Geen goesting

7 01 2010

Ik ben een trouwe supporter van Vlaamse fictie en ging deze week dan ook zitten voor twee nieuwe series. Oud België overtuigde vrij snel want de personages kwamen meteen tot leven in een authentiek aandoend decor. Ik wacht met goesting op de volgende aflevering. Veel minder goesting zal er zijn voor Goesting, een soort komische serie die zich in een restaurant afspeelt en waarvan de eerste aflevering zo snel verteerd was dat ik alleen maar kon concluderen dat ik gebakken lucht tot me genomen had.

In eerste instantie viel me op hoe lelijk de fotografie van deze serie was. De begingeneriek, die een echo was van Dexter en Van Vlees en Bloed, waarbij voedingsproducten in close-up genomen worden, blonk uit in amateurisme. Ik heb geen benul van de diverse beeldstijlen, maar zag wel meteen dat dit gewoonweg veel te plat in beeld gebracht was. Geen filmische uitstraling zeg maar. Nu goed, dit is geen peperduur prestigeproject natuurlijk, maar het had qua look en feel alleszins niets te betekenen.

Redelijk wat aanvaardbaar acteertalent wel, al kon ik me meteen een tiental geschiktere (lees: betere) actrices voorstellen voor de rol die Patsy Van der Meeren vertolkte. Gezien de werkloosheid onder de acteurs had het geen probleem mogen zijn iemand te vinden die toch over iets meer naturel beschikt. Gene Bervoets moet de meubelen redden door de bekendste acteur uit het ensemble te zijn. Zijn voice-over irriteerde me echter: in vlot en natuurlijk Nederlands, maar wel in de ‘gij’-vorm, wat echt onnodig was.

Maar dat maakt allemaal niets uit als het al fout loopt bij de opzet van de serie en de daarbijhorende scenario’s. We zien het personeelsbestand van een would-be sterrenrestaurant verzeild geraken in allerlei volkomen onuitgewerkte situaties die niet interessant zijn en evenmin grappig.  Een vervelende klant in zijn broek laten kakken en zo. Hilarisch hoor.

Ik weet er genoeg van om te weten dat het in Vlaanderen niet makkelijk is drama van niveau te betekenen. Uit sympathie voor de makers zou ik me bijna gaan voornemen wekelijks te kijken. Maar zo edelmoedig ben ik niet.

Zoutloos en lauw. Zo lust ik eten noch series. Ik kijk niet meer.





Qué? (9)

15 12 2009

De democratisering van de televisie – lees: iedereen kan op tv komen – blijft zich vooral manifesteren in scheef en krom taalgebruik, zoals ik hier al eerder meldde. De voorbije weken vielen me in tal van programma’s die ik vooral niét bekijk, weer enkele geslaagde uitspraken op:

‘Dat zie je zelfs visueel!’ merkte een binnenhuisarchitect in The Block op. Hij kon het anders ook auditief of olfactorisch proberen zien.

Nicky Vernieuwe, jurylid in So You Think You Can Dance, kent haar spreekwoorden: ‘Je hebt je geamuseerd van a tot z!’ kirde ze tegen een kandidaat.

Professionele vaststelllingen ook in Komen Eten, waar een allegaartje aan deelnemers zich graag laat horen. ‘Dat is iets dat tegenwoordig veel meer voorkomt, lesbische vrouwen’.

In Man Bijt Hond trachtte een oma één en ander te minimaliseren: ‘Hij heeft een  beetje met zijn go-cart over het hoofd van zijn broer gereden.’

Jambers vertoonde in herhaling interesse in tatoeages. ‘Waarom zet je je naam op je gezicht? ‘ vraagt hij een man. Even stilte. ‘Goh, waarom zou ik dat er nie op zetten?’
Omdat het gestoord is?

Ook de werkelijkheid heeft zijn momenten, al zijn die vooral vertederend:

Mano, de 4-jarige zoon van collega Natalie, zat te kuchen? ‘Oei, heb je een verkoudheid?’ vraagt zijn mama. ‘Neen, alleen een beetje hoesting’, klinkt het.
Mooi toch?

Diezelfde Mano, op de vraag hoe het op school was: ‘Goed, de juf heeft me vandaag geen pijn gedaan’. Lieve juf.





Chokri

9 12 2009

Hij verloor. Aannemelijk, want hij beantwoordde zogoed als geen enkele vraag correct.

Wat zat hij daar dan te doen? Moslim te wezen?

Dat t-shirt van Alibi Ali was niet eens zo ironisch meer. Pff politiek correcte Woestijnvis.





Bart Peeters wordt 50 – the making of

27 11 2009

Enkele weken geleden. Redactielokaal VRT. Een redacteur en twee onderbetaalde stagiairs vergaderen.

– Heeft iemand Bart al op het hart gedrukt dat hij zeer verbaasd moet kijken bij elke wending van de avond?
– We hebben de Tsunami-Bart besteld, die met Het Ernstige Gezicht.
– Ha, sjans, geen Eurosong-enthousiasme hé, we mikken op ontroering en willen de kijker de Gevoelige Bart tonen.
– De Gevoelige? Zonet zei je nog De Ernstige?
– Zolang het maar geen Bosmans Jos is. Hoe staat het met de aanwezige BV’s?
Regi, Stany en Peter, Guy, Sandrine, Cas en Hannelore kunnen niet.
– Godver! Over welke Hannelore hebben we hier?
Hannelore Bedert, de bekende.. euh, paardrijdster? Accordeoniste? Illustratrice? Je weet wel, Peeters stond mee aan de wieg van haar carrière.
– Geen idee over wie je het hebt. Soit, hoe zit het met die verbinding met Amerika? Met Whitney Houston?
– Trixie Whitney zul je bedoelen? Euh, nee Trixie Whitley?
– Wie?? We gingen toch voor de felicitaties van een wereldster? Who the fuck is Trixie Whitney?
– Tja, ik ken haar ook niet, ik kijk nooit tv. Maar de gemiddelde één-kijker zou die zeker moeten kennen.
– Pff. En verder? Zijn er nog echte BV’s? Oude vrienden die Bart in de armen kan vallen?
– Marlène de Wouters komt alvast.
Marlène de Wouters? Zoals in ‘Marlène de Wouters, hartsvriendin van Bart Peeters?’ Mensen toch! Waar zit Hugo Matthysen?
– Die wil niet op tv als zichzelf.
– Misschien maar goed ook, Peulengaleistoestanden op een vrijdagavond op één,  terwijl op de canvas Het Eiland loopt! Wil je ze allemaal naar VTM laten zappen?
– Hoe zit het met Rani en Sabine?
– Rani plant een bevalling rond die datum, Sabine wil enkel komen als ze haar boek mag promoten.
– Als het niet anders kan. Wordt er Bart nog een geschenk aangeboden van de programmamakers? Van de VRT eventueel?
– Bij de bazen neemt niemand op. Wij zelf hebben nog wat budget voor een cadeautje, ja. Zo’n 7 euro.
– Zeven???
– Ja, die special effects kosten nogal wat geld, met die ballen aan die kettingen en dat speciale autootje en zo. En Koen Wauters moet ook betaald worden. En vergeet niet dat Robbie Williams binnen enkele weken langskomt. De VRT heeft geen rotte euro meer.
– Wat vangen we aan met 7 euro?
– Ik heb daar al eens over nagedacht! Koop een lege fotokader en portretteer Bart met al zijn vrienden van die avond. Marlène, Freddy De Kerpel, Sabine De Vos en Ronny Mosuse op één foto! We schrijven tv-geschiedenis!
– Geweldig idee, Niels, jij mag stagiair van de maand zijn!
– Op muzikaal vlak dachten we ook nog de twee neefjes van Bart Peeters nog te lanceren met hun groepje.
– Wat favoritisme, geen probleem. Wij zijn hier ook maar geraakt omdat we respectievelijk neef van Roel van Bambost, nichtje van Jan Eelen en achterachternicht van Nonkel Bob zijn.
– Hoe zit het met de perstekst? Is die af?
‘Peter Van de Veire belooft een viering in stijl. Bart Peeters, die op maandag 30 november vijftig kaarsjes mag uitblazen, wordt gehuldigd op een manier die bij hem past. Niet met een saai carrièreoverzicht, maar met een show waarin hij verrast wordt met opzienbarende muzikale acts en straffe stunts.’
-Knap! Goed dat je dat zegt, van dat saaie carrièreoverzicht. Het moet een show blijven, zonder essentie. Bart weet toch al wie er allemaal zal zijn?
-Alles is met hem doorgenomen. En ja, we hebben benadrukt dat hij echt moet doen alsof het één grote verrassing is. De Verwonderde Bart zeg maar.
– Geweldig. Zo’n momument in de tv-geschiedenis!
– Tv? Ik dacht dat Bart Peeters een zanger was?
– Maar nee! De Droomfabriek! Eurosong! De Vliegende Doos! Het Peulengaleis! Al die programma’s waar we geen fragmenten gaan van tonen omdat we geen tijd meer hebben om ze op te zoeken in de archieven! Zegt jullie dat niets?
– Da’s allemaal van  voor onzen tijd. Daarbij, ik heb geen tv.
– Enfin! Wanneer zijn jullie geboren?
– Ik in 1991.
– En ik in 1999. Waarom?

Ja, Bart Peeters werd echt alle eer aangedaan met dit programma.





Acteren moet je leren (2)

26 09 2009

De voorbije weken vielen drie feiten me op in de Vlaamse acteerwereld. Allereerst was er de casting van Koen De Bouw in de volgende film van Erik Van Looy. De twee hebben al drie keer eerder samengewerkt en kunnen het goed met elkaar vinden. Geen probleem. Toch vind ik die casting wat voorspelbaar. Wedden dat Filip Peeters de volgende zal zijn die mag aantreden in De Premier? Dat mogen dan al prima acteurs zijn, is het niet een beetje ongeïnspireerd telkens voor diezelfde koppen te kiezen? Van Looy behoort natuurlijk tot de mainstream en hoeft dus misschien geen risico’s te nemen, maar een creatief denkproces is er wellicht ook niet aan voorafgegaan En dat moet dan voor het eerst zijn dat ik deze brave mens wat afval.

Ook een vermelding waard, zeker in het kader van het oorspronkelijke uitgangspunt van deze rubriek, nl. taalgebruik in Vlaamse fictie, is een citaat van Nathalie Meskens in HUMO: ‘Wij moeten de mensen entertainen en niet opvoeden’, zegt de actrice uit Kaat & Co en Wij van België op de vraag of er verkavelingsvlaams zal gesproken worden in de nieuwe serie David. Ik vind dat een enge visie en een onnozele uitspraak, want Meskens lijkt er van uit te gaan dat je ofwel natuurlijk overkomt op het scherm en dus entertaint ofwel behoorlijk Nederlands spreekt en dus bevoogdende, saaie televisie maakt. Er is blijkbaar niets daartussen. Wie deel 1 las weet al dat ik geen Algemeen Nederlands verwacht van acteurs, maar wel fatsoenlijke articulatie en vooral een grote naturel. Als Meskens slecht spreekt, is ze een slechte actrice, want duidelijk spreken is gewoon haar werk. Het blijft bij veronderstellingen, want ik zag Meskens nog nooit aan het werk en laat haar dus voorlopig achterwege in mijn overzicht.

Tenslotte wist Stefaan Werbrouck in Knack een sterk punt te maken. N.a.v. de kritiek op de accenten van de acteurs in Code 37 en de daaropvolgende kritiek over onverstaanbaarheid in Los Zand, nam hij eveneens de stelling in dat acteurs van hem niet zozeer geforceerd Nederlands moeten spreken, maar hij vraagt zich wel af of het zoveel gevraagd is dat acteurs het accent aanleren dat hun personage verondersteld wordt te hebben. Is het niet precies het werk van een acteur ons te overtuigen dat ze iemand anders zijn? Waarom doen ze dan geen inspanning om een passend accent aan te nemen? Tja, het kunnen niet allemaal Meryl Streeps of Russell Crowes zijn zeker? Mooi gezegd van Werbrouck alleszins.

Dus sprokkel ik nog maar eens 10 Vlaamse acteurs bijeen om even stil te staan bij hun talent:

vlaamseacteurs211. Ianka Fleerackers: nooit meer uit het collectief geheugen te bannen door haar rol als de o zo lieflijke Prinses Prieeltje in Kulderzipken. Daarvoor viel ze mij al op in Niet voor Publicatie. In Louislouise en Flikken zag ik haar dan weer kort nietszeggend wezen. Heeft niet zo’n positief imago, maar ik verdenk haar er van meer dan behoorlijk te kunnen acteren. Verdient beter materiaal om dat eens te bewijzen.

12. Warre Borgmans: een rasacteur die vooral komisch sterk lijkt te wezen maar ook in de meest gevarieerde ernstige rollen altijd goed werk levert. In Nefast voor de Feestvreugde vond ik hem grandioos, zijn bijrol in Het Eiland stond bol van nuances en zijn trompettist in Het Peulengaleis valt niet te overtreffen. Ook bekend als broeder Grimm in datzelfde Kulderzipken en uit Team Spirit, Buitenspel en Zone Stad en momenteel zijn boterham aan het verdienen in David. Wat jammer genoeg geen reden genoeg is om te kijken.

13. Camilia Blereau: ‘Wie?’ vraagt u alweer. Maar al te vaak wordt deze dame vermeld als een onontdekt talent. Is dan ook vooral in gastrollen te zien maar mij blijft zowat elke rol bij van deze actrice. Wordt vaak gecast als kijvend wijf of bazig kenau, maar wie al haar rollen op een rijtje zet, kan niet anders dan haar veelzijdigheid vaststellen. Was al jaren geleden een strenge hoofdredactrice in Niet voor Publicatie, was onlangs erg sterk in De Smaak van De Keyser en verraste tussendoor in Stille Waters. Het grote publiek kent haar vooral uit Lili & Marleen en Kinderen van Dewindt. Moet ook leven en nam dan ook allerlei gastrollen in beschamende series als Spring!, Grappa en Amika aan. Ik wens haar ooit een stevige hoofdrol toe in een succesvol drama.

14. Joke Devynck: Ze mag gezien worden, ze is nog steeds vrij populair na haar hoofdrol in Flikken van 1999 tot 2002 en verscheen ook al in 4 films die ik allemaal gezien heb (Buitenspel, Vle(u)gels, Vermist en Suspect). Op televisie was ze ook nog te zien in Sara en Katarakt. Ik snap niet helemaal waar dat succes aan te danken is want ik hoor steevast dat West-Vlaamse accent en vind haar simpelweg nooit geloofwaardig en soms wat irritant. In Flikken destijds was ze zelfs abominabel. Dat is intussen verbeterd, maar toch overtuigt Devynck me amper. Ik ben benieuwd welke gevolgen dat zal hebben voor de Tom Lanoyeverfilming Het Goddelijke Monster, waarin Devynck de hoofdrol zal spelen.

15. Barbara Sarafian: Sinds Aanrijding in Moscou weer een beetje op de voorgrond en dat is volkomen terecht. Sarafian is een groot talent dat overtuigt in de meest diverse rollen. Kan zeer komisch wezen maar geeft zich ook volledig op het dramatisch vlak. Aanrijding bood haar een van de mooiste vrouwenrollen van de afgelopen jaren en ik durf betwijfelen of veel andere actrices dit tot een goed einde hadden kunnen brengen. Maar veel eerder speelde ze ook met veel overgave een variatie aan rollen in Spike en Kijk eens op de doos van (pdw). Vermeldenswaardig hoogtepunt was ook haar rol in Peter Greenaway’s 8 1/2 Women naast o.a. Amanda Plummer en Toni Collette. Ben fan!

16. Stany Crets: als Nancy moet ik hem eigenlijk niet – ik heb niets tegen dat personage, maar Crets gaat voor mij nét niet genoeg op in zijn rol – maar de man heeft doorheen de jaren (vooral in zijn eigen programma’s) getoond dat hij boordevol personages zit en dat maakt hem een goed acteur die zijn succes zeker verdient. Daarnaast was hij geloofwaardig en/of grappig in Los, Raf & RonnyRecht op Recht en natuurlijk – nu al 13 jaar geleden – Alles Moet Weg.  Ik weet niet of een diepgravende, ernstige rol hem zou liggen – het zou best wel eens kunnen – maar voorlopig kan de man tevreden zijn over zijn eigen carrière. Jammer wel van die enkele magere rollen in ultracommerciële ondingen als Plop in de Wolken of K3 en het ijsprinsesje. Geen snobisme, maar dat kun je moeilijk aanvaardbare fictie noemen.

17. Frank Focketyn: een curieus geval, deze doorgaans zeer grappige acteur. Heeft meegewerkt aan enkele van de meest populaire en beste series van de voorbije jaren – Het Eiland en In de Gloria – en maakt als Pappie uit Man Bijt Hond deel uit van de tv-geschiedenis. Zowat al zijn rollen blijven herbekijkbaar en uiterst grappig. Maar wat zegt dat over het acteertalent van Focketyn? Uiteindelijk weten we allemaal dat Guido Pallemans en al die andere zenuwachtige, gecrispeerde types uit In De Gloria iets te veel op elkaar lijken om te stellen dat Focketijn veelzijdig is. Vooral het rechtduwen van de bril met de wijsvinger heb ik de man net iets te veel zien doen. Toch zie je weinig acteurs in die mate opgaan in een personage en slaagt Focketyn er toch altijd in het karikaturale te overstijgen. Indien niet al te vaak op het scherm, dus best een aangenaam acteur. Wist u dat hij ooit een pastoor speelde in enkele afleveringen van Thuis?

18. Benny Claessens: Oei, wat doet deze kerel me zuchten. Als broer van Bart in Het Geslacht De Pauw viel hij voor mij enkele keren door de mand: hoe sterk zijn rol en de scenario’s ook, het deels geïmproviseerde  gemekker van deze jonge acteur stoorde me echt te vaak. Ik zag hem tweemaal gehandicapt wezen: in de bedenkelijke jeugdfilm Blinker en – héél kort – in Koning van de Wereld en beide keren vond ik zijn prestatie tergend slecht. Zijn gastrol in Witse – aja nu je het zegt, daarin speelde hij alwéér een mentaal gehandicapte – was simpelweg verschrikkelijk. Ik hoef deze figuur niet per se meer op televisie te zien.

19. Robbie Cleiren: zijn bekendheid is omgekeerd evenredig met zijn talent. Cleiren is een prima opgeleide, altijd geloofwaardige en interessante acteur die zijn rollen prima afwisselt. Zie hem vooral aan het werk in de weing geziene films Een ander zijn geluk, Dirty Mind en Linkeroever. Op televisie herinnert u zich hem misschien van Recht op Recht en gastrollen in Witse, Rupel en Sedes & Belli. Lijkt geen drang tot het BV-schap te voelen, wat de perceptie van de ernst waarmee hij zijn vak uitvoert, alleen maar vergroot.

20. Jacky Lafon: Niemand is makkelijker door het slijk te halen dan deze euh… actrice. Haar afgang in de Nationale IQTest was voer voor talloze stand-up comedians en columnisten en haar onverslijtbare rol in het grootste televisiegedrocht ooit gemaakt, Familie, is eigenlijk gewoon lachwekkend. Wat valt er verder nog te spotten met deze platte, veredelde kermisslons op jaren, wiens werk in de de verste verte niets te maken heeft met wat acteren eigenlijk is? Leert haar tekst van buiten en dat is het.

 





Acteren moet je leren

9 09 2009

Sinds Jelle Cleymans zich een weg ettert doorheen de serie Thuis slaag ik er nog meer in dan voorheen, dit leven zoals het helemaal niet is, compleet te negeren. Ergens ook jammer, want het schabouwelijke taalgebruik en de stereotiepe personages konden mij op sommige momenten inspireren tot genietbaar geëmmer hier, maar het was uiteindelijk amper draaglijk geworden.

Momenteel blijkt het taalgebruik in allerlei series echter plots een item. De Standaard pikte het geklaag op diverse internetfora op over het taalgebruik in nieuwe series als Los Zand en Code 37. Man Bijt Hond gaf daar gisteren een leuke draai aan. Ik ben als taalliefhebber wel tevreden met deze nieuwe aandacht – al die pietjes precies in Man Bijt Hond vond ik extreem sympathiek! – , hoewel ik me niet de illusies maak dat er iets zal veranderen. Overigens hoeft het voor mij ook niet van dat steriel Nederlands te worden, hoor.

Maar de Taal van Thuis heeft me dus jaren geërgerd, al die laat ik nu maar even links liggen. Over het schabouwelijke gepruttel in 16+ had ik het twee jaar geleden al. Dus over naar de actualiteit. Het taalgebruik in Los Zand vond ik bij momenten storend: zoals vroeger al gezegd wil ik nog tolerant zijn tegenover verkavelingsvlaams, maar dialect vind ik absoluut not done. In tegenstelling tot velen vond ik de acteurs wél verstaanbaar, maar dat wil niet zeggen dat ik ze met plezier aanhoorde. Enkele van de gesprekken waren beslist tenenkrommend dialectisch en voorzien van een geforceerdee naturel. Terzijde: deze serie wil ik best nog verder bekijken al garandeer ik niet dat ik de eindstreep haal.

Dan was er Code 37, een doorslagje van een kopie van een tweedehands politieserie. In Vlaanderen misschien wat ongezien, maar verder op alle vlakken ongeïnspireerd. En saai, niet te geloven. Maar ter zake: de Antwerpse en Brabantse accenten waarvan sprake in vele media, deden me niet veel. Zoals elders al opgevoerd, hoor je zeker in Gent diverse accenten, dus wat zou dat. Maar hier is meer aan de hand: de taal die de acteurs hanteren leunt zo dicht aan bij dialect, dat het bijzonder irritant wordt. Doet pijn aan de oren.

Ik heb daar wat over nagedacht. Als ik me in het dagelijks leven maar in  beperkte mate erger aan dialect en accenten, waarom zou ik dan in Vlaamse series en films wel verwachten dat men perfect Nederlands spreekt? Mijn conclusie is eigenlijk paradoxaal: ik heb helemaal niets tegen deze manier van spreken. Van nieuwslezers, presentators, omroepers en radiovolk verwacht ik dat uiteraard wel, maar acteurs hebben als opdracht fictie te brengen die aanleunt/gebaseerd is op/lijkt op de werkelijkheid. Dus moeten ze toch klinken zoals gewone mensen?

En dus zit het probleem voor mij helemaal ergens anders: het ligt aan de acteurs. Eén van de dames in Man Bijt Hond vond bv. dat Van Vlees en Bloed verknoeid werd door de dialectwoorden erin. Niets van gemerkt, moet ik zeggen. Als de acteurs overtuigen, maakt het mij eigenlijk niet echt uit wat ze spreken. Koen De Graeve kan zijn Aalsters doorgaans amper verstoppen, en toch hoor ik hem zeer graag bezig in alle soorten rollen. Ik raak er dus steeds meer van overtuigd dat goede acteurs het verschil maken en dat er ook steeds minder zijn helaas. Vlaanderen raakt bedolven onder would-be vedetten, bimbo’s die vanbinnen even blond zijn als vanbuiten en veredelde figuranten die zich allemaal acteur noemen.

Ik heb zelf geen acteerambities, ik snap ook dat het charisma van een acteur meer uitmaakt dan zijn werkelijke talent en dat een goed acteur meer is dan iemand die mooi spreekt. Wat een goed acteur dan wel is, valt moeilijk te omschrijven. Het laat me niet om toch even af te wijken van mijn punt en mijn loep boven het Vlaams acteervolk te houden. Ik beschouw dus even wat willekeurige Vlaamse acteurs om te zien wat er hapert en aanslaat.

 Vlaamseacteurs11. Veerle Baetens: overschat. Gigantisch nog wel. In de vier minuten van Sara die ik ooit meepikte, vond ik haar al amper boven het minimum amateurniveau uitsteken. In Code 37 hanteert ze zeker twee gezichtsuitdrukkingen. In Loft ging ze op in het decor, zo grijs wist ze te zijn. Ik moet haar niet. De verpersoonlijking van het banale. In Vlaanderen ben je dan een ster.

2. Marijke Pinoy:  Een mens met een wel erg beperkt register, waardoor ze al al haar rollen op elkaar laat lijken. Of ze nu de drama queen staat te wezen in De Keyser van de Smaak of moederlijk is in Ben X en Los Zand, ze blijft emoties verwarren met gesticuleren en zeuren. Let ook eens op haar gruwelijke articulatie. Haar jury duty in het gedrocht Moeders en Dochters onthulde bovendien dat ze in werkelijkheid ook gewoon zo is.

3. Maaike Cafmeyer: We love her. Niet? Ze is leuk , ze is grappig… Wacht even. Is ze echt grappig? Of heeft ze gewoon enkele grappige rollen gespeeld? Ze mocht heerlijk stuntelen in Het Geslacht De Pauw. Ze mocht heerlijk bot wezen in Loft. En ze komt beslist sympathiek en charmant over. Maar acteert ze eigenlijk goed? In Aspe zag ik haar nauwelijks aan het werk – niet uit te kijken, deze belegen misdaadprul – maar ik wacht alleszins tot ik eens echt onder de indruk zal zijn. Haar legendarische opdringpoging bij Paul Van Himst als vrouw van Bart De Pauw was echter ijzersterk. Acteren is ook: laten vergeten dat je een actrice bent. Ik geef haar nog heel wat krediet.

4. Jelle Cleymans: een ware verschrikking. Dit is echt wel allesbehalve een acteur. Ik blijf beleefd over zijn smoelwerk, maar dit is echt wel the very poor man’s Leonardo Dicaprio Zac Efron Rupert Grint. Ja, inderdaad, die irritante kerel die Ron speelt in Harry Potter.

5. Adriaan Van den Hoof: geweldig in zowat elke rol die hij speelde in het Peulengaleis en het gerelateerde Nefast voor de Feestvreugde. Memorabel als zieligaard in de sketches uit Man Bijt Hond. Maar beschikt hij over de veelzijdigheid en de diepgang die we van een goed acteur verlangen? Zijn gastrol in Code 37 was alvast heel erg om te lachen. Zonder dat dat de bedoeling was. Misschien komt het ooit goed, maar ik zie hem gewoon geen ernstige rollen vertolken.

6. Marilou Mermans: haar website opent met mijn lofuitingen en die zijn gemeend. Zou een monument moeten zijn in Vlaanderen, maar blijft toch wat onder de radar door gebrek aan grote rollen. Of net door zo op te gaan in haar rollen dat niemand haar herkent in een andere. Grote klasse dus. En dat moet dan opdraven in Familie en Thuis.

7. Frank Aendenboom: Dit is dan wel een momument, dus wat valt er te argumenteren? Dat deze knotwilg uit de Vlaamse filmwereld zo vaak in het dialect geacteerd heeft. En daar nooit iets tegen in te brengen viel want je geloofde iedere minuut. Al mogen ze Lili & Marleen gerust uit zijn cv schrappen.

8. Frank Vercruyssen: iemand uit mijn nabije omgeving deed onlangs een weinig sympathieke indruk op van deze man, maar desondanks weet hij in wat voor rol dan ook, wel steeds te overtuigen. Manneken Pis is nu wel heel lang geleden, De Smaak van de Keyser en (N)iemand toonden zijn talent recentelijk nog. Als Vlaanderen Hollywood was, was dit wellicht Sean Penn of zo. En dan heb ik nog niet eens één van zijn theaterstukken gezien.

9. Eline De Munck: haha. hahahahahahahaha. In het Kruidvat zoeken ze nog iemand.

10. Axel Daeseleire: Jaaaaa, dat Antwerps accent, we weten het. En die typecasting als macho. De man moet ook leven zeker? In zijn begindagen om weg van te lopen (Dief gezien iemand?), maar intussen toch al enkele keren zeer overtuigend geweest en ik heb de indruk dat hij zijn vak ernstig neemt.

Hmm, dit is leuk. Wordt beslist vervolgd.

En nu maar hopen dat al die mensen mij niet bellen omdat ze beledigd zijn.





Drie dingen die ik niet vind

16 06 2009

Dat het stopzetten van FC De Kampioenen te weinig aandacht kreeg in de Vlaamse tv-journaals.

Dat het aannemelijk is dat een verkeerd getatoëerde Kimberley zich niet meer op straat durft te vertonen en haar mismeesterde smoelwerk dan maar in alle kranten en op televisie vertoont. Ze haalde zelfs de wereldpers.

Dat Maaike Neuville erg intelligent overkomt als ze stomverbaasd reageert op de mededeling dat je een Facebook-account kan stopzetten (Villa Vanthilt, ma 15/6).

(voor al die honderden bezoekers die de laatste dagen overigens weer op zoek zijn naar de naaktheid van deze actrice, hier nog maar eens de link naar het filmpje).





Televisionele Waarneming n°551

5 05 2009

Waarde lezer, het ligt niet in mijn bedoeling u hier een dagelijkse samenvatting van Man Bijt Hond te serveren. Maar ook vandaag wist dit programma de mensheid weer schitterend te vatten, met hilarische conversaties in die je zo gek niet zou kunnen bedenken. Is het niet ter uwer vertier, vind ik er zelf wel plezier in er vandaag weer eentje uit te plukken:

Winkelierster: ‘Ik ben een boek aan het lezen van Dante. Kent u dat?
Marina-achtige klant: ‘euh… neeje’
Winkelierster: ‘Ah, leest u geen boeken?
Klant: ‘Feitelijk nie…’
Winkelierster: ‘Ah ja, Dante, dat is literatuur hé!’
Klant (gretig): ‘Maar ik lees vree graag den Dag Allemaal, daar staan vanachter altijd waargebeurde feiten in over ziektes en mensen die vanalles voorgehad hebben. Dat lees ik graag!’
Winkelierster: ‘Ah ja… awel ja, … (stilte) Dat interesseert mij eigenlijk niet hoor. Dante, ja. Maar er zijn ook minder moeilijke boeken hoor! Kent u de Millenniumreeks niet van Stieg Larsson? Zeer goede detectives’.
Tweede klant: ‘Oe nieje, da lezekik allemaal nie. Maar kent ge ‘Aspe’ dan nie? Dat zijn toch ook detectives. Als ik dan een boek zou willen lezen, zou ik dat dan toch pakken…’

Leve de geletterde mens! Maar als ze nog klanten over de vloer willen, zal deze winkelierster haar winkelconveraties wel mogen aanpassen…

Verder drong een man er bij de cameraploeg hevig op aan mee naar zijn huis te komen, om naar zijn watervaraan te komen kijken. Zelden werden ze zo slecht ontvangen, want de vrouw des huizes zag dit helemaal niet zitten. \’Ik ben niet gekleed of geschminckt of iets! En ik ben aan het strijken, zie dat hier liggen!\’ En prompt werd de ploeg aan de deur gezet tot het huis enigszins aan kant was. Mevrouw weigerde verder in beeld te komen.

Wel, ik vind dat leuke televisie. Die iedereen in zijn waarde laat, uiteraard.

Maar nu toch even genoeg over Man Bijt Hond. Of het Verantwoord Tijdverlies begint nog op deze ietwat bizarre blog te lijken, waarop een dame doet alsof ze zelf meespeelt in Thuis, nog zo ’n tv-programma tjokvol fascinerende personages, levensechte dialogen, welklinkende dialecten, grandioze plotwendingen en hartverscheurende emoties!





Televisionele waarneming n°550

4 05 2009

De Man Bijt Hond-ploeg valt binnen in een café met zwarte barvrouw:

– Klant 1: ‘Wij waren dat niet gewoon. In ons dorp woonde enkel een Marokkaan, maar die zag er uit als een Belg’

– Klant 2: ‘Die zwarte is nu voor ons geen zwarte nie meer, maar een persoon!’

Ze krijgt vorm, onze multiculturele samenleving. Maar wat voor vorm?





Viva Verhofstadt

6 04 2009

‘Maar da was nu toch schoon, ons Sarah hare film over Guy Verhofstadt, hebt ge nie gezien op Canvas? En zo schoon verteld, alé, ik wil zeggen, zo duidelijk, want ge zoudt zeggen, diene politiek is ingewikkeld, maar ons Sarah legde dat allemaal zo goed uit. Jaja, een echte journaliste hé?’

verhofstadtIk was best benieuwd naar ‘een jaar uit het leven van Verhofstadt’ in de reeks ‘Puur Persoonlijk’. De jonge documentairemaakster Sarah De Bisschop kwam echter vorige week bij Phara en Lieven al duiding geven en dat deed ze echt ‘met zoiets van, alé, ca va toch’? Mijn behoedzaamheid nam dus aanzienlijk toe toen ik haar aan het woord hoorde. Had Guy Verhofstadt per vergissing een schoolmeisje toestemming gegeven hem voor de voeten gelopen? Zag hij geen gevaar in de naïviteit die ze etaleerde?

Toegegeven, qua sfeer en beeld zat het snor met dit verslag. Inhoudelijk werd Verhofstadt, die ik door zijn lange afwezigheid ietwat mythische proporties was gaan toedichten, voor mij overigens weer geredigeerd tot de snel geërgerde, stijlloze, wat pedante houten klaas die hij eigenlijk is. De observaties waren dus vaak raak en hoewel Verhofstadt continu een masker van jovialiteit droeg en we hem geenszins leerden kennen, was dit portret best boeiend. En toch… Bij elke zin die de Bisschop aan haar beelden toevoegde, kreeg je eigenlijk het gevoel naar een beeldgeworden schoolopstel te kijken. Haar bewoordingen kwamen simplistisch over en je kreeg steeds de indruk dat de kunde waarmee alles in beeld gezet was, puur toeval was.

Had ik weer teveel verwacht? Had ik niet mogen veronderstellen dat als één van onze meest vooraanstaande politici iemand toestaat hem een jaar lang op de huid te zitten, die persoon een schoolvoorbeeld van ernst, journalistieke onderlegdheid, intelligentie en mondigheid zou zijn?

Op de docu volgt overigens ook een boek. Dat De Bisschop niet alleen geschreven heeft. Of moeten we zeggen, niet zelf? Neenee, geen zure veronderstellingen, Sven! Maar waar zitten ze eigenlijk tegenwoordig, al die mensen die ons nog eens écht verstomd doen staan met hun talent?





Kampioenen gaan voor kwaliteit

3 04 2009

En ik had er nog wel zo naar uitgekeken!

Hier alle tekst en uitleg. Géén leedvermaak hoor!





Qué (8)

25 03 2009

Televisie als bron van vermaak:

Een professioneel sletje geeft uitleg over haar job: ‘Maar ik ga daar verder niet over inwijden’. (Goed bedacht, eerlijk gezegd.)

Een man kijkt terug op zijn leven:’ Ik stond daar moedermens alleen’.

Deze week ook maar eens naar Temptation Island kijken om deze rubriek wat aan te vullen…

Hier meer taalkwesties en brabbeltaal.





De taal van Thuis (3)

20 03 2009

“Zijde gij bij d’oeren geweest of nie?”

“Ik wil van geen van jullie beiden een nier!”

Lang geleden gruwelde ik met regelmaat om het schabouwelijke taalgebruik in de Thuissoap. Dan maar zoveel mogelijk wegkijken, maar nu ik na een weekje bosklas uitgeput op de zetel neerzak en daarbij bovenstaande flarden scenariowerk van torenhoog niveau opvang, rijst de vraag of deze populaire serie iedere week zo grandioos tussen onbevattelijkheid en absurdisme balanceert. Woont David Lynch in Vlaanderen?





Moest dat?

13 03 2009

Moest dat echt, Nicole en Hugo, dat ridicuul meewillen zijn met jullie tijd of dat uitbuiten van jullie grootste hit door er een idiote Regi-beat op te zetten?

Nee, dat moest niet. Echt niet.

Moest dat echt, Sandrine, beslissen om met omroepen te stoppen, nu je er héél misschien een héél klein beetje begon in te slagen vlot je alles bij elkaar maar onzinnige tekstje uit te kramen?

Ja, Eigenlijk wel.

Moet dat echt, Peter Goossens, die kandidaat-restaurateurs zo afblaffen vanwege desastreuze businessplannen, ondoordachte menu’s, extreem amateurisme en volslagen gebrek aan besef wat het uitbaten van een restaurant inhoudt?

Ja, dat moet absoluut.

En nu kijk ik écht niet meer.





Televisionele waarneming n°549

5 03 2009

– ‘De inirichting laat ik volledig aan Wendy over, die heeft daar vernieuwende ideeën over’

– ‘En Wendy, hoe denk je het restaurant vernieuwend in te richten?

– ‘Door de oude sfeer van het gebouw te bewaren en met een oude archiefkast enzo.’

Welk woord uit het woord ‘vernieuwend’ hebt u niet begrepen, beste Wendy?





Waarover ik niet geblogd heb

10 02 2009

Er ging geen definiërend moment aan vooraf, maar ik heb zo het gevoel dat mijn blogpauze over is – het was sowieso al een enigszins halfslachtige pauze.

Ik had het gewoon wat druk, de laatste weken. Niet erg, enerzijds. Achter bloggen kan bij momenten een zekere druk zitten. Jammer anderzijds, want ik had eigenlijk best wel wat willen schrijven.

Over het drama in Dendermonde misschien? Ik waag me niet aan zuiver beklag. Ik ga geen slachtoffers bewenen. Ik denk ook niet te kunnen oordelen over de dader, zijn familie, zijn motieven. Ik spreek me niet uit over wraak of straf. Maar ik kreeg wel héél snel genoeg van de manier waarop de media het nieuws behandelden. Heel wat kranten en alle tv-journaals putten zich uit in het uitmelken van de dramatiek. Vergezochte getuigen en het onkies focussen op emoties. Ouders die hun kind verloren aangeslagen op de voorpagina, op grote foto’s. (“Zij verloren hun kind”). Een soort van ‘show’ op VTM met getuigen en specialisten, omringd door publiek. Povere pogingen tot de opbouw van een ernstig imago inzake berichtgeving. Voor Het Laatste Nieuws geldt zelfs die zielige ambitie niet eens meer. Maar genoeg daarover.

stats2Over de onwaarschijnlijke bezoekcijfers van mijn blog dan?. Dankzij die blonde uit Van Vlees en Bloed, die men zo graag zonder kleren wil zien. Dan blogt een mens net wat minder, krijg je recordaantallen hits.

Over televisie natuurlijk. De kracht van Van Vlees en Bloed. De schoonheid van De Smaak van De Keyser. De lulkoek waarmee het nochthans nog steeds entertainende programma De Slimste Mens ter Wereld gevuld werd. De vragenmakers gaan het steeds meer zoeken bij het platvloerse en sensationele. De finale die ging tussen een politicus met te weinig ernst en een nieuwslezer met te veel ernst. De clownerieën van Torfs vormen verder een nieuw dieptepunt. Afvoeren die man. Intussen viert VTM zijn 20-jarige bestaan. 20 jaar kul. Man Bijt Hond voerde enkele VTM-fans op die niet beter getypeerd konden worden. Jan Verheyen liet zich desondanks overal grote uitspraken ontvallen; het vallen van het ijzeren gordijn had er niets bij.

Over mijn collega’s misschien, een groep heerlijke mensen met in de kern zelfs heel wat dierbaren. Over het feestboek, daar op de Freixenetschool. Over de aard van de conversaties in de leraarskamer.

Over al die baby’s die ik bezoek. Maria-Dolores. Berend. Staf. Allemaal schoon en braaf, hun ouders gloeien van geluk.

Over mijn leerlingen ook. Die stellen het wel, uiteraard. Een Australisch meisje vervoegde ons. Taalbarrières verbrokkelen onder Kinderengels. Joe aur naais en wat is jaur neem. Het sociale proces is boeiend om te zien. Eerst leggen enkele initiatiefnemers beslag op de nieuweling. Daarna wagen de schuchteren hun kans, met meer succes. En dan is er romantiek en liefdesverdriet. Ouders moeten me dat vertellen, een meester merkt daar allemaal niets van, ze lijden in stilte. Die houdt van die maar die is op die. Die weet van niets maar het wordt hem wel kwalijk genomen. Tragisch, vanuit hun perspectief.

Over Boris die zich in Liechtenstein helemaal geeft. Geen slaap, geen ontspanning. Er is enkel de weg naar school en terug. Hoe hou je dat vol? Maar zijn ‘rapport’ slaat ons wel met verstomming. Ooit gaat dat fortuin en faam opleveren, Boris!

Over goeie films (Revolutionary Road, Frost/Nixon), leuke films (Dirty Mind), aanvaardbare maar ietwat teleurstellende films (Valkyrie) en oersaaie films die je ijskoud onverschillig laten (The Curious Case of Benjamin Button).  

Maar goed, over al die zaken heb ik dus niet geblogd. We zien wel wat zich nog aandient ter inspiratie.





Televisionele waarneming n°548

10 01 2009

Jawel beste lezer, ik doe beslist meer dan televisie kijken, maar sta me toe nog maar eens een televisionele waarneming te delen met u. Eens te meer was het Man Bijt Hond dat zijn best deed de gekste menselijke gedragingen te registreren, die me nog maar eens (voor echt wel de duizendste keer) doen beseffen dat In de Gloria lang niet absurd genoeg was. Deze keer maakte een dame haar opwachting die op het werk een beetje gefrustreerd raakte omdat ze de soaps waarover haar collega het had, niet volgde. Dus nam mevrouw die serie op, keek er versneld naar om niet te veel tijd te verliezen én maakte zelfs nota’s over wat er precies gebeurde in de betreffende episode (om die ’s ochtends voor het vertrek naar het werk nog even te raadplegen). Op het werk ontwikkelden zich dan gesprekken à la ‘Ja, dat was nogal iets gisteren op tv!’.  In de ogen van haar collega viel even opperste verbazing waar te nemen – blijkbaar legde de dame in kwestie het er nét iets te dik op in de nabijheid van de camera – en ik grijnsde eens te meer om de alsmaar gekker wordende Vlaming. Kwamen deze week ook aan bod: een schoenenverkoper met een desastreus gevoel voor humor, een dove scheidsrechter en drie veertigers die van hun bejaarde moeder moesten zwijgen aan tafel om het risico op verslikking en de daaropvolgende dood te verkleinen. Curieus, bizar, gek, apart en doodgewoon tegelijk.

Een stuk minder grappig waren de ergerlijke beelden van het handvol criminelen dat bijna juichend de gevangenis mocht verlaten. Flink wat kaakslagen voor hun slachtoffers, wraakroepend moet dat zijn.

U kijkt verder net als ik ook naar het nog steeds entertainende De Slimste Mens ter Wereld? Dan stelde u samen met mij vast dat Goedele Liekens  het echt niet had voor Bart De Wever, dat dat de dag daarop min of meer uitgepraat leek, dat Jelle De Beule véél te serieus was en een cruciale fout maakte in de finale, dat Herman De Croo evenmin zijn misprijzen voor De Wever niet kon verhullen en hij evenmin wist wat De Pil was (‘ah, bestaat er ook één die ze gewoon ‘de pil’ noemen?‘). We merkten vooral op dat Rik Torfs in de aflevering van donderdag vrijwel niet aan bod kwam. Begint de redactie in te zien wat elke kijker denkt?

En voor de werklozen, studenten en gepensioneerden: ja, dat was ik gisteren in die middagherhaling van Blokken. Excuseer dat ik daarvan vooraf geen melding deed alhier, het was me compleet ontgaan. De video kan altijd uitgeleend worden.





Televisie in 2008

3 01 2009

Had ik nog genoteerd op een briefje dat ik bij het opruimen tegenkwam: de feedback van Marcel Vanthilt op de poging van Geena Lisa en haar achtergrondzangeressen om deel te nemen aan het Eurosongfestival: ‘Mijn vrouw heeft ook 3 vriendinnen, en die gaat daarmee winkelen en naar een optreden van Clouseau, maar gaat daarom nog niet deelnemen aan Eurosong.’

Hèhèhè.





Televisionele waarneming n°547

30 12 2008

Man Bijt Hond voerde vandaag een man op die Engels praatte met zijn vrouw omdat zijn inwonende, bejaarde vader steeds meeluisterde en dan alles doorvertelde aan de mensen op straat. De vader zat er een beetje treurig bij want hij verstond geen Engels. Een subtielere manier om hem uit te sluiten, kon er blijkbaar niet bedacht worden. Het delicate gesprek over een kinderwens ging dus aan zijn neus voorbij.

‘We mogen wunder ook wa privacy hebben hé’, zei de man nog. Aan half Vlaanderen.

Maar verder laat dit programma uiteraard iedereen in zijn waarde.





Morgen kijk ik niet

29 12 2008

dewevernaar De Slimste Mens Ter Wereld. Niet dat dit nog steeds erg entertainende programma me begint tegen te steken, maar omdat men er in geslaagd is voor de aflevering van morgen drie volstrekt oninteressante deelnemers samen te brengen.

Op de eerste stoel zit Freek Braeckman te stralen. Onze meest kleurloze, vroegtijdig oud geworden nieuwslezer heeft schijnbaar een hele schare fans in Vlaanderen, maar ik ben daar zeker geen van. Ik heb genoeg van dit meneertje middelmaat. Een sterke quizkandidaat uiteraard, maar nu is het welletjes geweest.

Naast hem werd Bart De Wever in een stoeltje gepropt (let er maar eens op, die kerel past er nauwelijks in!). De vleesgeworden stompzinnigheid, de charme van een kopje koude koffie etalerend, een lege en idiote man die je op zijn best associeert met worsten, carnaval en kaartavonden. Kan er morgen een haardvuur naast hem geplaatst worden? En was hij gedrogeerd of is die sloomheid aangeboren? Dat hij een heel hoog score haalde, is des te opmerkelijker, maar het was dan ook een herkansing.

Op de derde stoel neemt Carry Goossens plaats, een acteur uit een pak successeries waar ik niet naar kijk en waar ik eigenlijk ook niet echt kan opkomen – op het immer aanwezige FC De Kampioenen na natuurlijk. De man doet mij vooral aan belegen kaas denken en op thermossen op plastic tafelkleden. En moppen waar ik niet om moet lachen – wat een zuurpruim ben ik hé?

Uit protest zal ik dus morgen voor de verandering eens niet kijken. 








%d bloggers liken dit: