Vergeef me

3 11 2010

Gelukkig was er een vertoning in de voormiddag. De kans op  veel bezoekers was klein, de kans iemand tegen te komen die ik kende, nog kleiner. Ik had onopvallende kleren aangetrokken en vertrok zo laat mogelijk. Tegen mijn zin, alsof ik naar de tandarts moest.

In de zaal aangekomen, bleek ik het verloop goed ingeschat te hebben: de lichten waren reeds gedempt. Er zaten amper acht mensen. Onbekenden, gelukkig. Maar je weet maar nooit. Een tante of neef van een leerling, de zus van een collega, een Haaltenaar die het wat verder komt zoeken. Ik had een krant bij om me enigszins achter te verstoppen. Ik was beschaamd, ziet u. Ik stond op het punt een daad te verrichten die ik mezelf niet snel zou vergeven. Ik was laag gevallen.

Ik voelde me vies en goedkoop. Waarom gaf ik toe aan deze perverse gedachten? Wat dreef me hierheen? Deze plek kende ook schoonheid, maar waarom wilde ik dat ideaalbeeld vernietigen? Waarom wilde ik in deze onwaardige situatie belanden?

Dik anderhalf uur verdroeg ik mijn knagende geweten. Liet ik me uitbuiten als een laaggevallen snol. Ik onderging alles gelaten en verdrong het doembeeld dat mijn omgeving zou te weten komen wat ik aan het doen was. Ik walgde van mezelf. Toen het voorbij was, werd ik overvallen door een grote opluchting. Ik wachtte om als laatste de zaal te verlaten en ontweek de blikken van voorbijgangers.

En dat allemaal om een recensie te kunnen schrijven van Zot van A.





Cinemaniak (3)

19 10 2010

Ik zit volop – wat zeg ik, ik verzúip – in de films momenteel. Sedert vorige week zag ik al 24 films en de komende dagen staan er nog 11 op het programma. Nog nooit eerder voelde het filmfestival zodanig als een verslaving aan. Als ik mezelf na middernacht lostrek van de bioscoopstoel, wat bezweet, dorstig, murw en met kleverige ogen van de slaap, wil ik enkel maar mijn bed zien, maar bij het ontwaken verlang ik echter al meteen weer naar de zitjes en het donker van de zaal. Onbevattelijk voor wie geen cinefiel is wellicht.

Ik houd goed vol. Twee keer liet ik een film schieten, wegens toch iets te weinig zin in een specifiek genre of verhaal. Verder dommel ik nauwelijks in, de concentratie is maximaal. En de films goed, al ben ik nog niet verder gekomen dan 5 recensies helaas.Tussendoor ga ik trouwens gewoon werken hoor. (maar aan eten, afwassen, opruimen en verbeteren kom ik dan weer niet toe).

De mensen om me heen ergeren me minder dan vroeger, al blijven deze regels gelden en maak ik na afloop wellicht een aantal van dezelfde bedenkingen als vorig jaar. Vooral de beheerste, rustige en stille filmkijkers apprecieer ik weer ten volle. Maar al te vaak kan je een speld horen vallen in de zalen, en dat de hele film door. Hoe uitzonderlijk.

Vandaag zat ik jammer genoeg naast een drietal vijftigers, prima geconserveerde madammen, zeg maar. Hun prietpraat voor de film had me moeten waarschuwen (‘t Schijnt dat Zot van A zo ne schone film is, ik wil hem wel zien‘ en ‘De nieuwe van Pieter Aspe al gelezen?‘), want na een Zuid-Koreaans, nogal hysterisch eindigend drama, volgt veel te snel een o zo onnozele analyse als ”t was wel speciaal ee’. Ik moest me werkelijk bedwingen dit vrouwmens geen lel te geven, goed gecoiffuurd of niet. Ga dan naar Smoorverliefd of zo.

Het is wat met die Vlaamse films op dit festival, trouwens. Smoorverliefd valt in de smaak, ergens, door iemand, naar het schijnt, maar ik hoor vooral dat het allemaal erg onnozel is. 22 Mei zal niet op veel volk aan de kassa’s moeten rekenen, wegens misschien wat ontoegankelijk maar vooral heel erg saai. Speciaal ook. Pulsar kon op weinig fans rekenen, op die ene recensent na dan. Zot van A draait overigens niet op dit festival, maar is vanaf woensdag gewoon in de zalen te zien. Deze filmkenner was er al geenszins over te spreken (al werd het betreffende artikel geschrapt wegens wiens brood men eet enz), HUMO publiceerde een formidabele (negatieve) recensie en ik heb er zelf ook absoluut geen vertrouwen in. Maar wedden dat u met zijn allen gewoon lekker gaat kijken?

Dus kortom, ik heb het geweldig naar mijn zin, vond het een waar genoegen op die manier weer een jaartje ouder te worden en ga nog de hele week door!








%d bloggers liken dit: