Geen goesting

7 01 2010

Ik ben een trouwe supporter van Vlaamse fictie en ging deze week dan ook zitten voor twee nieuwe series. Oud België overtuigde vrij snel want de personages kwamen meteen tot leven in een authentiek aandoend decor. Ik wacht met goesting op de volgende aflevering. Veel minder goesting zal er zijn voor Goesting, een soort komische serie die zich in een restaurant afspeelt en waarvan de eerste aflevering zo snel verteerd was dat ik alleen maar kon concluderen dat ik gebakken lucht tot me genomen had.

In eerste instantie viel me op hoe lelijk de fotografie van deze serie was. De begingeneriek, die een echo was van Dexter en Van Vlees en Bloed, waarbij voedingsproducten in close-up genomen worden, blonk uit in amateurisme. Ik heb geen benul van de diverse beeldstijlen, maar zag wel meteen dat dit gewoonweg veel te plat in beeld gebracht was. Geen filmische uitstraling zeg maar. Nu goed, dit is geen peperduur prestigeproject natuurlijk, maar het had qua look en feel alleszins niets te betekenen.

Redelijk wat aanvaardbaar acteertalent wel, al kon ik me meteen een tiental geschiktere (lees: betere) actrices voorstellen voor de rol die Patsy Van der Meeren vertolkte. Gezien de werkloosheid onder de acteurs had het geen probleem mogen zijn iemand te vinden die toch over iets meer naturel beschikt. Gene Bervoets moet de meubelen redden door de bekendste acteur uit het ensemble te zijn. Zijn voice-over irriteerde me echter: in vlot en natuurlijk Nederlands, maar wel in de ‘gij’-vorm, wat echt onnodig was.

Maar dat maakt allemaal niets uit als het al fout loopt bij de opzet van de serie en de daarbijhorende scenario’s. We zien het personeelsbestand van een would-be sterrenrestaurant verzeild geraken in allerlei volkomen onuitgewerkte situaties die niet interessant zijn en evenmin grappig.  Een vervelende klant in zijn broek laten kakken en zo. Hilarisch hoor.

Ik weet er genoeg van om te weten dat het in Vlaanderen niet makkelijk is drama van niveau te betekenen. Uit sympathie voor de makers zou ik me bijna gaan voornemen wekelijks te kijken. Maar zo edelmoedig ben ik niet.

Zoutloos en lauw. Zo lust ik eten noch series. Ik kijk niet meer.








%d bloggers liken dit: