Now
  • Harmony Lessons
  • The Selfish Giant
  • Kill Your Darlings
  • The Girl
  • Fruitvale Station

Tenslotte zag ik nog heel wat oudere films die ik zeker tot het beste reken van wat ik dit jaar zag.

  • Passing Fancy (1933)
  • Dark Passage (1947)
  • Harvey (1950)
  • Bonjour Tristesse (1958)
  • One, Two, Three (1961)
  • The Miracle Worker (1962)
  • The Night of the Iguana (1964)
  • Two for the Road (1967)
  • McCabe & Mrs Miller (1971)
  • Sleuth (1972)
  • Norma Rae (1979)
  • Polisse (2011)
  • Holy Motors (2012)
  • De ontmaagding van Eva van End (2012)
  • The Angel’s Share (2012)

Rest u nog onder de neus te wrijven voor welke tv-series ik allemaal tijd vond: Homeland 1, Treme 1, The Simpsons 15, Borgen 1, Met Man en Macht, Salamander, The Killing 1 & 2, Dexter 3, 4 & 5, The Newsroom, Luck, How to Make it in America 2, American Horror Story 1 en Top of the Lake.

Dat zijn – en daarna mag u me gek verklaren – 37608 minuten fictie.





De lont is Uyt

11 02 2013

De Kruitfabriek blijft voor mij een programma met veel potentieel en regelmatig genoeg een sterk moment om de volgende dag terug te willen kijken, zelfs nu het programma op een veel minder geschikt tijdstip wordt uitgezonden. Maar vandaag viel nog maar eens op dat Mark Uytterhoeven op zijn eentje het programma meteen naar een volwaardig niveau verheft, wat Tom Lenaerts vooralsnog geenszins gelukt is.

Vandaag koppelde Uytterhoeven sport en poëzie moeiteloos aan elkaar, voorzag hij het gesprek van een ongelooflijke dynamiek,  betrok hij elke gast moeiteloos bij elk onderwerp, kortom: de boel draaide en de kijker verveelde zich geen moment.

Het moet hard zijn voor de makers van dit programma, dat hun inspanningen slechts een povere opbrengst kennen. Die voortdurende bijsturing zal het programma ten goede blijven komen, maar durft niemand het aan de vinger op de wonde te leggen en maar gewoon te zeggen dat Tom Lenaerts de lont gewoonweg niet aan het branden krijgt? Uytterhoeven is en blijft een enorm getalenteerd televisiemaker en zijn kruit is nog lang niet verschoten.





Hoe geniaal was Gent?

11 02 2013

In de strijd om de titel De Slimste Gemeente vonden zondag de opnames plaats van de aflevering waarin Gent aan bod kwam. Burgemeester Daniël Termont heeft zich doorheen de jaren niet bepaald als een groot quizzer gemanifesteerd (De Slimste Mens Ter Wereld noch De Pappenheimers lieten hem opvallen als een man van weetjes en feiten), maar werd gelukkig bijgestaan door twee weetals van formaat: Stijn Planckaert (29) en Cathy Verschoore (38).

De stad Gent was zo vriendelijk een supportersbus te voorzien voor de vrienden en familie van Stijn en Cathy. Die voerde de groep zondagavond 10 februari naar de televisiestudio in Londerzeel waar de strijd zou opgenomen worden. Bij aankomst kregen we te horen dat in elke aflevering drie gemeentes het tegen elkaar opnemen. Gent kreeg Hoeilaart en Schoten als tegenstanders.

Het was ruim na negen uur eer de Gentenaars eindelijk hun ding mochten doen. De supporters hadden dus al ruim anderhalf uur moeten wachten, wat eerlijk gezegd best vervelend was. De terugrit zou ons ook nog een uur kosten en vele aanwezigen zagen hun nachtrust korter worden. Aan ons enthousiasme was op dat moment nog wat werk.

Maar eindelijk was het dan zover. We kregen Stijn, Cathy en de burgemeester snel even te zien voor het betreden van de studio’s en konden vaststellen dat ze een ontspannen indruk maakten.

Schoten, Hoeilaart en Gent bleken zowat hetzelfde aantal supporters meegebracht te hebben. Op zich stonden die aantallen geenszins in verhouding met de grootte van de gemeentes, maar het was ook makkelijk verklaarbaar waarom de stad Gent hier weinig ruchtbaarheid aan had gegeven: veel meer volk kon er eigenlijk niet meer bij, daar in die (overigens ijskoude) studio.

Op dat moment wist nog geen mens hoe het spel in elkaar zat natuurlijk, dus dat was afwachten. De quiz blijkt dagelijks uitgezonden te zullen worden, telkens met drie nieuwe gemeentes. Op donderdag spelen de winnaars van maandag, dinsdag en woensdag tegen elkaar. Als Gent de overwinning zou binnenhalen, betekende dat dat de supporters later deze week nog een keer mochten opdraven.

De publieksopwarmer deed zijn ding: de verschillende supportersgroepen tegen elkaar uitspelen. Dat de Gentenaars niet bepaald veel vriendschap uitstraalden, moet beaamd worden. Wij zaten er dan ook vastberaden bij, als steun voor onze ploeg,  en wat die twee kleine dorpjes daarvan dachten, liet ons koud. Letterlijk, want het was intussen nog geen graadje warmer in de studio’s.

Genoeg gewurteld. Van zodra onze burgervader het decor betrad, veranderde de groep eindelijk in een vurige, hoopvolle bende enthousiastelingen. Op vraag van de opwarmer wat Gent uniek maakte, antwoordde de tribune dan ook haast in koor: onze burgemeester. De Gentse burgervader had ons allemaal meteen voor zich gewonnen. Dat hij het decor haast afbrak bij zijn binnenkomst, deed niet af aan de indruk dat Termont zich thuis voelt in een televisiestudio. De (kersverse) burgervaders van Hoeilaart (Open Vld’er Tim Vandenput) en Schoten (N-VA’er Maarten De Veuster) waren duidelijk minder op hun gemak.

In Hoeilaart werden de twee andere quizzers door de burgemeester uit een bevriende scoutsgroep geplukt. In Schoten had iemand zich vrijwillig aangemeld en dus deed men daar ook verder geen moeite om te zien welk ander quiztalent er nog in de gemeente te vinden was. Dat Gent de inspanningen heeft gedaan iedereen de kans te geven om deel te nemen en Stijn en Cathy hun selectie echt moesten verdienen, zegt toch veel over het democratische gehalte van onze stad, niet?quiz2

U ziet, aan de overtuiging van de supporters dat wij de sympathiekste ploeg hadden, en bijgevolg de grootste rechthebbers op de titel, zal het niet gelegen hebben. Maar kon het Gentse drietal het ook waarmaken?

Uiteraard dient de afloop van de uitzending nog geheim te blijven. De Slimste Gemeente bleek een amusant spelletje te zijn, maar de inventiviteit van vele Woestijnvisprogramma’s was hier toch wat zoek. Frustrerend is ook dat de quiz voor een groot deel om snelheid draait en minder om kennis. Heel wat vragen waren net van die orde dat alle ploegen het antwoord wel wisten, maar het afdrukken hen parten speelde.

Geen woord verder dus over hoe Meneer Termont, Stijn en Cathy het er vanaf gebracht hebben. Dat de talenkennis van onze burgemeester een rode draad vormde doorheen de aflevering, mag u alvast weten. Stijns filmkennis bleek op een zeker moment net een handicap en Cathy zal nooit meer vergeten wie Claude François was. Verder mogen we echter tevreden zijn over onze bescheiden ploeg. Een contrast met de wat bedenkelijke zelfverzekerdheid die Schoten van Antwerpen geleend had.

In één ronde dienden de ploegen vragen te beantwoorden over de eigen gemeente. Dat Gent zo bekend is, had een nadeel kunnen zijn. Iemand uit Hoeilaart of Schoten weet vast ook wel wie het Lam Gods schilderde, maar wat weet een doorsnee Gentenaar over het druivendorp of de parking van Antwerpen? Gelukkig bleken de samenstellers van de vragen het wat dat betreft slim aangepakt te hebben.

Net als in De Pappenheimers valt op een bepaald moment één ploeg af, waarna de twee overblijvers het onder elkaar uitvechten. De Gentse tribune heeft heel wat nagelbijten moeten doorstaan. Het was behoorlijk spannend.

Toen de strijd gestreden was, liet de vermoeidheid zich voelen. Het publiek mocht echter pas naar huis na nog een groot aantal keren geapplaudisseerd te hebben voor telkens weer andere inleidingen en slotwoordjes. Maar verder geen kwaad woord over presentator Michiel Devlieger.

Of ik deze quiz ook dagelijks ga bekijken, durf ik te betwijfelen. Alle sympathie voor Vier, maar echt opwindende televisie lijkt dit niet te gaan worden. Als Sven De Leijer het humoristisch hoogtepunt vormt van je programma (met leuke filmpjes over elke deelnemende gemeente), zit je toch met een probleem, denk ik.

Maar dat is allemaal bijzaak. De strijd is gestreden, de Gentenaars hebben ons vertrouwen niet beschaamd en u kan het binnenkort allemaal zelf bekijken. Uitzending ergens in maart.

 Afbeelding





Qué (11)

13 01 2013

Het is bijzonder lang geleden dat ik nog eens wat verzamelde taalflaters op u losliet. Ik kijk dan ook opmerkelijk minder dan vroeger naar slechte tv-programma’s waarin de kans op misversprekingen altijd wat groter is. Het voorbije jaar bijeengescharreld:

Eva Daeleman was verheugd. ‘Er is alweer een nieuwe Vlaamse film uit de grond geschoten!

Laurette Onkelinx beloofde in haar beste Nederlands dat ‘de vaccijnen gratis zullen zijn‘.

In Man Bijt Hond lichtte iemand haar eigen creativiteit toe: ‘En zo zijn we gaan brainwashen tot we een goede naam vonden.’

Er werd ook iemand opgevoerd die fungeerde als ‘aanspreekbuis‘.

Tenslotte omschreef iemand haar huisdier als een ‘meer dan gemiddelde hond‘.

Meer versprakingen hier.





En dergelijke meer

30 07 2012

Laat dit filmpje nu eens alle commentaar overbodig maken: de burgemeester van Haaltert doet zijn zegje in een praatprogramma op de regionale zender. Met behulp van enkele vrienden zet hij het dorp in de kijker.

Haaltert op TV Oost

(update: het betreffende filmpje staat intussen niet meer op de site… jammer)





De triomf van de leeghoofdige kip (2)

16 04 2012

Het is intussen al vier jaar geleden dat ik dit stukje schreef, uit ergernis omdat zo veel vrouwelijke sidekicks zich wentelen in onnozelheid. Linde Merckpoel moest het ontgelden – dat was niet zo aardig van mij – en blijft met dat artikel ook nog steeds opduiken wanneer Googelaars haar naam intypen. Is er intussen enige verbetering zichtbaar?

Vanochtend stond mijn radio zo min of meer per ongeluk weer op Studio Brussel. Ik dacht dat even te verdragen en was benieuwd waarmee het olijke duo Thomas De Soete/Linde Merckpoel me wakker zou weten te krijgen. Dat bleek rond kwart voor zeven een rubriek te zijn die gewijd was aan het moppentalent van Linde.

Ik kan me geen onaangenamer begin van mijn nieuwe werkweek voorstellen, eerlijk gezegd. In enkele seconden schoot mijn bloeddruk omhoog, als gevolg van de zenuwslopende wijze waarop Merckpoel de grap ten berde bracht. Ik waande me een kleuter van 5 die door de juf werd toegesproken alsof ik 2 was. De geforceerd vrolijke, haast hysterische wijze waarop Merckpoel met schelle stem haar verhaaltje naar de hoofden van pas ontwakende luisteraars slingerde, was een ware marteling. Terwijl de nadrukkelijk gearticuleerde zinnen tegen mijn hoofd beukten, kon ik maar één ding bedenken: heeft Linde Merckpoel al een keer naar zichzelf geluisterd?

De radio als kweekvijver voor televisie-persoonlijkheden… ik blijf me afvragen wat iemand ooit in dit mens zag en hoop haar de komende vier jaar opnieuw ver buiten mijn gezichts- en vooral gehoorsveld te houden. Botte kritiek, ik weet het, maar het moest er even uit.

In aanverwante ergernis: ook An Lemmens ‘ naam viel destijds, toen het over kinderlijke presentators ging. Zij heeft het intussen helaas wel tot een echte tv-persoonlijkheid geschopt en dat blijf ik een groot mysterie vinden. Heeft nu werkelijk nog geen enkele tv-bons met een minimum aan kritische ingesteldheid eens vijf minuten naar Lemmens gekeken of geluisterd? Ik zie echt niet meer dan een babe die met alle moeite van de wereld de autocue tracht af te lezen, met een gigantisch gebrek aan naturel. Eens die voorbereide tekst wegvalt – bij een gesprekje met een kandidaat bijvoorbeeld – verdwaalt Lemmens al meteen in een bos van onnozele vragen en slaapverwekkende dooddoeners, alsof ze een bomma op de markt is. Lemmens presenteert niet, ze speelt dat ze presenteert. Haar mimiek heeft ze daarbij geenszins onder controle.

Nu kan je dat wel makkelijk als zure praat van een geërgerde kijker beschouwen, maar mijn essentie is: heeft An Lemmens ook maar eens van iemand enige instructie gehad? Is ze op wat voor wijze dan ook opgeleid om een programma te dragen? Televisiepersoonlijkheid noemen ze dat. Dat is dus synoniem voor poppemieke dat voorgekauwde praat uitkraamt. Zet daar iemand als Rani De Coninck of Francesca Vanthielen naast en je merkt het verschil meteen. De programma’s van deze dames kunnen me evenmin boeien, en de dwingende familiaire toon die op vtm gemeengoed is geworden tegenover allerlei kandidaten, is een zwak, maar verder kunnen deze dames zowat alles aan. Die hebben persoonlijkheid, al hoef ik ze daarom niet eens tof te vinden.

Er zijn ongetwijfeld nog tal van andere tv-kippen die dezelfde kritiek verdienen – Saartje Vandendriessche is zelfs een kip zonder kop – maar ik ambieer nu eenmaal geen alles beslaande thesis. Enkel een ouderwets stukje zagen.





Terug naar de bron

15 04 2012

Intussen heeft u niemand meer nodig om u te vertellen welke televisiereeksen u absoluut moet gezien hebben. In tegenstelling tot bij cinema komt kwaliteit in het geval van dvd-reeksen bijna altijd bovendrijven. Iedereen weet al dat The Sopranos, The Wire en Six Feet Under must-see televisiereeksen zijn. Dat u Deadwood, The Shield, Arrested Development en Dexter niet mag laten passeren. Dat Breaking Bad, Mad Men en Boardwalk Empire tot het beste behoren wat fictie ons te bieden heeft. Als ik het u dus nu niet vertel, leest of hoort u vast ergens anders wel dat The Bridge ook in dat rijtje hoort.

In het rijtje van al die Amerikaanse topseries, lijkt een Scandinavische politieserie misschien niet op zijn plaats. Ik besteed doorgaans niet veel aandacht aan de vele geprezen series uit Zweden e.d. Omdat detectiveseries veel te vaak om een plot draaien en niet om  personages en je die uitgestrekte landschappen op een bepaald moment ook wel eens gehad hebt, zeker als ze functioneel zijn. Ik besef echter dat er uitzonderingen zijn en als die dan ook nog zo overrompelend goed zijn als The Bridge, dan moét ik u dat gewoon laten weten, al verkondig ik daarmee niets nieuws voor wie thuis is in de betere tv-fictie.

The Bridge (Bron/Broen) is een unieke Zweeds-Deense samenwerking rond een wel zeer bijzonder politieduo dat een psychopathische moordenaar wil opsporen. De reeks is op alle vlakken topwerk, en is vooral uitermate knap bedacht en geschreven. Niet alleen slagen de makers er in ons mee te slepen met een mysterieus, voortdurend verrassend verhaal, maar ook en vooral om de plot volkomen in te bedden in de aparte relatie tussen Saga Norén en Martin Rohde. IJzersterk is vooral dat uiteindelijk de hele plotafhandeling blijkt te steunen op de karakters en eigenaardigheden van de personages. Van een inwisselbaar Witse-vertelseltje is dus lang geen sprake, in die mate zelfs dat het maar de vraag is hoe je op even geloofwaardige wijze voor een tweede seizoen kan zorgen van deze grandioze serie.

In amper drie dagen wist ik deze tien uur durende reeks uit te kijken, in een roes haast én met daaropvolgende nachtelijke visioenen die rechtstreeks uit al die uren tv voortvloeiden. Op een bijna ongezond intense manier ging ik op in de meeslepende zoektocht naar een duivelse plaaggeest, die aanvangt met het aantreffen van twee halve lijken op de brug tussen Zweden en Denemarken en eindigt met een tragische en ontnuchterende ontdekking. En uiteraard met de u misschien niet onbekende spijt dat het weer voorbij is, zo’n korte maar hevige dvd-verslaving.

Dus als het nog niet duidelijk is: een aanrader.

(en jammer genoeg geen fatsoenlijke trailer of compilatie te vinden om dat beter te illustreren:)





De series van 2011

28 12 2011

Naast héél veel film – mijn overzicht binnen enkele dagen – zag ik het voorbije jaar ook een heel pak series. Waar blijf ik die tijd halen, ik vraag het me ook wel eens af. Omdat het heerlijk opgaan in een hele reeks, vaak door het bekijken van meerdere afleveringen na elkaar, een typisch 21e-eeuws fenomeen is geworden – wie kijkt er eigenlijk nog naar series op televisie? – kijk ik graag eens terug op wat ik allemaal gezien heb, in de hoop u ook te overtuigen.

In januari startte ik eindelijk met True Blood, waarvan ik intussen drie seizoenen gezien heb. Ik vind de karakterontwikkeling in deze vampierenserie wat ondergeschikt aan de sensatie, maar niettemin een erg goed gemaakte reeks die me zeker weet te boeien. Seizoen 4 zal wellicht nog even op zich laten wachten en de kans is groot dat ik dan de draad kwijt ben want de laatste aflevering die ik zag, bestond uit een flinke opeenstapeling van gebeurtenissen en plotwendingen. Minpuntje vind ik wel dat er steeds maar  nieuwe personages én buitennatuurlijke wezens opgevoerd worden, maar ik haak voorlopig niet af.

In februari genoot ik van de BBC-serie Bleak House (op televisie dan nog wel!), naar het werk van Charles Dickens. Uitmuntend Brits kostuumdrama met een ijzersterke cast. De plot speelt zich bij momenten wat af in een braaf-naïeve setting waarbinnen iedereen nadrukkelijk goed of slecht is, maar niettemin: een waar traktaat voor liefhebbers van het genre.

Ik startte in maart met de veelbelovende serie Breaking Bad, waarin een aan kanker lijdende scheikundeleraar centraal staat wiens morele grenzen verlegd worden wanneer hij genoodzaakt wordt de criminaliteit in te gaan om zijn gezin na zijn dood te kunnen onderhouden. Ik verslond meteen twee seizoenen van deze heerlijke, sobere en strak vertelde serie. Dit is kwaliteitsdrama van de bovenste plank. Ik hoop ze snel verder te kunnen bekijken,want seizoen 2 eindigde met een geweldige cliffhanger.

In diezelfde periode trachtte ik af en toe een aflevering mee te pikken van Glee, na alle lof die de serie in de VS had gekregen. De doelgroep lijkt me op het eerste zicht toch tienermeisjes of zo te zijn, al moet ik toegeven dat er behoorlijk onweerstaanbare momenten inzitten voor muziekliefhebbers en er dankzij o.a. de grandioze Jane Lynch ook best wat te lachen valt. Maar na enkele weken had ik het wel gehad. Hoewel soms kritisch en gewaagd, is de serie ook extreem karikaturaal, nadrukkelijk politiek correct en moraliserend, op het onnozele af zelfs. Leuke stukjes te vinden op Youtube, maar de serie geef ik op.

Op Canvas was Sherlock een voltreffer. Deze moderne versie van de Sherlock Holmesverhalen, was meeslepend van de eerste tot de laatste minuut dankzij de ingenieuze scenario’s, de prima vertolkingen en de hippe look. Bestaat uit drie afleveringen, maar er komen er meer.

Strikt genomen is het geen serie, maar een verknipte versie van de drie films, dus ik hou het bij een korte vermelding: Millennium was zéér goed!

Een waar genot en een geweldige ontdekking in mei was de BBC-serie Downton Abbey, dat zich afspeelt op een indrukwekkend Brits landhuis net voor de tweede Wereldoorlog. Typisch Brits kostuumdrama, wat betekent: de allerbeste acteurs (Maggie Smith is excellent!), fantastische decors, historisch correcte plot. Een waar genoegen, aflevering na aflevering. Seizoen twee doet me net iets minder – ik vrees voor een soapsfeertje – maar het blijft wel boeien.

In augustus was Bored to Death een leuk tussendoortje, met dank aan Ted Danson, maar gelukkig was het een kort seizoen en ik hou het bij eentje.

Diezelfde maand was het tijd voor Entourage. Ik had doorheen de jaren wel al heel wat afleveringen meegepikt van deze Amerikaanse serie, maar heb nu seizoen 2 tot 5 eindelijk een keer volledig gezien en dat laat de reeks toch helemaal tot zijn recht komen. De personages zijn goed bedacht (Arie Gold is formidabel) en heel consequent, de setting is geloofwaardig en hoewel reflecterend op beroemdheid en het leven in Hollywood (met leuke gastoptredens van echte sterren), vooral toch een serie over vriendschap. Rest me enkel nog seizoen 6.

In oktober kon ik de bekroonde mini-serie Mildred Pierce bekijken, met Kate Winslet in de hoofdrol. Televisie van het niveau dat zelfs de meeste film niet halen. Indrukwekkend. Dankzij het filmfestival van Gent bekeken op een groot scherm.

In november lagen seizoen 3 en 4 van Mad Men klaar, ongetwijfeld het beste wat ik dit jaar gezien heb. Torenhoog niveau op alle gebied, al vanaf de begingeneriek. Schitterend hoe de personages mee evolueren doorheen de tijd.

Ik sloot af met nog een mini-serie, de historische reeks John Adams, over de totstandkoming van de Verenigde Staten en de rol van de tweede president daarin. Alweer grandioze televisie, in alle opzichten knap gemaakt (door de regisseur van The King’s Speech) en met topvertolkingen van o.a. Paul Giamatti en Laura Linney.

Dat is dus een flinke portie fictie geweest. Liggen klaar voor 2012: Dexter 2,3 en 4, Friday Night Lights, In Treatment, Arrested Development (om te herbekijken), Weeds 2 & 3. Staan op het verlanglijstje: Community, Boardwalk Empire, Treme en Life’s Too Short. Ik laat u volgend jaar weten wat  het geworden is.





De beste tv-series van het decennium

19 04 2011

Deze week verscheen een extra editie van Knack Focus, over de beste tv-series van de laatste 10 jaar. Spek naar mijn bek, want ik ben een fervente seriekijker en kan de meest uiteenlopende genres waarderen.

Over de volgorde van deze top 100 kan men flink discussiëren, maar dat is allemaal zeer relatief. Ik ben gewoon tevreden dat al mijn favoriete reeksen erg hoog gequoteerd staan. Alle series uit de top 10 heb ik gezien, al dan niet volledig (of nog bezig) en die zo mooi op een rijtje zien, bezorgt me als fictiefan haast rillingen van genot. Die uren en uren aan superieure tv die er al gemaakt zijn… heerlijk.

De top 10: The Wire, The Shield, The Sopranos, The Office, The West Wing, Mad Men, Breaking Bad, Deadwood, Arrested Development en Six Feet Under. Voor mijn part dus ook in een andere volgorde, ik vind ze allemaal verslavend, origineel en ten zeerste bevredigend,  zonder uitzondering. Fictie van het allerhoogste niveau, zelfs stukken beter dan de doorsnee Hollywoodfilm. En dan zijn er dus mensen die – o.a. met het oog op filmquizzen – nooit naar tv-series kijken!

Wat de top 20 betreft: één schande (Lost, dat al snel zo onnozel, oppervlakkig, hysterisch, langdradig en ergerniswekkend werd dat het véél lager zou moeten staan), één overschatting (Pushing Daisies was toch wel iets te lichtvoetig) en twee voor mijn verlanglijstje: Friday Night Lights en Generation Kill.

Toch mis ik één serie in deze top 20, die –  tot mijn verbijstering – zelfs niet in de top 100 voorkomt: het Britse,  door- en door charmante, historische drama Cranford, zoveel meer dan enkel een serie over het wel een wee van dorpsbewoners, maar ook een sociologische beschouwing en een fascinerende kijk op de botsing tussen traditie en vooruitgang. Een onweerstaanbare reeks, absoluut topwerk met een grandioze cast waaronder zelfs enkele grote namen.

Ik kan er niet bij dat de samenstellers van deze top 100 Cranford over het hoofd gezien hebben. Want dat ze ze niet goed genoeg bevonden hebben, kan ik haast niet aannemen. Zeker niet als je ziet met welke banale series de top 100 opgevuld werd – alsof ze de 100 eigenlijk niet zouden halen. Zelfs Code 37 staat er in, hahaha!

Ook de volgende tien jaar leverden wat mij betreft nu al een topper: Downton Abbey is een waar Brits kunststukje, een heerlijke historische serie in de stijl van Gosford Park. Iedere zaterdag op één.





Code gekraakt

10 03 2011

De vtm-serie Code 37 is al sinds zijn eerste aflevering op applaus onthaald in kringen van mensen die menen iets van tv te weten. Dat het niveau een stuk hoger ligt dan pakweg De Rodenburgs of Zone Stad, lijkt me nog geen reden om gewag te maken van een vernieuwende serie. Niet dat u voor mijn part niet mag genieten van deze politiereeks. Maar laat ons alsjeblieft ophouden met dit van begin tot eind geforceerde gedoe de hemel in te prijzen.

Onwaarschijnlijker en onrealistischer uitgebeeld politiewerk hebben we de laatste jaren niet mogen aanschouwen. Natuurlijk mag fictie gerust de grenzen van het geloofwaardige aftasten, maar Code 37 doet zo hard zijn best authentiek over te komen, dat het haast lachwekkend wordt. Die opzettelijk grauwe en lelijke sets, dat in de verf gezette haantjesgedrag, die platte praat en vooral die gulzig in beeld gebrachte onderkant van de samenleving … dit is de macho onder de tv-reeksen, het equivalent van een vent in onderlijfje met een bierblikje in de handen en muisklik van een pornosite verwijderd. Dit staat mijlenver van de werkelijkheid.

Het uitgangspunt is dat de thematiek – het speurwerk van de zedensectie – het visuele moet aanvullen. Seksuele delinquentie komt het meest tot zijn recht binnen een al even goor kader, zoiets. Het verklaart geenszins de afgetakelde decors, die enkel en alleen de foute en povere fantasie van de makers moeten illustreren.  Waar in Vlaanderen vind je nog een politiedienst die in zulke miserabele omstandigheden gehuisvest is?

Die lamlendige verbeelding tref je ook aan in de verdere uitwerking van de scenario’s. Iedere seksuele aberratie kwam al een keer aan bod en de makers zoemen met genoegen in op geweld en pervers gedrag. Hoe vettiger, hoe meer de kijker denkt naar een gedurfde serie te kijken. Met scheve shots enzo. Voor mij hoeft het nochtans niet, dat gulzig in beeld brengen van de wijze waarop Janine Bisschops haar thuisverpleger een handje toesteekt, zoals vorige week het geval was. In een vorig seizoen herinner ik me ook amechtige pogingen om de opnames van een pornofilm te ensceneren. Het was allemaal eerder lachwekkend. De goedkope psychologie die weinig subtiel onder iedere aflevering schuilgaat, is zelfs hilarisch. Zo kon onlangs iemand enkel tot een hoogtepunt komen als er rozen in de kamer stonden. Jaja, echt geresearchd en zo.

Want dat is uiteindelijk mijn essentie: dit is op alle vlakken een gemakzuchtige productie, gemaakt door mensen die veel te weinig kennis hebben van goede televisie en daardoor zelfs ongewild de spot drijven met de kijker. Want ofwel hebben ze zelf geen enkel besef van wat er fout, ongeïnspireerd en herkauwd is aan Code 37, ofwel zijn ze zich daar wel van bewust maar denken ze dat wij daar als kijker daar toch zullen intrappen. En dat doen we ook. Nochtans is De Ronde het verpletterende bewijs dat het grote publiek wél klaar is voor drama dat zich niet van honderden clichés bedient.

En dan is er nog Veerle Baetens. Laat ik het u gezegd hebben: deze dame is de banaliteit zelve. Laat zelfs Felix Van Groeningen haar de hoofdrol in zijn nieuwe film aangeboden hebben, ik vind haar acteerwerk niet om aan te zien. Deze grijze muis bij uitstek mist ieder greintje eigenheid of persoonlijkheid. Iedere rol vertolkt ze op dezelfde manier. Door vooral veel te grimassen. De lieveling van de Vlaamse tv-kijker gebruikt haar statuut als excuus om voor geen enkele rol nog een noemenswaardige inspanning te doen.

Waar ze weliswaar zelf niets kan aan doen, en zelfs de styliste  van de serie niet, is het feit dat hoofdpersonage Hannah Maes er bij loopt als een gedesoriënteerde voil jeanet op carnavaldinsdag, met dank aan een outfit samengesteld uit Wibra-afdankertjes die al jaren in een marginaal depot lagen te stinken. Het kapsel van een goedkope hoer doet de rest. Nochtans is hier over nagedacht: is dit immers geen onbewuste uiting van  haar rebelse karakter en haar tegendraadsheid? Haja! Ik zou deze sloerie-look nog serieus nemen als die het negatieve zelfbeeld van Hannah zou veruitwendigen, een logisch gevolg van de traumatische gebeurtenissen uit haar tienerjaren, maar zover hebben de scenaristen zeker niet gedacht.

Voor deze tweede reeks was een groter budget beschikbaar. Onnodig misschien, want de domme kijker heeft in dat eerste seizoen toch niet gemerkt hoe het gebrek aan geld de creativiteit van de schrijvers en producenten fnuikte. Seizoen 1 was nochtans één grote consensus en daardoor ook een rommeltje van formaat.

Ik blijf kijken. Om voet bij stuk te kunnen houden – lees: mijn eigen gelijk week na week bevestigd te zien – en vast te stellen dat er geen beterschap komt. En ook wel omdat ik het allemaal erg grappig vind.

Tegen de Sterren op brengt volgende week overigens een parodie op Code 37. Hoewel dit sketchenprogramma soms pijnlijk flauw is, zijn de imitaties knap en de uitgangspunten – lachen met mensen die zichzelf toch wat te serieus nemen – leuk. Code 37 is een reusachtig open doel, dus dat kan niet mislopen.

Btw, voor wie de BBC-serie Ashes to Ashes kent… enige gelijkenissen merkbaar?





Oma kijkt tv

7 03 2011

Televisionele waarnemingen van Marie-Louise R. (78):

Wim Helsen, dat is toch zo’n mooie man zonder bril! En wat een formidabele acteur! En een mooie man!

De Kazakkendraaiers, dat is toch echt flauw, nog te flauw voor vtm zelfs, dat is iets voor vt4, vind ik.

Diene Jelle De Beule, ik vind dat zo een grappige kerel en die doet zijn werk zo goed, maar dat hij getrouwd is met die Sylvia van de Joepie, vind ik toch een teleurstelling, ik kan er niets aan doen.

En wat mijn andere grootmoeder graag ziet, las u hier al.





De Slimste Sven ter wereld

16 02 2011

De favoriete tv-programma’s van mijn grootmoeder (87) zijn programma’s waar ik aan deelneem. Ze zit dus al een tijdje op haar honger.

‘Waarom doet ge nie mee aan De Laatste Show? Of De Slimste Mens ter Wereld? Dat is toch iets voor u!’

Tja. Waarom niet?





Hemmerechts houdt niet van ruw

29 01 2011

Kristien Hemmerechts kwam deze week in Reyers Laat vertellen dat ze Gunter Lamoot exemplarisch vond voor de steeds flauwer en grover wordende Vlaamse stand-up comedy. Ze nam daarbij het risico een flauwe trut genoemd te worden, want heel wat mensen moeten wél lachten om grappen waarin de rosse van K3 een hoer wordt genoemd of een verveelde vent door zijn dochter betrapt wordt op zelfbevrediging. Dat dit soort humor aanslaat, vond ze eigenlijk nog het ergste.

Ikzelf vind stand-up comedians doorgaans oninteressant of irritant, of we het nu over Helsen, Hoste of Geubels hebben. Lamoot kan weliswaar erg grappig zijn en ik vind dat als hij als artiest reacties uitlokt, – positief zijn of negatief, hij geslaagd is in zijn taak. De grappen die de stelling van Hemmerechts moesten illustreren, vond ik noch goed noch slecht. Ik zou dan ook nooit naar zo’n zaalshow gaan kijken – afschuwelijk woord trouwens. Ik vind Hemmerechts anderzijds ook geen flauwe trut (in deze kwestie). Ik heb begrip voor haar bekommernis om de verruwing van de maatschappij, die misschien wel gegrond is. Ze had het bij uitbreiding ook over de vele homofobe en racistische uitlatingen van stand-up comedians.

Alleen zat ze er qua argumentering volkomen naast, vond ik. De link leggen tussen een grap van Lamoot en de zaak Dutroux is niet alleen vergezocht, de verruwing van de maatschappij wordt geenszins gevoed door al dan niet foute humor. Heeft Hemmerechts al eens naar Take Me Out gekeken, waarin wijven van het laagste allooi zonder enige poging tot mededogen of sympathie iedere man die zo simpel was zich hiervoor te willen inschrijven, de grond in boren? Herinnert ze zich Big Brother nog, waarin mensen elkaar moesten wegstemmen en de lezer smulde van alle conflicten? Merkt ze de massa’s lezersbrieven niet op van mensen die door het zoveelste machtige bedrijf aan het lijntje worden gehouden en daar alleen maar bozer door worden? De uitlatingen van Bisschop Léonard? De soms aanstootgevende Facebookhaatgroepen, het forum van Het Laatste Nieuws, zekere blogs waarin toffe madammen als pakweg Linde Merckpoel, Geena Lisa of Lieve Blancquaert worden afgekraakt? En – maar nu ga ik het wat ver zoeken – verneemt ze niets over de ingekrompen budgetten voor onderwijs, de plek waar de weerbaarheid tegen verruwing zou moeten gevoed worden, en dit dus met steeds minder middelen?

Is dat alles niet de mest voor de verruwing van onze maatschappij? De hoogvieringen van egoïsme en machtswellust zijn niet meer te tellen, frustraties stapelen zich op. Die humor, of pogingen daartoe, zijn toch grotendeels onschadelijk? Ik zou me veeleer zorgen maken om de populariteit van Geert Hoste of FC De Kampioenen. Daar zit immers niéts in. Het afstompen van de mensheid is gewoon een subtielere stap naar die botte samenleving.

Ik zou nog – LaatsteNieuwslezersgewijs – kunnen suggereren dat Kristien Hemmerechts strategisch haar pijlen richt op een populair onderwerp omdat dat haar meer in de kijker doet lopen dan het zoveelste geëmmer over het gebrek aan regering, om zo reclame te kunnen maken voor haar nieuwe boek. Maar dat zou flauw zijn. Er zijn toch geen nieuwe doelgroepen meer aan te boren door deze schrijfster.

Lieven Van Gils legde Hemmerechts en Lamoot ook nog een leuke sketch voor over de helpdesk in de Middeleeuwen. Die vond zij wel grappig – en dat is ze ook best wel – maar het is natuurlijk humor met een formule achter, zoals Lamoot min of meer verklaarde: verander de context van een alledaagse situatie en je krijgt een potentieel grappig resultaat. Ik heb dus gewoon de indruk dat Hemmerechts geen erg ontwikkeld gevoel voor humor heeft. Er bestaat zo ontzettend veel grovere en controversiëlere humor dan wat Lamoot brengt, maar daar heeft ze  blijkbaar nog nooit iets van gezien.

Wie de uitzending gemist heeft, kan die hier herbekijken (25/1). En overigens is de rosse van K3 geen hoer, wel een mojjer.





Klereleijer

5 11 2010

Omdat Eva Mendes te gast was, en omdat ik benieuwd was naar de nieuwe zangeres van Hooverphonic – wat een hype om niets, want niemand kan Geike Arnaert vervangen! – keek ik gisteren uitzonderlijk naar het praatprogramma kletspraatje De Laatste Show. Moest ik er wel ene Sven De Leijer bijnemen, een uitermate onplezierig sujet die zichzelf duidelijk echt formidabel vindt, maar wiens uitlatingen eigenlijk pijn deden aan mijn oren. Welk een gênant en vooraf gerepeteerd spektakel was me dit? Ik ben er wellicht rijkelijk laat mee, want deze irritante en ongrappige medemens doet blijkbaar al een tijdje zijn ding in een uithoek van het decor, maar ik vond het aanschouwen van dit tafereel bijzonder vermoeiend en intriest. Kunnen ze daar op vtm niets mee doen?

Meteen ook een Facebookgroep gezocht die me met één klik van mijn ergernis zou afhelpen, maar er was amper één groep die zich tegen deze kerel richtte, en die leek me dan weer net iets te infantiel.

Soit, nog een reden meer om dit programma weer voor enkele maanden volkomen te negeren.

En wat de titel van dit stukje betreft, tja… ik kon er moeilijk om heen hé.





Awoe Pretman!

23 10 2010

Onlangs maakte één van mijn leerlingen zijn opwachting in het nieuwe Ketnetprogramma De Pretshow, met Saartje Vandendriessche en de Pretman. Ik keek thuis supporterend mee, daarvoor zelfs bereid Saartje aan te horen, zowat het meest enerverende televisiewicht sinds Anja Daems.

Het heeft lang geduurd voor de programmamakers van één/canvas/Ketnet inzagen dat Saartje’s infantiele niveau beter tot zijn recht zou komen in een kinderprogramma. Toch is het een misvatting dat kinderprogramma’s kinderachtig moeten zijn. Om maar te zeggen dat Vandendriessche ook in dit programma haar eigen kleuterigheid geen moment overstijgt.

Maar dit is bijkomstig. Het is immers het programma zelf én zijn presentator, Pretman, die van het bekijken van dit programma een ware beproeving maken. De Pretshow is het meest irritante, onbenullige en zenuwtergende programma dat de laatste jaren op televisie verschenen is.

Het programma draait rond geschiedenis en om te vermijden dat kinderen er iets zouden van leren, werd de hele boel zodanig opgeleukt dat je van een regelrechte aanslag op de zintuiglijke waarneming mag spreken. Alles moet continu bewegen en lawaai maken zodat ADHD’ers onder de kijkers de volgende dag een extra scheut rilatine nodig zullen hebben en elke geïnteresseerde ouder mijlenver van het televisietoestel blijft.

Daar nog iets van opsteken, is wel erg veel gevraagd. Maar tot daar aan toe, de kinderen leren al genoeg. Het hele leven is leren en bij Ketnet wordt sowieso slechts heel zelden eens een kinderprogramma gemaakt dat creatief of origineel is. Herinnert u zich mijn afschuw voor dit programma nog? Het probleem, om het vriendelijk uit te drukken, is echter die Pretman zelf die alles nog véél, véél erger maakt.

Pretman is een cartooneske, gemaskerde anti-held die nu en dan een blauwtje loopt. Soit, een personage als een ander zeker? Maar men – o.a. acteur Kevin Bellemans die de Pretman speelt – heeft er voor geopteerd van deze uit lycra opgetrokken clown een uitermate hoofdpijnverwekkende, extreem onaangename, hypernerveuze, ratelende idioot te maken die u – geef maar toe – eigenlijk liefst van al dood zou zien neervallen.

Ik mocht gelukkig vaststellen dat mijn leerlingen, perfect binnen de doelgroep vallend, de Pretman al even vreselijk vinden. Dit vermoeiende programma neemt kinderen gewoonweg niet serieus en is een verspilling van tijd en geld zoals er recent niet veel aangetroffen zijn. De makers en acteur hebben zonder één kritische bedenking het eerste beste onnozele personage bedacht en laten dit straffeloos dagelijks op de jeugdige kijker los. Men zou Gert Verhulst haast in de adelstand willen gaan verheven als je zijn bedenksels naast dit misbaksel zet.

Dit filmpje komt niét uit de Pretshow, maar geeft u wel een mooi beeld van de hoge irritatiegraad van de betreffende pipo én de geforceerd hippe wijze (let op de camera en de montage) (u kan er zelfs niet niét op letten) waarop één en ander bij Ketnet in beeld moet gebracht worden. (Los daarvan maakt ook Wim De Vilder zich hier wel erg belachelijk.)

Ben ik trouwens de enige die zich nog een sketch van Bart De Pauw en Tom Lenaerts herinnert, waarin ook Tine Embrechts en Dina Tersago figureerden als superhelden, en Bart of Tom een cartooneske slechterik vertolkte waar deze Pretman verdacht veel doet denken?





Qué? (10)

27 08 2010

Het was een tijdje geleden, maar de laatste maanden sprokkelde ik nog enkele opmerkelijk tv-taalflaters of ander krom, al dan niet ridicuul, taalgebruik bij elkaar.

Een Jan met de pet zag het even niet meer zitten en sloeg enkele uitdrukkingen door elkaar: ‘Het is boven mijn petje aan het groeien!

En om bij petjes te blijven: iemand anders sprak als volgt zijn bewondering uit: ‘Ik kan daar alleen maar mijn hoedje voor afzetten!

Een geschokte voorbijganger was al even in de war: ‘Ik ben er helemaal van onder de voet!

In Komen Eten zorgde het woord ‘charmezanger’ voor verwarring en werd Frank Valentino een ‘sarmezjanger’.

Een fan van Bart Kaell meldde haar vriendin: ‘Bart Kaell komt uit voor zijn outing!

Een niet nader te benoemen presentator beschreef een situatie als volgt: ‘De spanning is hier om te stijgen! Euh, de spanning is hier aan het stijgen. En aan het snijden!

Piet Huysentruyt kan al goed tellen: ‘Aangebrand én slap? Dat zijn drie problemen in één!’

Saartje Vandendriessche tenslotte, altijd goed voor wat praat van niveau: ‘Chapeau voor de schrijvers die ’t geschreven hebben!‘.





R.I.P: Jim Henson (1936-1990)

17 05 2010

Alweer twintig (!) jaar geleden dat mijn jeugdidool Jim Henson overleed. Onverwacht, véél te vroeg en zoals ik het me herinner zonder de verdiende media-aandacht.

En omdat het zo moeilijk selecteren was, nog maar een onweerstaanbaar clipje, één en al nostalgie:

Lees hier mijn recensie van The Muppet Story.





Man Bijt Oma

4 05 2010

Al jaren wacht mijn oma angstig de dag af dat mijn opa na cafébezoek opduikt met een cameraploeg van Man Bijt Hond in zijn kielzog. Ze mag er niet aan denken dat ze voor heel Vlaanderen maar dan vooral voor’ heel Haaltert en Kerksken’ ten tonele wordt gevoerd als de fervente breister, uitleg-grage  dorpsdeskundige of Huysentruytkijkster die ze eigenlijk is. Evenmin wil ze een schimmige achtergrondfiguur zijn in de show van mijn opa. Want àls Man Bijt Hond ooit effectief aan de voordeur staat, zal hij het wel zijn die de schermtijd vult, met ongetwijfeld zeer genuanceerde kritiek op het gemeentebestuur of zijn ambitieuze plannen voor het inrichten van een tv-kamer voor zichzelf.

Tegenwoordig heeft mijn oma die vrees verruild voor een andere. In haar nachtmerries krijgen haar kinderen of kleinkinderen het in de zotte kop een mail te sturen naar het programma Goede Vrijdag, dat op één als schermvulsel moet dienen met het stellen van allerlei goeds voor mensen die het al goed hebben. Recent mocht daarin een vrouw aanschouwd worden die op een vuurtoren in Ierland verrast werd door een gitarist of twee en haar halve trouwboek, die ze, vooral om de één-kijker ook iets te gunnen, dan ook hartstochtelijk in de armen viel – bekijk het hier zelf en krom uw tenen. Mijn oma zag dat doemscenario zich al voltrekken, zij lichtjes tegen haar zin en vooral denkend aan ‘heel Haaltert en Kerksken’ naar beneden kijkend van op een Ierse vuurtoren, om dan vanuit het niets mijn opa te zien opduiken met een gitaar in zijn handen en een grijns op zijn gezicht die vooral illustreerde dat hij haar liggen had. Van hartstocht zou de kijker weinig te zien krijgen en de woorden ‘onnozelaar’ en ‘deugniet’ zouden op zijn Haalterts weerklinken over de Ierse zee. Hilarische televisie die u voorlopig bespaard wordt.

Bij deze dan ook een oproep aan de rest van de familie om de woorden ‘Ierland’ en ‘vuurtoren’ de eerste maanden wat te weren uit de conversaties (moeilijk kan dat niet zijn) en aan Man Bijt Hond om zich vooralsnog niet in Haaltert te wagen. Of anders klopt u maar aan bij het zelfverklaard orakel van de buren. Vragen naar De Pintj.





Ik kijk toch ook

7 04 2010

Televisie is mijn dada en nu ik meer dan een maand niet geblogd heb, is niets zo goed om mijn schrijflust aan te scherpen als het formuleren van enige bedenkingen bij mijn eigen kijkgedrag.

Zo behoor ik tot de steeds kleiner wordende groep aanhangers van De Kinderpuzzel. Dit programma boeit me omdat ik het basisidee erg sterk vindt. Ik ben altijd al gefascineerd door groepen en families en de kleine weerhaakjes in dit programma – zoals kinderen en ouders die moeten doen alsof ze elkaar niet kennen – vind ik stukken interessanter dan al die zoek- en doe-opdrachten. Maar ik verveel me geen moment bij dit aardige programma. Ik snap niet zo goed waarom er smalend gedaan wordt over deze zogenaamde ‘eerste flop’ van Bart De Pauw. De kijkcijfers van De Kinderpuzzel zijn lang niet slecht en zouden voor veel programmamakers een onbereikbaar doel betekenen.

Ik toon me een al even atypische kijker bij het aanschouwen van Move Like Michael Jacksonop VT4. De talentenwedstrijden met een jury hebben we wel gehad, daar wil ik het me u eens zijn. Maar ik blijf een zwak hebben voor die realityprogramma’s waarin mensen ook daadwerkelijk bewijzen iets te kunnen. En het danstalent dat ik in dit programma zijn benen in de nek zie zwiepen of de heupen achterstevoren zie draaien, verdient in heel wat gevallen echt applaus. Ik zit er bijna bij te grijnzen soms, die aanstekelijke pasjes en moves van al dat begaafde volk. Dus laat me hier maar gewoon bekennen dat ik wekelijks kijk. Jammer van die niets ter zake doende, prietpraat spuiende troela van een Lien Degol, jurylid om wat voor reden dan ook.

Bij het zappen langsgekomen en zuchtend met de ogen gerold bij het aanschouwen van de resultaten: Trinny en Susannah doen België aan. In charmeloze winkelcentra plukken ze grijze muizen van voor de etalages om die vervolgens een make-over op te dringen met kleren van de C&A. De meeste mensen ‘herwinnen plots hun zelfvertrouwen’ of ‘ontdekken een nieuwe ik’, maar de pseudo-glamoureuze dellenkleedjes waarin de twee Britse sekreten hun willoze slachtoffers dwingen, hebben weinig met klasse of stijl te maken, zo merkte ik als verder geheel onverschillige kijker op.

Waarover velen het dan wél eens zijn met mij, is de amusementswaarde van de Benidorm Basterds. Ondeugende oudjes in vaak leuk bedachte situaties, het kijkt lekker weg. Aanrader: de agressieve nonnen (2:45), Google aan huis (3:49) en het dametje met de mega-kauter (5:52). Schitterend!





Advies van een kijker

7 01 2010

Wil de redactie van De Slimste Mens ter Wereld, ten einde hun programma nog een stuk aangenamer te laten wezen, volgende aandachtspunten in acht nemen?

– Doe iets aan het scherm waarop de kandidaten foto’s te zien krijgen. Linda De Win is niet de enige die er niets van ziet. Het staat gewoon te ver of het is te klein. Wanneer dringt dat tot jullie door?

– Is er een wezenlijk verschil tussen Sien Eggers die een mop vertelt in De Slimste Mens en Jackie Lafon in HT&D op VTM? Nee. Grappen en moppen, het is niet hetzelfde. Haal Eggers uit dat Lafonniveau.

– Laat K3 waar ze zijn. Platte, dwaze, onnozele, infantiele trienen. Zelfs al winnen ze. Linda De Win had  die rosse overjaarse mojjer zo ingemaakt.

Zo.








%d bloggers liken dit: