Gepamper: Suki

10 08 2013

sukiSuki: een naam die aan Japanse tuinen met klaterende fonteinen en sierlijke vissen doet denken, aan roze suikerspinnen en hartvormige ballonnen, aan wind die op een warme zomerdag je nek kust en aan sterrenstof die de komst van een fee aankondigt. De ultieme bijdrage van Arne en Leen om daar in Antwerpen die verzuring tegen te gaan. Het is trouwens hun tweede wolkje, Lou wacht haar zusje ongetwijfeld met open armen op. Gefeliciteerd!

Advertenties




Gepamper: Hannah

13 06 2013

HannahDe nieuwe levens volgen elkaar in sneltempo op, in Haaltert en omgeving. Baby van de week is Hannah!

Ter voorbereiding van haar komst, is er de laatste maanden in familieverband gedoehetzelfd zonder weerga, zo meen ik vast te stellen. Kersvers kindje Hannah kan haar babyzijn ten volle beleven in een gloednieuwe omgeving, net zoals haar ouders haar nachtelijk gehuil zullen kunnen aanhoren vanuit al even nieuwe slaapvertrekken. Mama Jo biedt echter ongetwijfeld zorg van het allerhoogste niveau, papa Stijn verdringt gedachten aan ziekenhuiskost met placenta’s in en verheugt zich nu wellicht al op zijn eerste verhaaltje-voor-het-slapengaan.  Op de achtergrond leeft een massa familieleden ten volle mee, daar ben ik zeker van. Proficiat aan de deelnemers van dit gebeuren!

P.S. De binnenkant van het kaartje is overigens een stuk minder idyllisch, vooraleer u Jo en Stijn van zoetzemerigheid zou verdenken.





Fin de carrière?

28 10 2010

Mijn favoriete beker laten vallen…





Mijn bijdrage

2 09 2010

Gisterenochtend liep ik bij het vertrek naar school één van mijn oudere buurvrouwen tegen het lijf, een nogal klassiek type. ‘Terug aan het werk?’ kakelde ze vriendelijk. Intussen nam ze me op van kop tot teen. Ik stond er in short enigszins zomers bij. Ik zag haar een school bedenken waar een leerkracht in zo’n outfit les mocht geven. Sint-Bavo schrapte ze vast van haar lijst.

Vandaag ging op school de telefoon. Een vrouw informeerde of we op school een uniform voorschreven. ‘We zijn een Freinetschool!’ wil je  door de hoorn schreeuwen. (En toen vroeg ze ook of jongens een oorbel mochten dragen. Haar zoon was anderhalf. Ik ken geen ukken met oorbellen.)

Het nieuws schotelde ons gisteren klassieke beelden voor van de eerste schooldag. Ieder jaar dezelfde scènes. Grijs en groen. Ons team zat intussen verkleed in een minibusje. Inclusief Hawaii-kransen, surfplanken, strooien hoeden, duikbrillen en badmutsen. Hilariteit alom. Maar op tv toont men liever wenende kindjes en ouders die aan de schoolpoort moeten blijven staan. Bankjes in de rij.

Is het eenzijdige beeld van het onderwijs dat iedereen heeft en voorgeschoteld krijgt nog steeds grotendeels correct? Er zullen toch best wel scholen zijn waar het allemaal wat kleurrijker aan toegaat? De verbeelding van iedereen die niets met het onderwijs te maken heeft, is mager als het er op aankomt een beeld van het schoolleven te schetsen. Alsof de tijd stil staat. De vernieuwing van het onderwijs verloopt al zo traag, maar het imago verandert in een nog véél trager tempo.

De conclusie is eens te meer dat ik op een formidabele school werk. Gisteren was The Muppet Show niet veraf. Op normalere dagen dragen wij het onconventionele hoog in het vaandel, al staan we daar al lang niet meer bij stil. Maar gisteren nog hoorde ik een getuigenis van iemand die op de eerste schooldag God moest danken voor het nieuwe schooljaar. Het pastorale aspect van de betreffende school was onderwerp van een studiedag. Ik blijf hardnekkig geloven dat de vernieuwing van het onderwijs niét van de katholieken zal komen.

Maar goed, daar ga ik niet nog een keer over uitweiden. Laat dit gewoon mijn kleine bijdrage zijn aan de verbetering van het onderwijsimago.





(Bijna) Thuis!

3 08 2010

Binnen een  kleine 24u ben ik thuis. Een niet te onderschatten aspect van het reizen, dat thuiskomen. Even aangenaam als vertrekken. Minder spannend, maar ook minder stresserend. Na mijn vorige reis waren dit mijn conclusies, en die zullen nu misschien wel dezelfde zijn.

Het anticiperen op die thuiskomst betekent niet dat ik me hier verveel, of verga van heimwee. Meer zelfs, ik zal u bekennen dat ik dit stukje geschreven heb vóór mijn vertrek! Omdat het mee deel uitmaakt van de opwinding rond mijn reis. Zoals uitkijken naar slenteren in Central Park of het zicht op de Niagarawatervallen (wedden dat het tegenvalt/viel?) leuk is, is het ook fijn te denken aan het uit de trein stappen in Gent na 14 dagen ver weg.

Na een reis, zelfs al is het een korte, kom ik eigenlijk liefst ’s nachts aan. In alle rust en koelte. Dat zal nu jammer genoeg  niet het geval zijn,  of mijn vliegtuig moet al een vertraging van een uur of 6 hebben. Wat best kan. Verder vind ik het ook absoluut noodzakelijk een lege agenda te hebben voor wat minstens de twee dagen betreft die volgen op de terugkomst. Om weer helemaal te wennen. Nu is twee weken ook weer geen eeuwigheid, maar de aard van de reis en bestemming maken toch dat je in je hoofd veel langer weg geweest ben. Ik ga er ook van uit dat ik tevreden zal zijn met de duur van de reis. Tien dagen USA vond ik de eerst keer net wat te kort, drie weken was me toch wat te lang, die tweede keer.

Maar goed, dit wordt al te raar, die voorspellingen. U leest échte bevindingen morgen!





Alfabet der mensen: S

2 06 2010

Eindelijk – na anderhalf jaar(!) – een vervolg van deze reeks, waarin ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voorstel uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag: de S.

Saliha
Eén van mijn eerste klasjes was er één vol onvergetelijk kinderen. Saliha zorgde voor een stevig aangrijpend moment in mijn toen nog prille onderwijzersloopbaan. Dat verhaal vindt  hier.

Sarah B.
Je pubert zachtjes zonder tegenpruttelen maar voelt dat dat dorp en zijn inwoners soms knelt en trekt tegelijk. Dan bots je op die alternatieve geest, met wie je niet alleen films en boeken en muziek kan bespreken, maar vooral de verzuchtingen kan delen rond de idiotie van de mensheid. Liet me vanuit de coulissen meegenieten van haar kunstzinnige leven en liet me zelfs als model opdraven om haar eerste ontwerp te showen tijdens haar mode-opleiding. Haar stijl, levensvisie en acties tot zelfontwikkeling riepen bewondering op, al mag ik tevreden terugkijken op wat ik daarna zelf nog allemaal uitvoerde. De waarschijnlijkheid is groot dat het nog steeds zou klikken, al lijkt haar terugkeer naar haar roots en band met Aalst me een consensus die ik niet van haar verwacht had. Misschien lopen we elkaar nog wel eens tegen het lijf.

Sarah D.
Collega met pit en een alternatieve, consequente haarstijl die haar krachtige persoonlijkheid volkomen uitstraalt. Wie practical jokes met haar uithaalt, kan op koele wraak rekenen, zonder enig mededogen. Wandelt twijfelend en vrij door het leven, soms op zoek naar wat houvast, maar wel genietend en ondernemend. Is als leerkracht strikt, lief en ordelijk zonder een schoolmastel te zijn, al doet ze soms vermoeden andere dromen te koesteren. Is uitermate sociaal en gesloten tegelijk, wat haar een aantrekkelijk waas van mysterie geeft. Combineer dat met een onbewuste elegantie en veelbetekenende oogopslag en tja,  je krijgt een topvrouw.

Sigi
Is en blijft één van de grappigste mensen die ik ken, al zijn we niet echt bevriend. Kom hem en zijn vrouw Veerle graag tegen op feestjes.

Sofia
Nog eentje uit dat leukste klasje ooit, zoals er in deze rubriek al meerdere opdoken. Ik leerde haar als 7-jarige uk kennen, een hartelijk, door- en door vrolijk, lief, intelligent, hardwerkend en hartveroverend meisje zonder complexen of slechte karaktertrekken, haast ideaal. Bleek al snel ook nog eens gewoonweg goed te zijn in alles, zoals ik ook twee jaar later ondervond toen ik nog een keer haar leerkracht was. We trokken allebei naar andere scholen, maar dan fiets je door Gent en schatert iemand ‘Meester Sven!’ uit een autoraampje of krijg je een sms’je op een onverwacht moment. Ik bezocht haar op de set van Aanrijding in Moscou, waarin ze de jongste dochter van het hoofdpersonage speelt, nog steeds één brok energie en charme. Nu weer wat jaartjes later, zie ik – met dank aan Facebook – een formidabel jong meisje tevoorschijn komen. Zoveel potentieel in één kind, en dat volkomen verdiend. Is ook één van de zeldzame mensen die ik ken met een eigen pagina op IMDB, al is die niet compleet.

Sofie
In een dorps kader werden twee tieners bevriend. Bij nader inzien misschien bij gebrek aan beter, maar wel van harte en met vele oprechte momenten van plezier en steun in en buiten onze jeugdvereniging. Zij reed op de brommer en ik reed op de fiets. Haar dialect was beter dan het mijne en haar slappe lach zal me altijd bijblijven. Een aantal verstofte cadeautjes op mijn oude jongenskamer en soms beschamende foto’s uit die tijd kunnen getuigen van onze band, die nu al lang vervaagd en verfacebookt is, maar zonder dat daar teleurstelling bij hoort. We zijn geworden wie we ongetwijfeld hoorden te zijn en kijken wellicht allebei met hetzelfde warm gevoel terug op een afgesloten periode.

Sophie
Een even memorabele vriendschap, in dezelfde periode en dezelfde omstandigheden, zij het met veel meer vuurwerk. Grillig bij momenten, koppig als het nodig was en vooral blond en beslist wist Sophie zich overal te manifesteren. Ook hier resten herinneringen aan situaties vol onzin, kolder, roddel en over het paard getilde dramatiek, zij het dat het vooral onze samenwerking op diverse vlakken is, die me bijblijft. Hoe het ook kon knetteren, we zaten vaak genoeg op één lijn als het aankwam op creatief én verantwoordelijk omgaan met snotters en al dan niet marginaal gebroed. Nu zijn we andere mensen in andere tijden, maar het verleden wordt gekoesterd.

Petjen Suë
Ook wel Frans – Sooi – Reynaert  genoemd, mijn in de jaren ’90 overleden overgrootvader, de vader van mijn oma. Een groots figuur met een verleden gekenmerkt door mensenliefde en engagement, waarvan ik enkel wat oorlogsfragmenten ken. En dat hij de eerste tv in het dorp had. Vertoefde vrijwel tot zijn dood op 90-jarige leeftijd fier en zelfstandig op zijn hoeve, waar de sporen van het boeren- en andere levens zichtbaar waren. Bokrijk leek soms niet veraf. Kreeg familiefeesten vol kleinkinderen en achterkleinkinderen – waarvan ik de oudste was – stil met schoone Vlaamsche liederen en noteerde iedere dag een beschrijving van het weer in een agenda’tje. Zijn vroege weduwnaarschap belette hem niet om in de tweede wereldoorlog een groep Nederlandse kinderen op te vangen, met wie onze familie nu nog steeds een stevige band heeft. Heb hem gekend als een ietwat strenge, maar sterke mens. En de boer, hij ploegt voort in onze gedachten.

Lees hier de andere artikels uit deze reeks.

U bent een S-persoon uit mijn omgeving en vindt uw naam niet terug? Tja, het raamwerk voor deze rubriek werd reeds vele jaren opgesteld. Intussen kwamen en gingen mensen. Waar vroegere afleveringen van deze rubriek ook plaats boden aan mensen die achteraf bekeken van minder belang waren in mijn leven, bekijk ik dat nu weeral eens wat kritischer. Zo zullen ook oude artikels aangepast worden op verloop van tijd. En voor de T laat ik u niet zo lang op de honger zitten.





Random Thoughts (12)

15 02 2010

Cadeaubonnen omzetten in objecten, het is niet zo evident als het lijkt. Fnac, De Slegte en Standaard Boekhandel afgedweild en niet eens alles besteed. Dat wordt een tweede rondje. *** Ik zie Ingrid Lieten bezig daar in Californië,  met een stuitend gebrek aan présence. België, die provincie in Roemenië, zie ik de Amerikanen al denken. *** Ik mis mijn digitaal schoolbord zelfs in de vakantie! En hoe makkelijk en vlot ik er zelf ook mee werk, al mijn leerlingen  zijn er nog veel vaardiger in. Echt opmerkelijk, die vanzelfsprekendheid waarmee ze stuk voor stuk door de nieuwe software wandelen én de handigheid waarmee ze het bedienen. *** Corn Flakes van Kellogg’s zijn duur! 35 cent verschil trouwens tussen de twee supermarkten waar ik winkel. *** Dan toch nog eens één van mijn verdwenen uitgeleende dvd’s terug gevonden. In de dvd-kast van mijn broer, die er geen idee van had dat het een film van mij was. Zat zelfs nog in plastic verpakt. Nu de andere 8 nog *** Eén van mijn stokoude buurvrouwen meldde me trots dat ze al 27 jaar in dit gebouw woont. Dat deed ze de week daarvoor ook al. Ik bleef beleefd. *** Gezien: SM Rechter en me afgevraagd waarom deze ridicule film toch nog zo vriendelijk onthaald werd in de Vlaamse media. *** Verslingerd geraakt aan The Shield, een prima politieserie die het zonder fucks, shits en tities moet stellen die series als The Wire en The Sopranos net zo levendig en brutaal maken. Dat kan enkel bij HBO natuurlijk. Maar verder geen slecht woord over deze uitstekende dramareeks met alweer een klootzak van een hoofdrolspeler. *** Er zijn nog altijd mensen die in Kinepolis niet op de plaats gaan zitten die op hun ticket vermeld staat. En dat terwijl je die plaatsen echt wel zelf kan kiezen. *** Op drie weken tijd verloren drie mensen in mijn omgeving hun moeder of vader. Collega Caroline bevalt intussen van Axel. Een moeilijk te vatten ruildienst, dat leven. *** En ik zit met die trein in mijn hoofd. Je stapt ’s ochtends op om naar het werk te gaan en komt er nooit aan. De plaats waar je bent gaan zitten, heeft mee je lot bepaald. Onvoorstelbaar. ***





De nieuwe Damiaan

10 10 2009

Morgen komt Herman Verbruggen, die in FC De Kampioenen zo fantastisch gestalte geeft aan Marcske, in het politieke praatprogramma kleuteruurtje De Zevende Dag uitleg geven over zijn familieband met pater Damiaan, zo meldt mijn tv me.

Ik ga zeker kijken, want ik heb Verbruggen deze week nog maar 3 keer horen vertellen dat hij eigenlijk maar heel ver familie is van Damiaan en ik wil dat dus nog wel eens horen. Misschien dat het hem nu wel eens ontglipt dat zijn vergezochte uitleg een zoveelste armtierige poging is om als zichzelf iets te betekenen op televisie… Nee, Sven, dat is stout. Marcsken, is dat eigenlijk niet een beetje de nieuwe Damiaan? Verlossing brengend, iedere zaterdagavond weer?

Gelukkig kan ik morgenvroeg al  terecht op het filmfestival. 10 gedaan, 20 te gaan.

 





Een positief 2009 gewenst

6 01 2009

Volgens Leo Bormans, hoofdredacteur van het leerkrachtenblad Klasse en auteur van 100% positivo, het geheim van optimisme, horen we elkaar met Nieuwjaar niet zozeer allerlei gelukkige gebeurtenissen en situaties te wensen, maar wel optimisme. Geluk, zo blijkt, wordt immers voor vier vijfde bepaald door onszelf. Dat en een aantal andere opmerkelijke uitspraken stonden in een brief van Bormans die in De Morgen van het voorbije weekend werd gepubliceerd.

Eigenlijk komt het er op aan dat we allemaal min of meer hetzelfde leven hebben en hetzelfde meemaken. Studies zouden uitwijzen dat gelukkige en ongelukkige mensen erg gelijksoortige levenservaringen hebben. Ik veronderstel dat we dan niet te ver van ons bed moeten redeneren, er zijn genoeg oorlogsgebieden waarvan ik zeker ben dat de bewoners met recht en rede kunnen zeggen dat ze ongelukkig zijn. Maar even terug naar wat Borms daaruit besluit. Als we dus allemaal dezelfde pech en hetzelfde geluk hebben zit het verschil in geluk dus in hoe we die gebeurtenissen opvatten. Wie een gebeurtenis gemakkelijker een positieve draai geeft, is gelukkiger, pessimisten denken tweemaal zoveel aan onaangename gebeurtenissen.

Dat wil dan ook zeggen dat er niet zoiets bestaat als een ‘realist’, want de realiteit bestaat eigenlijk niet, enkel een interprguusetatie ervan. We zien de dingen zoals we zelf zijn. Wie hoopvol door het leven stapt, doet het altijd beter, wat er ook gebeurt. Optimisme, zo klinkt Bormans stellig, wérkt. Zij het wel dat een optimist wel verantwoordelijkheid moet nemen en een zeker realiteitsbesef moet onderhouden. Maar een pessimist dreigt kansen te laten liggen en zijn potentieel niet te benutten.

Ik denk dat ik daar beslist mag uit afleiden dat ik een optimist ben. Borms merkt gelukkig ook op dat een optimist niet elke dag op tafel staat te dansen van plezier. Geluk bestaat uit vreugde én tevredenheid, twee heel verschillende zaken. Maar de oorzaak van die vreugde en tevredenheid blijken eigenlijk ook net bij het optimisme te liggen. Men is niet optimistisch omdat men gezond is, men is gezond omdat men optimistisch is. Idem voor succesvol: gelukkige mensen krijgen niet alles wat ze willen, ze willen wat ze krijgen! Mooi gezegd, niet?

Ik weet niet of mijn blog mijn verondersteld optimisme aantoont. Ik ben ook niet helemaal zeker of de mensen uit mijn omgeving mij zo meteen als een optimist zouden bestempelen. Maar hun definitie is misschien net wat eng, zoals de veronderstelling hierboven. Ik dans inderdaad niet op tafels, maar mijn slechtgezindheid en neerslachtigheid zijn eigenlijk maar zeer sporadisch en ik ga (op bepaalde gebieden) zelfzeker en vooral steeds hoopvol door het leven, meen ik zelf. Borms merkt ook op een optimist ook niet iemand is die fluitend in de zon ligt en het geluk op zich laat afkomen. Je moet als optimist kansen zien, de pessimist ziet vooral problemen.

Lang geleden vroeg Aïda ons een gênant moment op te biechten. Ik moest al heel erg mijn best doen om dan nog niet eens met iets vermeldenswaardig op de proppen te komen. Ik zal nochtans ook best wel al eens afgegaan zijn. Maar ik moet besluiten dat dat mijn manier van denken is. Ik ben geneigd negativiteit te bannen, blijkbaar. In zekere mate, hoor, want mijn veel te sterk ontwikkelde empathie maakt toch dat ik me al te vaak het leed van de wereld aantrek en ik ben heus niet voor 100% tevreden.

Maar goed, nu is het definitief: ik ben een optimist. En dat in mijn familie. En ik wens u allen in 2009 ook veel van dat.





Gelezen in 2008

2 01 2009

Het was een bedroevend jaar voor de boekenwurm in me. Ik slaagde er amper in 20 boeken uit te lezen dit jaar, het laagste cijfer van de voorbije 4 jaar.

Het was bovendien een weinig opmerkelijk boekenjaar (maar dan heb ik het niet over nieuwe uitgaven die verschenen zijn, mijn leespatroon staat helemaal los van wat in verschijnt in de boekenwinkels). Weinig boeken staken er boven uit en er was zelfs geen enkel boek dat ik écht sterk vond. De enige die ik echt aanraders zou noemen zijn het energieke  The Deportees van Roddy Doyle, het kleine juweeltje De Ongewone Lezer van Alan Bennett en het atmosferische Het Wisselkind van Keith Donohoe.

Met de ontdekking van Murakami, de nieuwe Jan Van Loy en de laatste Douglas Coupland zet ik 2009 in in de hoop wat meer te lezen en vooral wat meer meegesleept te worden.





Alfabet der mensen: R

28 10 2008

In deze reeks stel ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voor uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag: de R.

Renzo
Veel bewondering voor wat deze dierbare vriend en mede-ex-ksa’er op zijn eigen, wat dwarsliggende wijze en zonder ooit hielen te likken, maar met veel hard werk en doorzettingsvermogen, in zijn leven verwezenlijkt. Na in zijn kindertijd kortstondige carrières als Elvisidool, voetballer, militair of kapper overwogen te hebben, ging hij (min of meer) recht op zijn doel af en mag hij nu al op jonge leeftijd meebouwen aan een degelijk uitgebouwd gerechtelijk apparaat. Dankzij zijn kenmerkende krullebol wijkt hij ook qua uiterlijk af van de doorsnee magistraat, zijn rechtvaardigheid, beroepsernst en principes herstellen keer op keer mijn geloof in justitie. In onze ksa-jaren leerde ik hem vooral kennen als een gedreven, eerlijke en ook erg grappige leider. Vooral kamp Lommel was geweldig! Als echtgenoot van Katrijn en binnenkort ook papa, zal hij het ongetwijfeld even goed doen. Is zo mogelijk nog een grotere tateraar dan ik, en doet er bijgevolg dan ook uren over om een maaltijd tot zich te nemen. ’s Morgens beperkt hij zich tot een banaan, wie achter of naast hem staat in de file, kan daar getuige van zijn. Kan onwrikbaar koppig zijn bij discussies en slaat bepaalde feiten in zijn geheugen op om er ooit, indien nodig, op terug te komen. Is nu een voorzichtige mens, maar heeft zijn stuntjaren wel gehad, met schouderuitdekoms, gedeukt kindergeld of verbrande voeten tot gevolg.

Ria
a.k.a de dramaqueen. Mijn wat losgeslagen tante houdt er immers van, net als wel meer familieleden, meningen en bedenkingen met veel nadruk, misbaar en vertoon, kenbaar te maken. Haar levenservaring maakt echter dat ze wel vaak een punt heeft. Tante Ria, die echter vrijwel nooit tante genoemd wordt, heeft zich dan ook altijd al flink uit de slag getrokken. Met het Vredeplein wist ze zelfs het indommelende Aalst weer leven in te blazen. Zoals het een ondernemer betaamt, stopte ze op een hoogtepunt en zoekt ze weer nieuwe uitdagingen. Catering, muziek, styling, decoratie, … Ria is van alle markten thuis. In mijn kindertijd kenmerkte ze zich echter keer op keer door niet te luisteren naar haar kwebbelende neefjes. Zorgde wel voor veel leven in de brouwerij door bij dreigende ernst, eens flink onnozel te doen. Bracht een grote verscheidenheid aan vriendjes en honden mee naar huis. We scheelden zo weinig in leeftijd dat haar stijladvies wellicht zinvol was, maar ik was niet echt vatbaar voor haar suggesties. Weigert resoluut mee te gaan in de technologische en digitale evolutie. Kan nogal eens uit de lucht vallen maar de landing is altijd zacht.

Rik M.
Ook wel Rosse Rik genoemd, maar zijn ego kan daar wel tegen. Zat samen met mezelf, Lode en Arne in de bijna-op-een-boom-geparkeerde-wagen-op-een-donkere-weg-in-een-Waals-bos en dat blijft bij. Ik hoor of zie hem niet zo veel meer, maar heb een handvol goede herinneringen aan zijn bereidheid tot onzin verkopen en enthousiasme voor alles en nog wat: hij introduceerde dan ook de wuivende keukenhanddoeken in onze schaamteloos onnozele playbackpogingen van een slecht liedje op een weekendje in Melle. Met dank ook aan het zevergehalte van Thalia uiteraard.

Rik V.
Mijn eerste parallelcollega toen ik bijna zeven jaar geleden een eerste leerjaar op me nam. Legde mee de basis voor wie ik als leerkracht ben: tijdens die twee jaar was hij een voorbeeld in omgaan met leerlingen en het schrijven van agenda’s (ahum!). Deed me vooral inzien dat de boog niet altijd gespannen hoeft te staan en je desondanks toch een goede leerkracht kan zijn. Is gek op voetbal en gaat graag uit de bol op de dansvloer – en toch is het een toffe peer. Moet ook zowat de enige mens zijn die ik gekend heb, die net als in de Hollywoodfilms, op zijn huwelijksdag ging lopen – maar toen kende ik hem nog niet. Behoort nu tot een goede herinnering aan een afgesloten hoofdstuk.

Robbe
Geweldig kereltje, deze inventieve en creatieve leerling die zonder omwegen verklaart gek te zijn op zijn meester en zorgt zo steeds voor een mooi begin van de dag. Wordt door iedereen lief gevonden en is voor velen een goede vriend. Kan ongelooflijk goed show verkopen, maar alleen als de situatie erom vraagt, want verder is-ie stil en rustig. Kan bouwen, ontwerpen, tekenen en uitleggen en is dus veelbelovend op alle vlakken. Speelt ook nog eens mee in dit theaterstuk.

Lees hier alle voorgaande letters.





Alfabet der Mensen: N, O & P

10 08 2008

In deze reeks stel ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voor uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag drie letters in één bij gebrek aan veel volk.

Nadine
Een (parallel)collega waarbij je weet waar je staat. Neemt geen blad voor de mond, wat de samenwerking in mijn geval optimaal maakt – anderen voelen zich dan weer tegen de schenen geschopt. Durft zichzelf wel eens een ‘schoolmastel’ noemen wanneer ze op stereotiepe wijze de armen kruist en een kind terechtwijst. Maakt zich verder veel te veel zorgen over hoe goed ze als leerkracht is, maar weet intussen soms haar ambitie amper in te tomen. Vraagt zich in haar vrije tijd af of haar huis een weergave van haar persoonlijkheid is. Is ook de relativerende mama van Rune en Tore en durft in die hoedanigheid best toegeven dat het moederschap niet altijd rozengeur en maneschijn is. Laat zo af en toe subtiel weten dat ze mij zeer waardeert en dat maakt de samenwerking des te hartelijker. Is trots op het feit dat ze kan mailen.

Natalie
Easy-going kleuterjuf en al even relaxte mama van Mano. Is de absolute Scrabblequeen, onverslaanbaar. Geeft soms ongewild de indruk een wild leven achter de rug te hebben en houdt er van zo nu en dan nog eens uit de band te springen. Een glaasje wijn gaat er dus altijd wel in, zoals het haar al ongegeneerde levensstijl betaamt. Dankzij de zwangere Lieselot wordt haar gezin binnenkort uitgebreid en zal de verhuis naar een nóg grotere Gentse loft nodig zijn.  

Nel
Lieve en ravissante tante die ondanks het ontbrekende bloedverwantschap bijzonder goed past bij een lawaaierige, continu meningen ponerende en alles in het absurde trekkende familie. Haar bijdrage is een gezonde dosis emotie en rust in die poel van ego’s, al is ze altijd te vinden voor een scheut zottigheid. Heeft haar zoon zo ongeveer geleerd zichzelf op te voeden en vraagt zich nog altijd af waar het addertje zit. Leest de juiste boeken en bekijkt de juiste series en is ook op alle andere vlakken een deftige dame – nog een verklaring waarom het zo klikt met haar schoonzussen. Kan het leven ondanks de bijhorende drama’s als één grote In-de-gloriasketch blijven zien, daarin gesteund door haar niet van enige ironie gespeende huisman (zie onder).

Olivier
Mede-oud-ksa’er van wie ik als snotter eigenlijk een beetje bang was, maar van wie ik intussen al lang weet dat het een bijzonder sympathieke en geëngageerde kerel is. Een prima kok ook en een toffe papa voor Mathias. Het occasionele pintje pakken staat op een laag pitje nu Mieke en hij aan het verbouwen zijn. Uitmuntend bowler ook.

Patricia
Uitmuntende bibliothecaresse in wat in Haaltert zowat de enige plek moet zijn waar ik niet te klagen heb – de bib dus. Samen met Marc voedt ze haar zoon Ilya op met zeer bewuste principes die van hem een bijzonder kereltje gemaakt hebben.

Peter
De ernstige versie van de zotte nonkel – als die contradictie steek houdt. Gaat dus net als zijn broer en zussen wel geërgerd door het leven, maar vindt in de idiotie van het menselijk bestaan genoeg energie om daar met een zeker cynisme tegenin te gaan en weet aldus de minst dramatisch onderlegde uit het nest te zijn – godzijdank. Is inventief en daadkrachtig en verzot op alles wat met techniek te maken heeft. Steunt zijn basketballende zoon en bloggende vrouw maar kan het net als de rest van de familie niet laten kritiek te uiten op alles wat misloopt in de samenleving (en vooral op de gelatendheid van de mensheid daarbij). Ik heb zijn ‘landingsbanen’ geërfd, al had ik liever zijn schijnbare vermogen om nooit een gram bij te komen. 

Vorige letters

(Mocht u weet hebben van iemand die ik vergeten ben, laat maar horen…)





Alfabet der mensen: M

2 04 2008

In deze reeks stel ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voor uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag véél volk bij de M. 

Maarten
Een Denderhoutemse variant op Erik Van Looy. Niet dat hij iets met film heeft, wel is hij het type rustige, weldenkende, bescheiden, nuchtere en altijd aanspreekbare mens dat het onmogelijk maakt hem niet aardig te vinden. Verschilt dus in grote mate van mij, maar ik kan me vinden in zijn kritische en asssertieve instelling. Maakte als 16-jarige al indruk op me door van aanpakken te weten op het Haaltertse speelplein, waar we ons jaar na jaar amuseerden met marginale ouders, leeghoofdige ambtenaren, hilarische kindernamen en stagiaires die niets beter weten te bedenken dan het opblazen van ballonnen. Is altijd een perfecte zoon en schoonzoon geweest, heeft zich intussen met Evi naast een buurman genesteld die tuinhuisjes beschadigt en is intussen ook papa van Louis. Is bovendien ook nog onderwijzer, met wie het dus altijd gezellig zaniken is over alles wat misloopt in het onderwijs.

Madeleine
Mijn oma. Blijft mij aanspreken met Svenneken en informeert bezorgd naar mijn eetgewoontes (’ik heb nog bananen liggen voor u!’), aanvaringen met leerlingen (’Zijn ze braaf? Past maar op, want ge ziet op tv niet anders dan meesters die overslegen worden’) en de beschikbaarheid van warme jassen (’ge zijt toch goed gekleed hé?’). Zeurt tussendoor over haar kinderen, haar buren, overige familieleden, haar gezondheid, haar tuin, haar dakgoot, spaarlampen, verjaardagskaarten, haar voeten en de tv. Op een occasioneel kwaaltje of builtje, is ze kerngezond maar dat mag niet geweten zijn. Ziet er sowieso minstens 10 jaar jonger uit dan haar 85. Noemt de Story haar ‘boeksken’ maar vindt dat daar niets dan brossel in staat. Een vat vol tegenstrijdigheden, wat het soms moeilijk maakt haar tevreden te stellen. Is continu ongerust dat iemand van haar verwanten iets zou overkomen. Boris is als jongste kleinzoon haar favoriet maar ze ziet mij ook heel graag. Sprak 20 jaar geleden de historische woorden: ‘Svenneken is nen braven, Jensken is al eens een deugeniet’ en heeft aldus ons lot bepaald.

Magda
Voormalige collega met een Hollandse man een dito directheid. Aarzelde dus niet om haar mening te laten horen. Ik kon me vinden in haar taalpurisme. Kon streng uit de hoek komen, maar was gedreven door rechtvaardigheid. Eet iedere middag een appelsien.

Mano
Het bijna vierjarig zoontje van mijn collega Natalie beschouwt mij als een dikke vriend. Hij is nu al een filmfan, dus dat is een goed begin. We zijn altijd blij als we elkaar eens zien. Is verzot op dieren, vogels in het bijzonder. Super kereltje! 

Marc Q
Ooit – twintig jaar geleden – een gevreesde, doodernstige KSA-leider die ik als druk en irritant jochie ferm op de zenuwen wist te werken. Nu kom ik hem en Patricia graag tegen al was het maar omdat hij me zo vaak voorstelt eens wat in zijn atelier te komen euh… kliederen – in mijn geval dus, want wat hij doet valt beslist wél schilderen te noemen. Ben er zeker van dat zijn zoon Ilya het naar zijn zin zou hebben op een Freinetschool en dat levert interessante gesprekken op over K3 en Jan Hoet. Heeft ook wat gezang op een cd staan, maar dat is niet aan mij besteed. 

Margot
Trouwe lezeres, deze goedgemutse gekke doos met wie ik een passie voor boeken deel. Kan om alles lachen, maar ze moet ergens ook een venijnig kantje hebben dat ik gelukkig nog niet ben tegengekomen. Rookt absoluut teveel. Trekt soms marginaal volk aan en maakt daar dan klagerige maar grappige verhalen van die ik haar graag hoor vertellen.

M-go
Nog een oud-leidster, die ik als kind heel erg bewonderde om haar franke mond en haar schijnbare gezapigheid. Intussen collega-blogster die het nogal eens met mij oneens is.  Heeft een geweldige zoon dus moet ook een geweldige mama zijn.

Marianne
Intelligente en belezen vriendin die zich de laatste tijd gerust verwaarloosd mag noemen. Ik ga er echter van uit dat ze het wel stelt met Steven, Stijn en Lena, daar in Denderleeuw en de bouwplannen opschieten. Regelmatige lurker, heeft ze al eens bekend en ik vind haar waardig publiek. Stabiel, ondernemend, geestdriftig en principieel als ze is, was ze een even essentieel lid van de jeugdbeweging als ze nu wellicht voor de klas staat. Zong als kleutertje vuile liedjes over de pastoor pachter en zijn hoer hoeve en haalde kracht uit het affront als je op een katholieke school weigert je plechtige communie te doen. Is een familiemens met zin voor tradities.

Marie
Het trieste lot van dit fijne kind is dat ze eeuwig en altijd zal bekend staan om haar luidruchtigheid. Een franke teut ook, maar daar bedoel ik niets verkeerd mee. Sportief tot en met, eeuwig druk. Stelde ooit een originele lijst op met 10 zeer gevarieerde alternatieven om niet aan de les te moeten deelnemen. Ik had het haar bijna gegund. Kan schitterend om met kritiek. 

Marie-Leen
Legt mijn vader in de watten door ondermeer lekker te koken en gezelligheid te creëren. Is haar leeftijd te slim af, met af en toe wat hulp uit een potje. Neemt al graag eens een dag verlof om een stapje in de wereld te zetten. Aan zee of de bossen in, vanaf nu zelfs met een nieuwe hond.

Marie-Louise
Nog een oma, maar wel een heel ander type. De Mater Familias. Wordt op haar slechtste momenten wel eens vergeleken met Hyacinth Bouquet, maar is op de meeste andere momenten een nuchtere, weldenkende, wijze dame die haar wereld kent en verkent. Is dan ook in alles geïnteresseerd, kijkt even graag naar Paul De Leeuw als naar Thuis, weet wat bloggen en mailen is, kent Jan De Cock en Dimitri Verhulst, volgt quizzen en journaals en breit intussen onvermoeibaar door aan honderden sjaals en mutsen die zowel naar hippe reclamemedewerkers als Roemeense wezen gaan. Eet graag eens een taartje, pikt wel eens een frietje mee en kookt Hutsepot als geen ander. Houdt van luisteren naar en praten met de meest gevarieerde mensen, maar is door levenservaring terecht op haar hoede voor de grillige aard van Jan met de Pet en Janine met het Regenkapje. Converseert dus eerder dan ze maar wat raak kletst. Is als boerendochter thuis tussen groenten en planten, maar past als gewezen zaakvoerdster evenzeer in een casino of op een galabal. Heeft een zwak voor de Nederlands koninklijke familie, maar schuwt de koekjesdozen. Vertoeft daarentegen in een uitermate modern interieur. Zou meedoen aan quizzen als ze ‘maar wat beter Engels kon!’. Is ook de archivaris van de familie.

Michèle
Mijn zus, hoewel niet echt natuurlijk. Mijn nicht, zeg ik dan wel eens, maar dat is ze eigenlijk ook niet. Achternicht dus, hoewel in de eerste plaats toch gewoon een trouwe vriendin die ik nu al héél lang ken. Samen organiseerden we doorheen de jaren al één en ander, wat steevast met veel gemekker en geklaag (vooral van mijn kant) gebeurde, maar wel altijd een succes was. Experimenteert nogal eens met haarkleuren. Zou dat ook graag doen met haar job, maar dat is te riskant. Op een zaterdagavond niet thuis te houden. Twee handen op één buik met zusje Dominique. Met haar naar de bioscoop trekken, levert twee mogelijke aflopen op: of we zijn allebei behoorlijk onder de indruk of we moeten tijdens de film alle moeite van de wereld doen het niet uit te proesten terwijl de rest van het publiek het duidelijk een goede film vindt. Kan al eens onhandig zijn, maar heeft van haar huisje toch maar mooi een bron van gezelligheid gemaakt.

Michiel
Al héél lang niet meer gezien of gehoord, deze kortstondige klasgenoot die nu op schitterende wijze het sportnieuws brengt op TV Oost. Leerde hem kennen als een chaotisch, nonchalant warhoofd met een groot gevoel voor humor en een verrassend perfecte Nederlandse uitspraak. Niet evident voor iemand die opgroeide in het West-Vlaamse hol Lo-Reininge. Zag hem doorheen de jaren transformeren tot een gedreven en hardwerkende student met een interviewtalent dat hem ooit wel eens op de VRT moet laten terechtkomen. Kon destijds soms naïef, maar al even goedhartig uit de hoek komen. Men ziet in mij geen tooghanger, maar naast Michiel lukte dat prima. Zou er nog eens moeten van komen.

Mieke VDB
Gewezen medeleidster met wie ik nu nog steeds op goede voet sta. Laat zich niet kisten en handelt doorgaans vastberaden volgens haar eigen standpunten. Ligt er niet wakker van dat daar als eens een conflicten op volgen, hoe vriendelijk en lief ze ook uit de hoek kan komen. Is zowaar een soort van detective, wat ik nog altijd erg bijzonder vind. Zit volop in de verbouwingen met Oli.

Mieke Vk
Een speciaal geval ;-) – of fatsoenlijker gesteld: een bijzonder persoon. Staat mij als leerkracht bij met woord en daad. Haalt mijn zelfzekerheid echter wel eens onderuit door de juiste analyserende vragen te stellen en mijn werk ongegeneerd te bekritiseren. Ik heb intussen begrepen dat ik die situatie als een compliment mag beschouwen. Gelukkig krijg ik af en toe ook rechtaf de pluimen waar ik naar hengel. Is nogal recht door zee en noemt zichzelf bijgevolg dan ook geen teammens.  Is verzot, zeg maar verslaafd, aan koffie en het bijhorende chocolaatje. Is met 100.000 dingen tegelijk bezig, voornamelijk op het web, al is ze ook een spelletjesfreak. Neemt zichzelf als huisvrouw niet al te ernstig en wijkt ook op andere vlakken af van zekere moederlijke types. Wat zij dan weer als een compliment mag beschouwen.

Mija
Nog een ex-collega, die ik nog altijd een warm hart toedraag. Zette zich in voor alles en iedereen en vond daar ondanks het grote gezin ook nog tijd voor. Heeft een huis vol boeken, liefde en familiefoto’s. Is dan ook een lieve en bezorgde juf met een open blik op de wereld. Laat me regelmatig de groeten doen via een gemeenschappelijke kennis en dat blijft plezier doen. Verzet zich wegens haar afkomst tegen het gebruik van ‘boer’ als scheldwoord.

Mo
Een bijzonder talent, deze leerlinge met een talenknobbel, een schrijfvaardigheid om van achterover te slaan en een rijkelijke verbeelding. Houdt van poëzie en gekheid en legt zich er bij neer dat niet iedereen op haar golflengte zit. Is ondanks haar leeftijd en gestalte dus al bijzonder volwassen. Geeft je als leerkracht veel voldoening door gretig in te gaan op allerlei ideeën, waaronder bloggen. Een intrigerend kind met een stralende oogopslag en een grote toekomst. 

Monica
Nog zo’n veelzijdig kind, verslingerd aan nieuwe impulsen. Zat al in de jury van een jeugdfilmfestival en wist aldus haar meester danig te verblijden. Verkondigt nadrukkelijk haar eigen wil en mening en durft al eens iemand volkomen opeisen. Staat stevig in haar schoenen, is fotogeniek en kan alles aan: de wereld ligt aan haar voeten.
 





Alfabet der mensen: L

1 02 2008

letter-l.jpgIn deze reeks stel ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voor uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Na vele maanden stilligen, vandaag eindelijk de L. 

Laurens
Achterneef(je) dat ik me eerst zal herinneren als een ettertje met even charmante als ergerlijke streken, zij het dat hij echter deel uitmaakte van een groepje geweldige KSA-knapen waarvan ik samen met Thalia met plezier drie jaar leiding was. In een oogwenk was hij groot (nu ja, groter ;-)) en verstommend muzikaal begaafd, zo mocht ik enkele maanden geleden vaststellen. Wat een ander milieu al niet voor een mens kan doen. Is nu ongetwijfeld een toffe kerel.

Leander
Niet de meest makkelijke, maar anderzijds ook wel een heerlijk drukke leerling, wiens vriendelijke grijns niet te negeren valt. Moet vaak overtuigd worden van de noodzaak, de reden of gewoon het plezier van iets, maar als je hem meekrijgt, werpt hij zich meteen op als leidersfiguur. Houdt niét van boeken. Niét!

Leen D
Arne schoot de hoofdvogel af met deze uit vele kunstzinnige talenten opgetrokken schoonheid van wie ik dringend eens wat werk moet bekijken. Zingt ook – en nog goed ook – in de groep Zeker Weten.

Leen DJ
Oud-collega aan wiens collegialiteit en opgewekt humeur ik herinneringen blijf koesteren. Een no-nonsens juf die haar kinderen met relativerende nuchterheid opvoedt, wat ik vooral mocht ervaren toen haar Wannes bij me in de klas zat.

Leen DV
Oud-klasgenote die zich ontwikkeld heeft als fervente Steiner-adept. Om de paar jaar praten we eens bij en dat is altijd weer lachen. Eén specifieke hilarische herinnering met als trefwoorden ‘Het zwin’ en ‘bakkersdochter’ komt daarbij steevast boven. 

Leen VDV
Collega (Ja, Leen is ook een vaak voorkomende naam in het onderwijs) die liever gewekt wordt door het gehuil van haar kindjes Ente of Finn dan door de wekker. In een ander tijdperk zou ze wellicht als heks pompoensoep staan koken, wat niets over haar zachtaardig karakter zegt. Twijfelt soms aan haar eigen gedrevenheid. Kan emotioneel reageren, maar dat hoeft geen probleem te zijn.

Lieselot N
Een echte Gentse met bijhorend sappig accent, deze niet op haar mond gevallen kleuterjuf. Heeft vaak een vurige blos op de wangen en hoeft daarvoor geenszins dronken te zijn. Vindt nestwarmte in een gezellig loft, samen met Natalie, Mano en ? , alwaar het Scrabblespel voor de nodige spanningen zorgt. Reuzegezellig type.

Lieselot V 
In een geïdealiseerde wereld zijn Lieselot en ik bekroonde auteurs die elkaar lange literaire brieven schrijven. In de werkelijkheid laten we elkaar hoogstens sporadisch een verzorgd sms’je of mailtje geworden. De scheut zielsverwantschap werd ooit in de kiem gesmoord door onuitgesproken (of misschien net té franke?) uitlatingen. De heerlijke herinneringen aan onze zotte kuren op de speelpleinwerking, worden net overheerst door een mix van spijt, nostalgie en gelatenheid. Haar stek is nu Antwerpen, van waar ze ongetwijfeld ooit van zich zal laten horen als wat dan ook. Als dat haar ooit naar Zweden brengt, kan ze zich daar misschien nog redden met het fundamentje Zweeds dat ze mogelijk nog beheerst. 

Lieve
Mijn occasionele partner-in-crime wat quizzen en zelfs meer actieve spelletjes betreft. Humor primeert maar als het er op aankomt, gaat ze voor het winnen. Is dan ook een gedreven en ambitieuze Human Resources-manager die de modernisering van De Post mee vorm moet geven. In haar nachtmerries staat ze in een trainig met reclame op de rug te komeren op de hoek van een Kerkskense straat. Is punctueel ingesteld en heeft qua hygiënische ingesteldheid veel gemeen met Monica uit Friends. Vormt al veel jaren een gezellig koppel met Jo. Moet nog van één slechte gewoonte vanaf. Altijd plezant om haar weer te zien.

Linda
De eerste vrouw van betekenis in de Haaltertse KSA-geschiedenis en aldus ook de eerste vrouwelijke bondsleider van deze vereniging. Intussen al een hele poos leidster af, al blijft de herinnering aan haar inzet en creativiteit. Wordt tot vervelens toe geassocieerd met kampliedjes, waaronder de klassieker Kumbaya My Lord. Werkt zich nu met veel plezier de naad af in de datawereld van de goedkoopste supermarkt van België. Placht wel eens een boek ter hand te nemen en ook een goede historische of romantische film kan haar bekoren. Verkent occasioneel de wereld en kan u dus vertellen hoe o.a. Mongolië er uitziet. Valt goed mee te praten.

Lode 
Nog zo’n KSA-bondsleider, zij het van heel andere orde. Kritisch, intelligent, assertief en niet vies van een zekere dosis onzin. Een zeldzame mens naar mijn hart dus, al moeten we dringend eens bijpraten. Wist me ooit – hoe verzin je het? – mee te slepen als monitor op sportkamp (!), alwaar we een hele week tegen elkaar konden zagen over alle domme mensen om ons heen, en dit ook nog van elkaar konden verdragen. Zijn ernstige kant valt echter niet te negeren en heeft hem enkele succesvolle studiejaren door laten spurten. Blijft daar echter zeer bescheiden onder, wat samen met zijn ernstige en nette voorkomen dan weer zijn dosis mystiek verhoogt. Is ook nog eens een prima zwemmer. De ideale schoonzoon, tot hij zegt wat hij denkt.

Lees hier de andere letters van deze reeks. 
Nog meer mensen hier en hier.





Alfabet der mensen: K

14 10 2007
k.jpgIn deze reeks stel ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voor uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag: de K.

Kat
Onstuimige en nogal eens van gemoed wisselende collega die de boel wel eens op zijn kop durft zetten en al eens gewaagde praat uitslaat in de leraarskamer. Kan bijzonder scherp uit de hoek komen, maar is op andere momenten gewoon een heerlijke zotte doos, mét vurig roodgestifte lippen. Die combinatie van Spaanse furie en Vlaams ondeudg laat ze passioneel versmelten als lid van de straatdansgroep La Guardia Flamenca. Mama van Stipe. Als leerkracht symbool van georganiseerde chaos.

Katrien C.
Denderhoutemse losbol die doorheen de jaren de volksheid een stuk van zich afgeworpen heeft en vanuit mijn standpunt aan diepgang gewonnen heeft, al deinst ze er niet voor terug in smakelijk dialect haar gedacht te zeggen. Een plezant heksje dat zich in plaats van op een bezem op een motor voortbeweegt. Mag Ulla zeggen tegen dé Ulla. Haalde vorig jaar een serieuse buit binnen bij Vriend of Vijand. Een aan te raden vakantiepartner overigens, wegens kooktalent, babbeldrang en optimisme.

Katrien DK
Gedisciplineerde, ervaren en deskundige collega die mij heeft doen inzien dat dé Freinetleerkracht niet bestaat en er jaren mag over doen om te groeien. Sindsdien neem ik haar zeer serieus. Slaat zich onafhankelijk een weg door het leven, zelf haar huis verbouwend en de wonderen van de zeedieptes ontdekkend in Egypte of Portugal. Maakt elke vrijdag soep met de kindjes en die smaakt mij altijd enorm.

Katrien DM
Ex-collega van wie het moeilijk afscheid nemen was. Vurige, enthousiaste madam die houdt van quizzen en baby’s, maar intussen een gezellig huis vol grote kinderen heeft. Parkeert ’s morgens haar motor voor de schoolpoort – als ze op tijd uit bed geraakt. Drinkt graag een glaasje wijn, en twee ook, maar dat typeert haar levenslust en verhindert haar geenszins haar werk met hart en ziel te doen. Stuur lieve sms’jes en was een grote steun destijds.

Katrien VI
(Ja, nóg een Katrien) Goedlachse mama van Tuur, Roos en … (wachten tot september) en intussen al 7 jaar de trotse vrouw van Cami. Valt te bewonderen om haar kalmte en gedrevenheid. Is het Catannen blijkbaar nog niet beu, maar de carnavalgekte van haar echtgenoot heeft ze voorlopig verruild voor het moederschap. Heeft geweldig mooie ogen.

Katlijn
Mijn oude klasgenote, van wie het bij ons afstuderen in 1999 moeilijk afscheid nemen was. Vroeg me een jaar later als getuige op haar huwelijk met de sympathieke Jochen en werd nadien mama van Senne en Ramon. Onze wegen liggen intussen ver uit elkaar gewoon omdat mensen veranderen, maar de herinneringen blijven bij.

Katrijn
Liefhebbende echtgenoot van Renzo, maar op zijn minst een even goede vriendin die het leven goed weet te organiseren – ongetwijfeld geleerd tijdens de wilde VKSJ-jaren. Is een prima gastvrouw met de soms daarbijhorende bezorgdheden. Besteedt de nodige aandacht aan sociale omgang en is aldus iemand op wiens hulp je kan rekenen. Doet haar job met veel ernst. Is op haar allerbest als ze een glas wijn binnenheeft. Loopt er vrijwel altijd piekfijn bij. Leuk is de soms humoristische wijze waarop ze wel eens uit de biecht klapt over Renzo en zijn vele gewoontes en principes. Anderzijds wel eens gegeneerd om wat Renzo dan weer onthult. Zingt mee met Tina Turner. Heeft een uitgebreide DVD-collectie. Of toch niet. Is gelukkig nog in leven na een recent spectaculair ongeval.

Karel
Zal mij bijblijven vanwege zijn losgeslagenheid. Kan de meest extreme, domme, intelligente, verrassende, vermoeiende of onmenselijke ideeën opwerpen en weet aldus soms voor ergernis, soms voor hilariteit te zorgen. Vraag me wel eens af welke invloed zo iemand heeft op de psychiatrische patiënten waar hij dient mee om te gaan, al twijfel ik niet aan zijn deskundigheid. Met hem als leider diende je over een goede verzekering te beschikken, al is zijn inzet en creativiteit altijd groot geweest. Zal over eeuwig met rubber laarzen worden geassocieerd. Bekende quotes: ‘Ik speel voorrr krrruis’ (als achtjarige) en het heerlijk dramatische ‘the plot thickens!’.

Ken
Oud-KSA’er. Eén van de Kozns. Heeft als halfvolwassene voor de nodige scabreuze zwijnerijen gezorgd, al zagen anderen hem meer als knuffelbeer. Laat zich alles smaken – hoe vettiger, hoe prettiger – mar spreekt het bij mij vastgeroeste beeld van veelvraat steevast tegen (en wellicht terecht). Is op de meest onwaarschijnlijke plaatsen behaard. Altijd te vinden voor een pint, een fuif, een griet, een goede film, een platte mop of een gezelschapsspel.

Kim
Eén van de sportievere mensen die ik ken en desondanks meer dan een beetje intelligent (grapje hoor, sportfanaten!). Voedt zijn lichaam en geest met gezonde dingen en staat dan ook altijd scherp. Heeft aan zijn Groot College-opleiding een soort machismo en arrogantie overgehouden, maar kan niet verhinderen dat zijn sympathieke zelf toch de overhand krijgt – al wil hij dat zelf misschien wel niet altijd. Weet evenveel van sport als van kunst als van goede tv-series, maar gaat toch voor het grote geld als bankier (in wording).

Koen
Eén van de mensen die ik al het langste ken, intussen al meer dan 27 jaar (net als Brent) en daar word ik nog regelmatig aan herinnerd, zelfs al hoeven bepaalde anekdotes niet meer opgerakeld te worden. Samen met Dimi speelden we met de lego, zaten we op de speeltuin (‘Den Band!’) en gingen we naar de KSA. Ontpopte zich daar later als zeer ondeugende leider en medeleider, altijd klaar om iemand eens flink voor aap te zetten. Vooral de alcoholstift was een dankbaar attribuut. Heeft intussen een (stilaan grondig verbouwde) woning verworven met bijhorende dame en is aldus een beetje op de achtergrond geraakt. Verkleedde zich als 7-jarige als poesje. Wordt door de meesten Romensj genoemd.

Lees hier de J.




Alfabet der mensen: J

8 07 2007
j1.jpgIn deze reeks stel ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voor uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag: de J.

Jan K.
Toffe kerel aan wie in mijn laatste KSA-jaren  nog veel heb gehad. Ondernemend en zelfs avontuurlijk aangelegd, zou hij de eerste zijn die ik om hulp vraag als ik ooit eens een heel gek, onwaarschijnlijk plan wil uitvoeren. Is op gepaste wijze arrogant en durft de mensheid nog heviger te kakken zetten dan ikzelf. Zijn gevoel voor humor is dan ook van een hoog niveau. Drie bemoeiallen van zussen hebben het hem niet altijd makkelijk gemaakt, maar Ilse vormt een zacht opvangnet. Houdt van op televisie komen en deed het dan ook goed in de begingeneriek van Man Bijt Hond twee jaar geleden (de stoelendans, remember?). Lijkt, zoals reeds eerder vermeld, op Sideshow Bob. Is mijn hulplijn voor computerproblemen.

Jan S.  
Strenge en soms net iets té ernstige KUTredacteur die in zijn vlot geschreven filmrecensies wat te graag Franse woorden gebruikt. Laat zich wekelijks horen op Brussel FM. Is de enige mens die ik ken die deel uitmaakt van een tweeling. Op een nachtelijk uur wel eens te vinden in een Brussels café.

Jelle

Wat als?

Er gaat geen dag voorbij.

Jens
Mijn broer. Mijn kleine broertje. Op de blog ook wel Boris genoemd. Soms de enige die precies begrijpt wat ik probeer uit te leggen. Kan weliswaar absoluut geen twee dingen tegelijk, wat vooral duidelijk is als hij na weken afwezigheid de post doorneemt en ik hem vanalles probeer te vertellen. Neemt iedereen voor zich in met zijn charme, looks en vlotte babbel. Is doorgaans een goedgemutst iemand die voor veel meer zaken enthousiasme kan opbrengen dan ikzelf. Wat er dan ook meestal toe leidt dat hij de vrolijke Frans is en ik de kniesoor: mochten we in Sesamstraat wonen, dan was ik natuurlijk Bert en hij Ernie. Heeft een reusachtig gat in zijn hand en maakt nu en dan wel eens iets grappig of gek mee. Leidt dan ook een gevarieerd maar onstabiel leven. Wil altijd iedereen helpen, maar heeft nooit tijd en al helemaal geen agenda om dat te plannen. Is dan ook soms enkele weken nergens te bespeuren. Heeft mij in onze kindertijd wel eens afgemot. We waren dan ook zeer verschillend. Waar ik als kind voor Mickey Mouse ging, koos hij voor Snoopy. Ik wou bruine chocolade, hij witte. Hij keek naar The Karate Kid, ik naar The Muppets. Heeft in zijn jeugd gevoetbald, gejudood, gerolschaatst en geravot en ik niet. Maar met niemand deel ik zoveel herinneringen.

Boris heeft véél talenten maar past die jammer genoeg het meest toe in een wereld van blaaskaken en leeghoofden. Is verder in alle opzichten wel een levenskunstenaar. Jongste en ook favoriete kleinzoon van onze oma. Ging als tienjarige naar een Michael Jacksonconcert en was dan ook het coolste kind dat iedereen kende. Droeg een pet lang voor dat in was en draagt die nu dan ook al lang niet meer. Heeft nu een meer verfijnde muzieksmaak. Leest de juiste boeken. Weet alles van kunst en architectuur. Kan koken en eet alles. Kleedt zich hip voor geen geld. Wat je noemt een ontwikkelde mens dus, en bovendien kan hij ongekamd de straat op. Maar hij is niet perfect: vergeet verjaardagen, kan snauwen en grollen als iemand te veel zaagt en waar hij lansgkomt gaan dingen stuk. Kan ook ergerniswekkend lang telefoneren terwijl je hem iets wil vertellen. Zoekt in de ouderlijke kast steevast naar iets lekkers en houdt soms wel erg weinig rekening met anderen. Onze neuzen lijken een beetje op elkaar, maar verder verschillen we compleet. Nochtans is er één foto uit onze kindertijd waarvan we niet met zekerheid kunnen zeggen wie van ons twee er op staat. En hier ga ik het bij laten. Het boek verschijnt later wel.

En ik ben altijd blij hem te zien.  

Jo K.
Zus van Jan en al evenzeer bewijzend dat initiatief en organisatietalent in de familie zitten. Wist mij met haar kritiek weliswaar minstens één keer de toppen van de bomen in te jagen, maar eens ik besefte dat ik even erg was heb ik dat altijd positief aangewend. In die zin is Jo dus niet de makkelijkste om mee samen te werken, maar het resultaat zal wel van hoger niveau zijn. Blijft maar studeren en studeren – verpleegkunde en allerhande aanverwante specialisaties – wat ons ooit zelfs een keer een weekendje naar Girona voerde! Draagt soms opvallende oorbellen. Lust wel een goede film maar haar budget laat dat niet altijd toe…

Jo DH
Mijn gewezen KSA-leider, die ik doorheen de jaren zag transformeren van losbol naar werkmens met designbril. Blijft desondanks om dezelfde dingen lachen en is aldus een dankbaar publiek als ik mijn ongezouten mening ten berde breng. Woont om onbegrijpelijke redenen in Kerksken, maar zolang hij dat samen met Lieve blijft relativeren en hij niet in zijn training naar de bakker gaat op zondagmorgen, is er geen reden tot ongerustheid.  

Johan
Ja, de J is wel een beklijvende letter. Ook mijn vake staat er bij. Een mens die stilaan milder lijkt te worden met de jaren, maar toch nog te weinig zegt waar het op staat. Geniet van de kleine dingen des levens zoals een barbecue, verse mosselen, een weekend aan zee of een voetbalmatch. Eet en drinkt graag, maar ziet er op zijn 50e nog strak en sportief uit. Rijdt al 30 jaar met de motor en is aldus nu nog altijd een stoere papa. Heeft lange tijd opvallend sterk op Lorenzo Staelens geleken. Had zijn zonen graag wat sportiever zien worden, maar is ondanks zijn occasionele beklag duidelijk trots op zijn kinderen. Zou wat meer moeten relativeren en de dingen eens van een andere kant moeten bekijken. Is overigens ook een vakman, wat in deze tijden van gepruts en onbetrouwbaarheid nog een reden is om ons vader te prijzen. Een cadeautje voor hem vinden is niet zo simpel. 

Johan VDN
Nonkel Johan, papa van Elien en Jelle. Fervent reiziger en organisator van uitstapjes, waarbij het programma en de catering altijd tot in de puntjes verzorgd zijn. Maakt daarbij altijd gebruik van de nieuwste gadgets en meest geavanceerde technologische snufjes. Mag zo af en toe op de radio eens zijn zegje doen over Romeinse musea of verborgen plekjes in Londen. In in extreme mate drager van het familiegen dat maakt dat wij allemaal altijd alle zaken op punt willen, ons daarvoor 100% inzetten en zelfs als anderen zich amuseren nog op zoek gaan naar een klusje. Gesticuleert altijd om zijn met luide stem gebrachte verhalen en voorvallen kracht bij te zetten. Heeft een goed oog voor In de Gloria-toestanden maar maakt er ongemerkt wel eens bijna zelf deel van uit. Intelligente mens met een groot hart en dito buik.

Jonah
Van vele kinderen leider geweest in de jeugdbeweging, maar ééntje vergeet ik nooit. Verbaasde als kind door met zijn brede kennis en grote interesse in moeilijke woorden en politiek, een contrast te vormen met zijn niet bepaald voorbeeldige oudere broers. Was desondanks geen braaf blokhoofd, maar een typische puber met weliswaar een heel sterke persoonlijkheid. Sprak vloeiend gebarentaal met zijn dove ouders, wat hem de tragiek van een romanpersonage bezorgde. Ontweek tijdens zijn middelbare schooltijd moeiteloos alle valkuilen van het tienerleven en is nu een trotse en vakkundige schrijnwerker die met volle teugen van het leven als loontrekkende geniet. Heeft ondanks zijn metalgehalte nog een eeuwige fascinatie voor het leger. Ik maak nog altijd graag een praatje met hem om dan nog steeds met verrassing vast te stellen dat mensen zoveel meer zijn dan wat je ziet en dat de ‘jeugd van tegenwoordig’ nog ergens voor kan staan. En het kan nog van pas komen een schrijnwerker te kennen.

Joyce
Ja, ik ken ook een Joyce (maar geen Kimberley!). Braaf meisje uit mijn klas dat zich het leven niet al te moeilijk maakt en nu al erg romantisch ingesteld is. Doet geen vlieg kwaad en mag aldus gerust nog een jaartje in mijn klas zitten.

Jozefien
Ik heb wel eens de handen vol met deze leerling die niet op haar mondje is gevallen. Haar onbeheerstheid compenseert ze echter met een maximale betrokkenheid, een grote leergierigheid en een prima zelfkennis. Gaat ernstig op in het spelen op de cello en heeft ook zekere dramatische talenten.  Drukt onmiskenbaar haar stempel op het klasgebeuren.  

Lees hier de I





Alfabet der mensen: I

27 05 2007
joepie20.gifIn deze reeks stel ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voor uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag: de I.

Igor
Neef die niet zo alternatief is als zijn naam doet vermoeden, maar het intussen wel stelt als de kersverse vader van Lennert. Bracht ooit een frisco mee op schoolreis. Kon over de muur van de tuin pissen.

Ignace
Lief ventje uit die ‘leukste klas ooit’. Enig kind van twee Afrikaliefhebbers, geboeid door alles en nog wat. Harde werker, guitige lacher, soms verlegen.

Ilka
Slechts één jaar mijn medestudente, in 1997, maar heeft een onuitwisbare indruk gemaakt door haar destijds voor mij uitzonderlijk bevonden goede smaak, ontwikkelde geest en elegantie. Het weekje in Dworp en de uitstap naar het Zwin waren hoogtepunten. Nog lang mee geschreven, nooit meer terug gezien, maar ik weet dat ze dit leest.

Ils
Fragiele maar klassevolle verschijning, dit hardwerkende bestuurslid van vzw K.U.T. Ken ik nu zo’n 7 jaar, één keer woorden mee gehad en dat lag volledig aan mij. Moet geapprecieerd worden omwille van haar inzet, maar is ook een superieur filmanalyste en aldus één van de weinige deskundige vrouwen die ik ken in de filmjournalistiek. Wat introvert van aard, maar wel lief.

Ilse
Lieve lezeres van deze blog, de bij momenten Zweeds sprekende vriendin van al even trouwe lezer Jan. Heeft een neef die je niet op een eetfestijn wil ontmoeten, maar is met haar familie toch al op televisie geraakt – intussen al meer dan tien jaar geleden weliswaar.

Inge
Houdt de administratie van onze school recht en doet dat grondig en strikt. Oogt met de bril aan het kettinkje als een echte secretaresse, maar is dan wel een moderne, vlotte versie. Ondanks haar leeftijd geen moederfiguur voor het veel jongere team en dat is positief. Geniet graag mee van een glaasje vrijdagnaschoolwijn.

Isaac
Begaafde leerling met wie ik eerst heel wat te stellen heb gehad, maar die nu een onuitwisbare plaats in mijn herinneringen veroverd heeft. Is in zowat alles geïnteresseerd en hoewel zijn inzet niet altijd groot is, is hij een dankbaar publiek voor een leerkracht. Struikelt wel eens over de vuilbekkende macho-gedragspatronen die twaaljarigen lijken te moeten tentoonspreiden, maar waar hij eigenlijk veel te aardig en goedhartig voor is. De bijhorende stuursheid valt echter zo te doorprikken. Is ontvankelijk voor mijn strips-, film- en boekentips. Heeft een groot vertel- en tekentalent, kan goed organiseren en is altijd bereid iedereen te helpen. Vind ik herkenbaar… 

Lees hier: H –J





Alfabet der mensen: H

16 05 2007
In deze reeks stel ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voor uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag de H:h.jpg

Hans
Zeer fijne, zachtaardige parallelcollega met wie ik al een heel schooljaar de frustraties en pleziertjes deel van het lesgeven aan 11-jarige apen en die aldus een grotere steun is dan hij denkt. Durft wel eens twijfelen of het onderwijs zijn milieu is en noemt zichzelf een softie, maar gaat zo wel het stereotype tegen. Mag dus hopelijk volgend jaar nog steeds mijn leefgroepgenoot zijn. Nu nog wat meer leren nee zeggen. Voelt zich wellicht goed op de weide van een reggaefestival, maar zijn utopia ligt eigenlijk in Bulgarije. Speelt iets ongedefinieerd in een bandje, knoeit graag met opname-apparatuur en heeft een stem waar vrije radio’s geld zouden voor geven. Wordt meestal aangetroffen met een koffie, sigaretje of ontbijtkoek in de hand.

Hector
Mijn reeds meer dan tien jaar geleden overleden grootvader en peter, destijds in de streek zeer bekend wegens zijn jarenlange politieke aanwezigheid in Haaltert, waarvan vele jaren als eerste schepen. Ergens vermelden dat je zijn kleinzoon was, kon nooit kwaad, want ‘Torken’ werd door de Haaltenaar op handen gedragen. Verplaatste zich doorgaans in een Dafke met verende achterbank die altijd volgestapeld was met dossiers en mappen. Had eeuwig en altijd koude voeten en jammer genoeg hebben zijn niet al te heldere laatste jaren de herinnering aan hem sterk beïnvloed. Was op oudejaarsavond de Walter Capiau van dienst in de huiskamerversie van Hoger Lager, maar was verder niet meteen een lolbroek.

Henk
Niet in te tomen duivel-doet-al en en ex-KSA’er die zich graag uitleeft in sport, kicks, reizen, strips en motorrijden. Eet en drinkt zonder grenzen te stellen, maar zijn kenmerkende krullen en baardloze kin houden zijn jeugdige imago in stand. Praat/Discussieert/Lult met werkelijk iedereen – ook in vlot Frans – en slaat al eens platte praat uit op een laat of minder laat uur van de dag. Maakt deel uit van vele van mijn jeugdbewegingsherinneringen, waarbij vooral zijn inzet en leiderschap opvielen. Is nu nog altijd de initiatiefnemer van dienst, al zorgden enkele teleurstellingen tijdens de voorbije jaren nu en dan voor een verbitterde bui. Is nochtans iemand op wie je kan bouwen. Snurkt wel eens, maar doet verder goed zijn best Annelies niet al te zeer op de zenuwen te werken. Is niet zo dol op de vraag ‘Is het parcours toegankelijk voor kinderwagens’ en het daarbijhorende bengelgejengel. Geeft vaak de indruk ongehoord veel congé te hebben.

Hilde
Nog zo’n sympathieke collega – ik heb geen andere – die omwille van haar structuur en ervaring een rots in de branding is. Kan me wel vinden in haar principiële standpunten. Bekijkt wel eens graag een Spaanse film, maar het moederschap eist wel eens zijn tol.


Lees ook: IG





Alfabet der mensen: G

18 04 2007
In deze reeks stel ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voor uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag de G:

lettreg.gif Geert
Easy-going collega met een groot hart en eeuwig positieve ingesteldheid. Daardoor geliefd bij kinderen én collega’s. Weldra papa van twee, maar als huisvader al even relaxt als als leerkracht. Switcht moeiteloos van Q naar StuBru en dat getuigt evenveel van een brede smaak als gebrek aan kieskeurigheid. Nestelt zich op één van zijn drie vrije namiddagen graag voor de buis met een degelijke Amerikaanse film, maar giet op vrijdagnamiddag maar al te graag de glazen vol. Speelt fervent op de lotto voor zichzelf en zijn collega’s. Duikt eens in de zoveel tijd wel eens op in een reclamespot, getypecast als vlotte kerel.

Gerda
Wat te vertellen over mijn moeder? Mijn Pappenheimer. Moderne mama met stijl en een mening. Heeft het levensdoel haar kinderen goed op te voeden intussen al een tijd bereikt en amuseert zich nu met alles wat ze graag doet. Van haar geërfd: niet rap tevreden willen zijn, een (vaak hinderlijk) medelijden met sukkelende medemensen en de afkeer van plastic op tafel, gebloemde thermosflessen en voetbalkantines. Droomt onmogelijk te fantaseren scenario’s met als leidmotief de ondraaglijke oppervlakkigheid van de ambtenarij. Kan niet overweg met afstandbedieningen, maar is in alle andere aspecten stukken vooruitstrevender dan haar vele jonge collega’s. Heb haar leren bloggen. Kan nog een boek vullen met feiten, anekdotes en bevindingen, maar zullen we het hier maar bij laten?

Gerda (van Holland)
Onze ‘derde grootmoeder’ stelde ik u al eens voor in dit artikel.  Aanstekelijk gezellige en kordaat Hollandse familievriendin die de wereld afreist en zo nu en dan dus ook bij ons langskomt.

Gülsüm
Nogal ontstuimige leerling, die echter leerstof opslurpt als water en zo de nog wat zeldzame uitzondering vormt: welk kind van Turkse afkomst spreekt en schrijft zo goed Nederlands? Een geschenk voor elke leerkracht. Beschikt daarnaast over een groot enthousiasme voor spelletjes, maar o wee als ze boos wordt …

Gustave
Leerling met veel talenten. Komt uit het soort alternatieve families dat kunstenaars en wereldverbeteraars met zich meebrengt, maar dan zonder de stelligheid en ongewassen haren. Met andere woorden: een welopgevoed kind. Hip zonder er naar te streven. Is niet altijd even zeker en kan soms niet goed overweg met frustraties of woede. Is ook nog eens een prima voetballer, cultuureel allesvreter, gepassioneerd lezer én begaafd klarinettist.


Lees ook:D C–  BA – H





Alfabet der mensen: F

19 03 2007
 In deze reeks stel ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voor uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag de F:

 Fien
 Nogal stille, maar daarom niet minder levendige leerling met een groot optimisme en een goed karakter. 

Flore
Toen we meer dan 10 jaar geleden vrijdag na vrijdag ons eigenste Jeugdcentrum op stelten zetten, was deze gewezen VKSJ-ster daar altijd bij. Flore is dan ook een vast achtergrondfiguur in de film van onze jeugdjaren. Op foto’s van die tijd steeds met een ander kapsel, maar wel met een charmante glimlach te zien. Zet graag een stapje in de wereld en luistert graag naar de occasionele roddel. Wordt wel eens boos als iemand haar boos vindt.

Florian
Eén van de braafste en ook wel aangenaamste leerlingen uit mijn huidige klasje. Veruit de jongste, maar beslist niet de domste van de groep. Een dromer wiens kleren meestal nonchalant om zich heen hangen. Kan best wel lollig zijn.

Frank D.
Aardige collega. Kleuterleider ad interim. Is toevallig ook de echtgenoot van een vroegere collega van mij, Isabel. Papa van drie. Verplaatst zich doorgaans op zijn scooter.

Frank M.
Stichter van het onvolprezen, binnenkort volledig vernieuwde KUTsite, de site waarvoor ik al jaren filmrecensies schrijf en ook al enige tijd hoofdredacteur ben. Is uiteraard een filmfan, zij het met een wel heel andere filmsmaak dan mezelf. Maakt vooral gebruik van zijn handen als hij het woord heeft. Is geobsedeerd door Kate Winslet. Komt uit Leopoldsburg, maar reist regelmatig van het ene Europese filmfestival naar het andere.

Filip
Nog een KUTcollega van Limburgse afkomst. Levensgenieter met een buikje en een vlotte pen. Nostalgicus die houdt van Wim Wenders en Atom Egoyan. Zet zich vrijwillig in voor mindervaliden. Laat zich graag eens gaan in het Leuvense.


Lees hier: G E








%d bloggers liken dit: