De losse babbel van Verheyen

11 09 2008

Jan Verheyen is zichtbaar in zijn nopjes nu hij overal te lande zijn nieuwe film mag gaan promoten. Dat doet-ie graag, kletsen. Los, de verfilming van een roman van Tom Naegels, wordt dan ook met trots aangekondigd als iets aparts, iets origineel. Laat mij de eerste zijn om u te verkondigen dat dit geenszins een film is die u moet gezien hebben.

Ik kan het niet helpen, maar als Jan Verheyen een film maakt ga ik er doorgaans van uit dat het resultaat het omgekeerde is van wat hij zelf trots denkt bereikt te hebben. Nee, geen vooroordelen, maar ervaring. Ik herinner me de persvoorstelling van Alias, waarvan hij beloofde dat het een spannende psychologische thriller zou worden in de stijl van enkele bekende Scandinavische thrillers. Sober en beklemmend. Het werd echter zijn slechtste film ooit, een lachwekkend stuk trash met abominabel acteerwerk en een scenario om te huilen. Ook voor Los geldt deze omgekeerde waarmaking van de beloftes. Ik zag namelijk helemaal geen originele film die essentiële vragen stelt over allerlei pertinente vragen, maar een nogal gewone, onderhoudende prent waarin de ernst leutig verpakt wordt zodat je vooral niets voélt. Los heeft weinig ziel en gaat enkel voor wat effect. Hoewel de film geenszins verveelt, vraag je je vooral af wat je hier nu aan gehad hebt. Oppervlakkig, noem je zoiets.

Stany Crets, waarvan ik me misschien samen met u afvraag of zijn nieuwe programma Fans nu rotzooi is of een juweeltje, maakt zich ferm schuldig aan overacting, in een clichématige rol, maar verder wordt er wel behoorlijk geacteerd. Jaak Van Assche en Sana Mouziane zijn sterk. Toch slepen de personages je niet echt mee en de thema’s raken de kijker niet. Zijn film is wel vakmanschap (wat Alias bv. eigenlijk helemaal niet was), maar het is eigenlijk alleen de verpakking die telt, zelfs al gaat de film over euthanasie en de multiculturele samenmleving. Met zo’n thema’s dacht Verheyen misschien mooi te kunnen uitpakken daar op de zetel van De Laatste Show, maar dat vooruitzicht heeft zijn eigen inspiratie toch wat in de weg gestaan. In het land der blinden is eenoog koning, dus wordt maar flink de illussie gecreëerd dat het hier om een geweldige film gaat. Pas wanneer Verheyen eens een keer niéts zal te vertellen hebben over een film en het resultaat gewoon zelf het werk laat doen, zal ik hem ernstig nemen.

Ik ben benieuwd wat de Vlaamse pers daar over zal vertellen. Mijn collega hier vond de film alvast best te pruimen, ondanks mijn negatieve vibe tijdens de voorstelling. Het zij zo, ik bied hier dan maar wat tegengewicht en snak naar Loft en De Helaasheid der Dingen.








%d bloggers liken dit: