Sven – Kinepolis: 3 – 0

17 05 2012

Sinds ik in 2010 in de ijzersterke filmquizploeg Keyser Soze terechtkwam en daarmee direct de Kinepolis Filmquiz won, ging iedere volgende deelname gepaard met de onbescheiden garantie van een podiumplaats. Zo makkelijk is deze quiz telkens weer (met telkens iet of wat frustrerende exs aequo’s tot gevolg.)

Gisteren kruisten zo’n 100 ploegen opnieuw de degens. Na een dik uur ‘onthaal’ kondigde de presentator dan eindelijk zichzelf aan en kon de quiz van start gaan. De eerste ronde was van een behoorlijk niveau: het aanvullen van filmquotes kostte ons weinig moeite, al geven we grif toe dat dat geenszins was omdat we al die quotes kenden, wel omdat ze vaak nogal evident waren.

In de tweede ronde doken jaarboekfoto’s op van bekende sterren, die je dus diende te herkennen. Een stuk makkelijker, wat ons een vlekkeloos resultaat opleverde. De derde ronde confronteerde ons met vijf blooperscènes die je van een titel moest voorzien. Vier ervan waren vrij eenvoudig. 22 op 25 na drie ronden, we zagen de overwinning naderbij komen. Toch bleken we bij een eerste tussenstand niet in de top 5 te staan. We besloten een eventuele afgang dit jaar toe te schrijven aan nieuwkomer Alexander die hoopte op een fragment uit Jeanne Dielman maar het moest stellen met Ben Affleck.

Daarna kwam een triviareeks, zeer wisselend van niveau, maar vooral weinig interessant. Vragen naar de dochters uit The Brady Bunch is een slimme zet om meer verschil te krijgen in de resultaten, maar kan je moeilijk een filmvraag noemen, zelfs al verscheen er in 1995 een derderangs filmversie van deze serie uit de jaren ’60. Aandringen op de juiste schrijfwijze van namen en titels – wat in de meeste filmquizzen niet gebeurt – hoeft geen probleem te zijn. Maar als de oplossingen zelf vol schrijffouten staan, kan je niet zeker zijn van een correcte controle door de mechanisch verbeterende studenten.

De muggenzifter in mij neigt eveneens een deurwaarder te bellen bij de confrontatie met twijfelachtige vragen. Zo kreeg je drie titels van films met Christopher Lloyd, met de vraag waarin hij niét de hoofdrol speelde. In sommige films is het begrip ‘hoofdrol’ natuurlijk vaag. Er waren dus eigenlijk twee correcte antwoorden. Dan dien je je dus te verplaatsen in de beperkte fantasie van de vragensteller, die we voor het gemak op één lijn plaatsten met de presentator, om te hopen op het juiste antwoord. Pirates of the Caribbean als keuze geven bij een andere vraag, geeft aanleiding tot discussie omdat er geen ondertitel bij staat die net mee kan bepalen of dat antwoord nu correct is of niet. Toppunt is de vraag: ‘in welke stad speelt The Italian Job (2003) zich voornamelijk af? Hoe feitelijk klinkt het woord voornamelijk? Ik hield voet bij stuk: de film vangt aan in Venetië, waarna de rest van de film zich in Los Angeles afspeelt. Toch zou Venetië het juiste antwoord blijken. Een snelle controle – snel even de trailer bekijken – doet nochtans snel vermoeden dat ik gelijk heb. En voilà, blijf ik niet al jaren bloggen om u met de regelmaat van de klok van mijn gelijk te overtuigen!?

Ik zoek het ver, ik geef het toe, maar het behoort tot de kunst van het opstellen van een filmquiz om duidelijk te zijn. Wie bij Kinepolis ook de vragensteller van dienst is, het blijft ieder jaar amateuristisch en halfslachtig overkomen. De vragen zijn bovendien ook zéér eenzijdig: vrijwel alle vragen gaan over recente Amerikaanse films. En in een cinemazaal zitten maar géén fragmenten zien, het is wat pover qua entertainmentgehalte.

Nu leverde ons dat verder geen frustraties op, want er waren weinig antwoorden die we niet wisten. We verveelden ons af en toe wat, maar ijverden dapper mee om het handvol prullen die op de prijzentafel lagen. Ieder jaar blijkt de waarde van deze prijzenpakketten weer te zakken. Tja, het beursgenoteerde Kinepolis maakt slechts enkele miljoenen winst, dus wat zouden we mogen verwachten? Maar dat is eigenlijk naast de kwestie: een handvol dvd’s hoeft ook niets te kosten, en je doet er filmfans meer plezier mee dan met een paar flutpantoffels van Ladies at the Movies of een roze koptelefoon van Coca-Cola.

Na het bekijken van het even dwaze als komische The Dictator, volgde dan de uitslag. Een beetje verrast bleken we dan toch deel uit te maken van de top 3, maar net als de twee vorige jaren met een ex aequo. Twee jaar geleden streden we om de eerste plaats, vorig jaar om de tweede plaats, en ook nu bleken de scores zo dicht bij elkaar te liggen dat we ons aan een schiftingsvraag dienden te wagen. Eigenlijk vind ik dat niet erg, en als de prijzen echt pover zijn, maakt het al helemaal niets uit. Alleen vraag je je af wanneer men bij Kinepolis gaat inzien dat ze om dit soort toestanden te vermijden, echt wat moeilijkere vragen zullen moeten stellen. Bovendien verlies ik liever onomstreden dan nu Venetië te laten knagen.

De derde prijs was dus een goody bag waarvan enkel twee bioscooptickets als waardevol kunnen beschouwd worden. Dat volstaat voor mij beslist, alleen zit ik hier nu wel met een zak vol brol die je niet durft weggooien omdat er misschien ooit wel iemand iets kan mee doen, maar die eigenlijk jaren in de weg zal liggen.

Ik wil het evenement Kinepolis Filmquiz niet al te serieus gaan analyseren natuurlijk. Het is maar een avondje onschuldig quizzen en er hangt verder niets van af. Maar als je het ongelooflijke niveau van sommige zaterdagavond-filmquizzen in parochiezalen te velde bekijkt, het resultaat van uren en uren opzoekwerk door gepassioneerde liefhebbers die zich ook visueel-technisch willen onderscheiden, kan je alleen maar concluderen dat men bij Kinepolis niet over de juiste mensen beschikt om dit op poten te zetten.

Gelukkig hebben we na afloop alles ad hoc geparafraseerd op een meta-niveau, waardoor de avond vooral ná de quiz geslaagd te noemen viel. En ondanks al mijn gezaag gaan we volgend jaar gewoon weer voor die podiumplaats. Bedankt heren mede-kandidaten!

Advertenties




Alles kan erger

3 06 2011

Zo nu en dan programmeert men bij Kinepolis een moeilijke film. Momenteel is dat  bv. Le gamin au vélo of The Tree of Life, – twee aanraders overigens – films waarbij de doorsnee Lorenzo na twee minuten zijn gsm bovenhaalt om te zien of ze hem niet ergens dringend nodig hebben. Men noemt dat daar ‘de andere film’.

Waarom dat zo per se in een vakje moet gestopt worden, weet ik niet, maar als het daarmee macho’s en nacho’s afstoot, mogen ze het van mij gerust ook ‘films met hersens’ noemen. Ik ben sowieso al blij dat men dit soort producties ook daar wil programmeren, want het genot van een groot scherm wordt ons door de kleinere, cinefiele cinema’s toch vaak onthouden.

Vorig jaar promootte Kinepolis deze films met een nogal dwaas spotje waarin Ozark Henry als een hedendaagse sjamaan zijn woorden tot de hemel richt in de hoop dat er een meesterwerk op zijn kop valt, of zoiets. Er werd terecht nogal lacherig gedaan over deze poging tot cultureel verantwoorde reclame. (in zwart wit gefilmd en al!) Maar wat heeft Ozark Henry met films te maken?  De films die hij noemt, zijn overigens al zo oud dat ik me afvraag of hij de laatste jaren wel nog een voet in de cinema gezet heeft.

Op een bepaald moment is mijn ergernis over dit spotje omgeslagen in effectieve afkeer. Ik zag het dan ook net iets te vaak. De laatste keren heb ik zelfs – echt waar – mijn oren dichtgestopt – om die aanstellerige toon niet meer te moeten horen. En weet u wel hoe diep uw vingers in de oren moeten om écht niets meer te horen? En hoe u daarbij ook enige brabbelgeluiden moet maken omdat die vingers niet volstaan? En hoe belachelijk dat wel niet overkomt in een gevulde bioscoopzaal? Zo erg was het dus.

Onlangs stelde ik tot mijn grote opluchting vast dat het afgelopen was met Ozark. Isolde Lasoen mocht een nieuw spotje opnemen.

En dat is … Nog. Veel. Erger.

Intussen heb ik dit drie keer gezien en ik zoek nu al naar mogelijkheden om er volgende keer niet aan blootgesteld te moeten worden. Het ligt niet helemaal aan Lasoen zelf – hoewel de pogingen tot ‘acteren’ met haar schouders en mond, lachwekkend zijn – maar wel aan de vreselijk irritante, gemaakt spontane/nonchalante manier waarop de ze kijker iets vertelt met het superieure besef dat we toch niemand kennen van de mensen die ze noemt.  On-uit-staan-baar. Ook  hier trouwens: wie komt er nu nog aanzetten met O, Brother, Where Art Thou?, een film van meer dan 10 jaar oud? Hoe kan die nu representief zijn voor de films in Cinemanie? En wat heeft Lasoen met films te maken?

Vragen waarop men bij Kinepolis zelf ook helemaal geen antwoord zal hebben. Maar de marteling van deze 30 pijnlijk slechte seconden nog – bij benadering – een dertigtal keer mee te maken vooraleer men Lasoen vervangt door pakweg Jacky Lafon, Showbizz Bart of Tanja Dexters, is géén prettig vooruitzicht. Wat kan het leven voor filmfans soms hard zijn.





Sven – Kinepolis: 1-0

7 05 2010

Geheel onbescheiden wens ik het volgende stukje te wijden aan het feit dat ik afgelopen donderdag deel uitmaakte van de quizploeg die de Gentse editie van de Kinepolis Filmquiz won. Ik zou het daar kunnen bij laten wat de mededeling betreft, maar dan zou het hier om pure opschepperij gaan, terwijl ik er toch liever prat op ga u vooral deelgenoot te willen maken van mijn waarnemingen en bedenkingen bij evenementen en de bezoekers ervan, eerder dan alles op mezelf te betrekken. Ahum.

Laat ik eerst maar vooral bekennen dat er niet te veel op te scheppen valt. In de eerste plaats was ik te gast in een ploeg van zeer hoog niveau, die deze quiz zelfs al enkele keren eerder won. En dan was dit ook gewoon een haast belachelijk gemakkelijke quiz, ongetwijfeld samengesteld door mensen die fan zijn van Bruce Willis of Jennifer Aniston en zeker 7 films per jaar zien waarvan drie met sprekende dieren. En die schrijffouten maken in de vraagstelling.

Enige eigendunk was te merken bij de ronde die volledig rond Kinepolis zelf draait. Hoeveel ongevallen Geert Bert, broer van gedelegeerd bestuurde Joost Bert, al veroorzaakt heeft – met of zonder helikopter – , werd niet gevraagd, wel werden we bv. verondersteld te weten in welke landen in Europa Kinepolis geen vestigingen heeft. Zo werd deze ronde met nog 9 onleuke vragen verder opgevuld. Maar dat hoefde ons blijkbaar niet te deren, want we gokten in deze multiple choice ronde slechts 2 keer fout. Zo weet ik nu dat er al 31 3D-schermen zijn in België! Hoe de lelijke dwerg uit de afvalspotjes heet, wisten we dan weer wel, maar dat werd niet gevraagd.

Nu, enige uitdaging bood wel de rubriek ‘filmmuziek’. Naast enkele obligate, zelfs voorspelbare nummers zat er toch minstens ééntje in die wellicht niet al te veel mensen herkenden, ook al was het een erg bekend stukje. Ik geef mezelf hierbij nogmaals een schouderklopje voor dat correcte antwoord, waarmee ik mijn ploeg toch minstens één keer van mijn waarde kon overtuigen. Het bleek voldoende te zijn om ons aan de overwinning te helpen, met maar één punt meer dan de opvolgers en zelfs een ex aequo met een andere ploeg. Volgde dus een schiftingsvraag waarbij de ooit in Kinepolis werkzaam geweest zijnde Ottelien moeiteloos kon inschatten hoeveel lege plaatsen er nog in de zaal waren. Zo reed de hoofdprijs – om ietwat onbegrijpelijke reden in een winkelkar van Aldi – richting Keyser Söze.

Het wachten tussen de vele snel opgeloste vragen werd veraangenaamd door de onbedoeld lollige ploeg op de rij voor de onze. Antwoordformulieren werden verkeerd ingevuld, vielen zelfs enkele meters naar beneden, en reacties als ‘De broer van Ben Affleck heet Casey? Dat kan niet, dat is een meisjesnaam!’ deden glimlachen omwille van de geheel eigen logica ervan.

Rest me nog enige ergernis te ventileren ten opzichte van de presentator die zijn roeping als Club Medanimator helaas gemist heeft waardoor hij zijn geforceerd enthousiasme dan maar de hele avond op ons moest los laten. Maar ik bespaar u verder commentaar omdat het eigenlijk best mee viel, hoezeer mijn teamgenoten zich ook ergerden en team captain Stijn  overwoog de door de sponsor ter beschikking gestelde blikjes Cola Zero maar richting presentator te keilen. Het werkelijk afschuwelijke Law Abiding Citizen waarop we nadien getrakteerd werden, vond ik echter stukken minder draaglijk, al was Bert het daar zeker niet mee eens. Maar ik geef u het advies gewoon de trailer te bekijken en u de rest te besparen.

Voor wie benieuwd is naar de prijzenpot: dvd’s, filmtickets, gezelschapsspelen en … een barbecue. De fles Martine Fiero (1 fles!) met plastic ijsemmer negeer ik even om de waardigheid van onze zege te bewaren.





Cinefiel of consument?

12 04 2010

De Kinepolisgroep komt alweer met een schitterend en vooral winstgevend idee op de proppen: binnenkort (en nu al in een selectie van bioscopen) kan je tijdens de voorstelling ook meer eten dan chips, popcorn, nacho’s, snoep, ijsjes, boterhammetjes, fruit en chocolade: de keuze wordt uitgebreid naar pasta en hamburgers. Warme keuken dus. Want volgens een eigen onderzoek komen mennsen vaak hongerig naar de bioscoop.

De Morgen-journalist Jan Temmerman schreef naar aanleiding van deze gekke evolutie een leuk stukje, waarin hij gekscherend voorspelt dat men binnen twee jaar in een jacuzzi kan plaatsnemen in de bioscoopzaal. Als je de argumentatie van Kinepolis doortrekt, zou je er immers ook kunnen van uit gaan dat mensen bezweet of ongewassen naar de bioscoop komen.

Temmerman bekijkt de situatie in een iets bredere context natuurlijk, maar de boodschap is dat Kinepolis zich in allerlei bochten lijkt te wringen om het idee te verkopen. Het lijkt zelfs haast alsof de bioscoopbezoeker er om gevraagd heeft en ze daar nu zuchtend aan toegeven. Waarom bekennen ze niet gewoon geld te ruiken waar de filmfan straks hamburgers ruikt? Kinepolis haalt zijn winst namelijk vooral uit de verkoop van snacks, en dus geenszins van de ticketverkoop.

Ik verheug me uiteraard zelf geenszins op een filmvoorstelling waarbij de walm van de hamburgers me afleidt van de film. Maar anderzijds zal ik er ook helemaal niet van wakker liggen. Als nu naast me iemand plaatsneemt met zo’n reusachtig bak nacho’s, voorzien van een vette kwak smerige kaassaus, vind ik dat ook al hoogst ergerlijk. Maar die hap verdwijnt sneller dan u denkt in de mond van de consument, meestal zelfs nog voor de film begint. Ik geloof dus ergens dat het allemaal nog zal meevallen.

De Kinepolisbioscopen zijn trouwens op de drukste momenten al verre van gezellige plaatsen. Hebt u eigenlijk al eens goed bekeken wat het doorsnee publiek is van een Kinepolisbioscoop? Op zaterdagavond is het verschil met het eerste beste dancingpubliek nauwelijks te merken. Luidruchtig, onnozel, ja haast marginaal volk schuift dan en masse aan. Ze consumeren kilo’s en liters snacks en gaan de domste films eerst bekijken. En ik heb het niet alleen over tieners. Als ik lid was van de Kinepolisgroep, zou ik óók ijverig naar manieren zoeken om het klootjesvolk uit te melken. Omdat ze er om vragen!

Waarmee ik verder geen kwaad woord zeg over de doorsnee bioscoopbezoeker, de gemiddelde student of het modale koppel dat even de zinnen komt verzetten. Of de fervente filmfan zoals ik, die gewoonweg graag naar Kinepolis gaat omdat die grote donkere zalen ondanks alles magische plekken blijven. Ik herhaal mezelf: een bioscoopzaal is mijn favoriete plek en er moet dus nog veel veranderen om er buiten te houden.

Men moet trouwens zijn moment weten te kiezen, en dat heeft te maken met de reden van het naar de bioscoop te gaan. Terwijl het voor veel mensen een uitje is of avondvullende activiteit – waarbij men nog meer bereid is geld te besteden – is het voor mensen zoals ik gewoon een drang naar bepaalde films. Dat wil zeggen dat ik met veel plezier op een weekdag de voorstelling van 17u bijwoon. U kan zich wel voorstellen dat er dan erg weinig volk in de zalen zit. Er is dus nauwelijks overlast: geen wachtrijen, geen storende geluiden, geen mensen die op verkeerde plaatsen gaan zitten. Dan kan je in alle rust naar zelfs de meest  populaire blockbusters gaan kijken. Kinepolis geeft in de vakantie zelfs voormiddagvoorstellingen! Ook dan heb je een grote kans in een grote zaal te belanden met amper tien anderen. Op vrijdag- of zaterdagavond waag ik me nooit meer in de bioscoop. Dan voelt de Kinepolis aan als een andere planeet.  

Het is vriendelijk van Jan Temmerman zijn ongenoegen te uiten en het aldus een beetje op te nemen voor de sukkels die straks besmeurd worden met spaghettisaus, maar zelf heeft hij er wellicht geen last van. Filmjournalisten kunnen tijdens persvoorstellingen in alle rust van films genieten. Ik betwijfel of Temmerman zich nog in de plaats kan stellen van de modale bioscoopbezoeker. Meer zelfs, de velen die het met hem eens zijn en zuchtend en instemmend zijn commentaar lazen, zijn waarschijnlijk allemaal mensen die zelden naar een Kinepolis gaan. Nu ben ik zelf wel van het principe dat je dingen mag aanklagen waar je zelf geen last van hebt, maar ik denk dat Kinepolis het uiteindelijk bij het rechte eind heeft: ze geven de consument waar hij om vraagt.

Van de gelegenheid trouwens even gebruik maken om het ridicule spotje van Kinepolis waarin een (sorry, echt lelijke) dwerg u moet aanzetten tot het opruimen van uw afval, aan te klagen. Er was overduidelijk geen andere dwerg beschikbaar dan een oudje met een slecht gebit en daarnaast zit de essentie volkomen fout: ik leer hier vooral uit dat ik mijn afval gerust mag laten vallen want de slaaf raapt het wel op. En wat doet hij met een afvalcontainer in de bioscoopfoyer? Dwaze spot.





De Flanellen Flop

26 02 2009

Enkele dagen geleden werd het volgende persbericht verstuurd:

Kinepolis schekokoflanel1nkt tweede leven aan Koko Flanel

Vanaf morgen 25 februari vertoont Kinepolis Group opnieuw de film Koko Flanel in zijn Antwerpse vestiging, Metropolis. Aanleiding van deze herlancering is de recentelijke onttroning van Koko Flanel (1990, Stijn Coninx) door Loft (2008, Erik Van Looy) als meest bekeken Vlaamse film ooit. Met 1 082 480 bezoekers kraakte Loft op 18 februari 2009 immers het record van 1 082 000 bezoekers dat gedurende 19 jaar op naam stond van Koko Flanel.

Maar de wedren is nog niet afgelopen. Loft draait nog steeds met succes in de Belgische bioscoopzalen, en vanaf morgen onderneemt ook Koko Flanel een moedige poging om zijn eer te verdedigen. Kinepolis wil zijn Vlaamse filmliefhebbers immers de kans bieden om de jarenlange nummer 1 (opnieuw) te ontdekken.

Om de spanning (met een knipoog) op te voeren, zal ook een teller geplaatst worden op de website van Kinepolis. Geïnteresseerden kunnen er een dagelijkse update vinden van het aantal verkochte filmtickets voor beide titels. “Koko Flanel” zal gedurende minimaal 1 week (25 februari – 3 maart) dagelijks om 20.00u op het grote scherm van Metropolis vertoond worden. “

Gisteren al bleek dat de actie allesbehalve een succes is. Urbanus, die vooraf niet op de hoogte was van de herlancering, voorspelde dat er maar een man of acht op de film zou afkomen. En dat is blijkbaar precies het aantal mensen dat in de zaal zat. Dat is ook meer dan aannemelijk. Dat klassiekers wel eens een nieuwe release krijgen, is niet nieuw. Maar wie is bereid 8 euro of meer te betalen voor een film die je niet alleen al gezien hebt, maar die ook regelmatig op tv wordt uitgezonden?

Ik ben niet meer zo geneigd mij te nestelen in de mislukkingen van anderen. Maar dat dit onnozele idee niet aanslaat, vind ik toch minstens een monkellachje waard. Daarmee wil ik niet afdoen aan de amusementswaarde van Koko Flanel. Maar de ene hype volgt niet noodzakelijkerwijs de andere op, beste Kinepolispersmensen. Zelfs met een knipoog niet. Of moeten we echt aannemen dat hier geen naijver mee gemoeid is?

Wie toch zou overwegen Koko Flanel op een groot scherm te bekijken, kan misschien beter even stilstaan bij het feit dat dit momenteel de mooiste bioscoopperiode is in de Vlaamse cinema’s. Op dit ogenblik vallen meer dan 10 zeer sterke films te bekijken (zoals Revolutionary Road, Frost/Nixon, Elève Libre, Valkyrie, Dirty Mind, Slumdog Millionaire, O’Horten, Stella, Unspoken, The Wrestler, Milk, Gran Torino, Doubt en als minst goeie uit het rijtje Benjamin Button) die uw aandacht veel meer waard zijn. Voor Vlaamse kolder kan u anders ook wachten op die nu reeds befaamde film van FC De Kampioenen.








%d bloggers liken dit: