Kleuterherinneringen

Drie Deftige Dames wierpen me een blogstokje toe dat te maken heeft met jeugdherinneringen van vóór je vijfde levensjaar. Ik neem het stokje graag aan, want ik hou van herinneringen.

1. De eerste neger: ik was nog geen drie toen ik voor het eerst een zwarte man zag. Het was niet zomaar de minste: Billy Ocean. Deze Britse zanger kwam optreden in de zaak van mijn grootouders en backstage ontmoette ik hem terwijl ik op de arm van mijn moeder zat. Veel herinner ik me uiteraard niet, hoewel ik absoluut niet begreep wat die meneer aan zijn gezicht had en dat dus een enorme indruk op me maakte. Ik geloofde toen echt dat hij zich gewoon zwartgeverfd had. Hij stond ook aan de wasbak, voor de spiegel, dus dat zou verven zou kunnen kloppen. Mijn moeder meldde me later dat hij toen opmerkte dat ik prachtige schoentjes aanhad, maar dat herinner ik me dus uiteraard zelf niet meer. En toen hij later nog een keer kwam optreden, vroeg hij hoe het met ‘the little boy’ ging.

2. Aan zee: We logeren een weekje aan zee in een gehuurd appartementje. Mijn babybroertje slaapt in een babybedje in de kamer waar ook tante Ria slaapt. Ikzelf heb een bedje in een kamer die overdag als woonkamer dienst doet. Omdat het regenachtig is, zitten we op een dag binnen. Ik speel een fantasiespel waarbij ikzelf alle personages vertolk. Eén van de personages ligt in bed en dus moet ik, telkens als dit personage aan het woord is, in het bed gaan liggen. Mijn vader kijkt tv en krijgt het op de zenuwen van mijn gespeel. ‘Als je zo graag in dat bed ligt, blijf er dan maar inliggen!’ zegt hij een beetje boos. En ik blijf dus braaf in dat bed liggen. Maar verder een gelukkige jeugd hoor!

3. Kleurtjes: In de derde kleuterklas moeten we kleuren oefenen. Zuster Lina heeft allerlei blaadjes klaargelegd en ieder kind moet om de beurt naar haar komen om alle kleuren te noemen. Rood, geel, zwart, groen en blauw zijn makkelijk. Maar wie kent paars, oranje, beige, grijs of roze? De meisjes zijn flink, die kennen ze bijna allemaal. De jongens bakken er niets van. Iedere jongen die faalt in het correct benoemen van alle kleuren, moet van de zuster blijven rechtstaan. Wanneer ik aan de beurt ben, staan er al 10 jongens recht en geen enkel meisje. Ik ken mijn kleuren echter goed, bovendien heb ik goed opgelet elke keer wanneer iemand aan de beurt was. Ik noem ze dan ook vlotjes op, al half zegevierend, want ik zal de eerste jongen zijn die weer mag gaan zitten. ‘Goed zo,’ zegt de zuster. En verder niets. Ik moet dus ook blijven staan, blijkbaar, al heb ik dus geen idee waarom. Zeer oneerlijk!

Dag Moeder

Mochten volgende dingen in de handel verkrijgbaar zijn, zou ik ze mijn moeder cadeau doen voor moederdag:

• *een systeem dat haar waarschuwt dat ze de garage heeft laten openstaan bij haar vertrek. Kan ook afgestemd worden op voordeuren en dakramen. Dat werkt na vijf minuten, niet na twee dagen.
  *een Aziatische sweatshop waarvan de loonslaven heel de dag door haar blog bezoeken zodat haar bezoekcijfers wat stabieler worden en ze daar dan niet meer over hoeft te jammeren.
  *één grote afstandbediening voor televisie, dvd, video en cd-speler, en bij voorkeur met maar één knop op.
  *snoep waarvan je afvalt.
  *een machine die je dromen registreert en ze indeelt in afleveringen, zodat de grappigste en meest surreële televisieserie ooit een feit is.
  *een identiteitskaart en een reisvisum die geldig zijn tot het jaar 3425, zodat ze nooit meer naar het gemeentehuis moet.
  *een radar die wanneer ze het huis wil verlaten registreert of er iemand in de buurt is die ze kent zodat ze weet in welke mate ze verzorgd naar buiten mag.
  *een (bij voorkeur verlammend) apparaatje om praatgrage buren uit te schakelen.
  *een bazooka om de koterij van de buren te verwijderen.
  *een opbergbare tuinadviseur die o.a. verklaart waarom haar pas aangeplante haag er treurig bijstaat.
  *een handtaskamer (en bij uitbreiding ook een ebaykamer, een snit- en naadkamer en een bibliotheek)
  *vingerafdrukgestuurde autosleutels die je aldus altijd op de auto mag laten zitten zodat je ze ook nooit kwijt kan zijn.
  *een gsm die niet in rioolputjes kan vallen. En die automatisch naar haar toevliegt wanneer er iemand belt, zodat ze geen 27 oproepen mist.
  *een koppel onsterfelijke en onmogelijk te ontsnappen kippen.

Had je nog iets gewenst, moeder?

 Prettige moederdag!

Analyse van een droom

Mijn collega Geert - turnleerkracht - heeft een restaurant geopend. Het is een bijzondere plek. De ruimte is amper 20 m² groot, heeft geen ramen, enkel een glazen dak, en is volledig in het wit. Geert staat relaxed aan de toog en bekijkt de ruimte waar slechts 6 mensen kunnen eten. Hij is zelf ook volledig in het wit, draagt grotesk witte sportschoenen en heeft een schort om, hoewel hij zelf niet kookt. Er is ook heel wat zaalpersoneel, zo’n 6 man wel, maar dat zijn allemaal onbekenden. Aan de gelagzaal grenzen twee keukens. In de ene wordt er gekookt voor de klanten, in de andere voor het personeel.

Ik ben vandaag de enige klant. Ik zit er al een tijdje (wat er aan voorafging is allemaal uit mijn geheugen verdwenen) en ben aan het dessert toe. Dat trekt op niets. Als een klein en furieus kind brul ik mijn ontevredenheid uit. Ik ben een heel kwade klant. De pannenkoek op mijn bord ziet er uit als een prop papier en dat verkondig ik ook. De kok van de keuken voor de klanten wordt flink beledigd, maar hij laat zich niet zien. Geert staat rustig glimlachend toe te kijken. Dan verschijnt er uit de tweede keuken een prachtige biscuittaart. Alle personeelsleden krijgen een stukje en beginnen meteen te eten - er is toch niets anders te doen. Mijn woede neemt nog toen. Ik wil ook taart! Ze ziet er lekker uit en mijn pannenkoek niet! Ik brul nog harder en weiger zelfs nog te gaan zitten. Ik sta belachelijkweg recht aan een piepklein tafeltje. Op één of andere manier verbrand ik mijn hand, maar het is niet zo erg. Uit de keuken verschijnt een grote zwarte emmer, tot de rand gevuld met water. Er drijven enkele ijsblokjes in. Ik krijg de opdracht mijn hand daar in te steken. Het water lijkt echter zwart te worden. Ik blijf mijn boosheid maar uitschreeuwen. Er drijft iets in de emmer. Een dweil? Wat vies. Ik foeter maar aan maar steek toch mijn hand in de emmer. Ik haal er mijn drijfnatte sjaal uit. Ik ben verbaasd, want het is zomers weer, ik heb een short aan en toch had ik blijkbaar ook een sjaal bij?

Tijd om af te rekenen. Ik ga naast Geert staan terwijl het personeel op de achtergrond zit te smullen. Ik ben een stuk kalmer nu, want ik ga Geert liggen hebben. Ik ga immers betalen met een cadeaubon, zodat hij eigenlijk niets aan mij verdient. Op arrogante manier verkondig ik: ‘Ik krijg een cadeaucheque’, maar deze zin is dus eigenlijk niet wat ik bedoel. ‘Ha, natuurlijk’, zegt Geert, verrast dat ik blijkbaar zo’n tevreden klant ben dat ik ook nog eens bon mee wil nemen. ‘Voor februari?’ vraagt hij. Dan toon ik mijn gemeenste glimlach en met sardonisch genoegen sluit ik de droom af: Februari? Nu is het december, Geert! In februari ben jij allang failliet! Hahahaha!’ Geert kijkt sip en de droom eindigt.

Het zit een beetje in mijn familie, die bizarre dromen - hoewel misschien iedereen eigenlijk wel van die vreemde dromen heeft. Mijn moeder stond onlangs na een dag zwaar werk in een slagerij, naast Madonna in een discotheek. Ik ben niet geïnteresseerd in droomanalyses, maar ik vind het wel leuk om eens na te gaan waar de elementen uit mijn droom vandaan komen. Een droom is immers een rommeltje van gedachten en belevenissen van de voorafgaande dag of dagen.

Waarom Geert, bv. ? Omdat Anneleen in de leraarskamer vertelde dat ze beiden in haar droom voorkwamen en er zo een gesprek startte over wie in wiens dromen voorkwam. De scenario’s lopen uiteen natuurlijk. Daarnaast speelt ook mee dat, aangezien Tom deze week op bosklas was, Geert en ik zo’n beetje de dienst uitmaakten op school. Er werken wel nog meer mannen op onze school, maar wij zijn toch de haantje-de-voorstes.

Vanwaar dat restaurant? Ik las in de krant las dat steeds meer mensen allerlei hoge eisen gaan stellen als ze ergens gaan eten, zelfs al zitten ze gewoon in een brasserie. Dit naar aanleiding van het programma ‘Mijn restaurant’. Ik heb al sinds mijn jeugd een hekel aan het soort mensen dat zich een zekere standing denkt te moeten aanmeten als ze uit eten gaan. Dat gaat dan een spaghetti eten, maar denkt bij Comme chez Cois te zitten. Erger is nog het soort brasserie zoals er in Haaltert wel enige te vinden zijn, die van zichzelf denken dat ze een sterrenrestaurant zijn. In één ervan ben ik net de avond voor de droom gaan eten, dus dat heeft ongetwijfeld ook zijn invloed gehad.

De pannenkoek: bij ons op school werd een pannenkoekactie georganiseerd door één klas. Achteraf werd iedereen die bijgedragen had, bedankt met een zelfgemaakte medaille. Ik kreeg er ook één van de kinderen, hoewel ik op geen enkele wijze had meegewerkt aan de actie. Maar omdat mijn naam er op stond en er geen andere Svennen op school zijn, nam ik de medaille maar in ontvangst. Een halve dag later vraagt de pannenkoekjuf verbaasd hoe ik aan die medaille kom. De te bedanken Sven bleek een oom te zijn van één van de leerlingen en de medaille kwam hem toe.

De taart: op moederdag haalt mijn oma ieder jaar taart in huis. ’s Avonds word ik dan opgebeld om de overschotjes te komen verslinden. Dit jaar zal dat niet lukken, want ik ben niet in de buurt op die dag. Ik kan wel zeggen dat dat me koud laat, maar onbewuste processen drukken via die droom toch enige spijt uit wellicht.

Het kinderachtige gedrag: we hadden het gisteren in de klas over melk. Ik vertelde dat volwassenen geen melk meer nodig hebben en het dus niet zo gezond meer is veel melk te drinken. Ik voegde er ook aan toe dat ik nochtans elke dag melk drink bij mijn cornflakes. Leander reageerde verbaasd. ‘Eet jij cornflakes??? Hoe raar! En jij kijkt zo graag naar The Simpsons ook. Soms lijkt het of jij eigenlijk niet volwassen bent!’. Ik vond dat, echt waar, toch een beetje een compliment, al liet ik Leander wel inzien dat veel volwassenen cornflakes eten. Maar zijn opmerking en mijn gedachten daarover hadden volgens mij invloed op de droom.

Mijn bijtende opmerking op het einde van de droom: ik deelde mijn collega Kat gisteren mee dat ze soms wel hard overkomt - bij ons kunnen zulke dingen allemaal gezegd worden - en zei repliceerde dat ik soms ook wel cassant was.  Eerlijk, ik wist niet wat dat precies wou zeggen en ik zocht het op: ‘bits, scherp’ meldde Van Dale me. Ik geef ook toe dat ik dat helemaal niet erg vond. ‘Scherp’, dat kan je ook positief beschouwen…, toch?

De cadeaubon heeft ook een verklaring. In de buurt van de school is een behangwinkel waarvan ik me dagelijks afvraaf of er wel nog volk over de vloer komt. In mijn fantasie koop ik als miljonair de winkel leeg om die mensen een plezier te doen (ik deel met mijn moeder de compassie voor mensen wiens zaak niet goed draait), maar dan verwring ik die fantasie meteen met zwartgallige gedachten; dat ik b.v.betaal met een cadeaubon, zodat die mensen flink teleurgesteld alles inpakken dat eigenlijk al betaald is en ik dus toch niet de vette klant ben die ik lijk.

En zo vormt zich dus op het eind een nieuw verhaal met allelei los van elkaar staande elementen. Geen computerprogramma dat dat zo schitterend kan combineren.

Enkele dingen blijven natuurlijk onverklaarbaar: de verblindende witheid van de kamer, de emmer met ijs, de sjaal (het was wel degelijk een sjaal zoals ik er een heb, maar daar is eigenlijk niets bijzonder mee aan de hand), het vele personeel, de twee keukens, … Er ontbreekt jammer genoeg ook een deel van de droom - niets zo frustrerend overigens dan bij het ontwaken de droom te vergeten waarvan je net genoten hebt. Maar het is ook leuk terugkijken op dit soort grappige verhaaltjes.

Benieuwd wat het morgen wordt.

Absurd filmkijken

‘Sven, ik ga jou ook eens een filmtip geven! Vanavond is het op Canvas ‘The Motorcycle Diaries.’ Dat moet toch een goede film zijn?’

‘Och ja, ik ga niet kijken, ik heb die al op dvd.’

‘Ah. Is-ie goed?’

‘Weet niet, heb hem nog niet gezien.’

Indiana Jones voor een nieuwe generatie

Leerling: ‘Vrijdag was er op VT4 zo’n film over een archeoloog! Wie heeft gekeken?’

(alle hoofden draaien zich  naar mij, want ze weten dat er nu een ‘oordeel’ komt)

Ik (verbaasd): ‘Ja, dat was Indiana Jones. Zijn avonturen zijn echt de moeite. Hadden jullie daar nog nooit van gehoord?’

(Leerlingen schudden neen en tonen zich bereid aandachtig te luisteren. Ik vervolg, mijn stokpaardje berijdend: )

‘Wel, het moet zo’n 25 jaar geleden zijn toen daarvan een eerste film verscheen. Het was een zeer leuke en spannende avonturenfilm die veel succes had. De acteur die Indiana Jones speelde, was toen een jaar of 40. Toen kwam er een vervolgfilm uit en enkele jaren later nog één. Die hadden ook veel succes en als je de kans krijgt moet je ze zeker eens bekijken want ze zijn nog altijd heel plezierig. Nu verschijnt er binnenkort een vierde film over hem. De acteur is ondertussen wel al 65 jaar (leerlingen proesten het uit), maar ik denk dat je dat niet zal merken in de film. Hij zal nog hangen en zwieren en springen als een jong veulen.’

 

Het moet toch niet altijd een lesje uit het leerplan zijn?
Graag gedaan, VT4.

Symbali Symbaloo

Fervente techneuten zullen het als oud nieuws beschouwen, maar voor mij is de zoek-start-pagina Symbaloo nog helemaal nieuw. Op Symbaloo kan je je favorieten sorteren en net als gelijkaardige systemen kan je ze dan ook op een andere computer hanteren in plaats van enkel op je eigen computer. Je hebt de mogelijkheid om je favorieten handig in te delen en van stijlvolle pictogrammen of fotootjes te voorzien. Die kan je makkelijk verplaatsen of herindelen. Als je dus Symbaloo als startpagina instelt, heb je steeds je favorieten meteen bij de hand. Op je scherm verschijnt ook steeds de Symbaloopagina die je het laatst bezocht hebt. Je kan die pagina’s ook delen met andere Symbaloo’ers. Wie bv een handig overzichtje maakte van een aantal websites rond één thema, kan dit makkelijk doorgeven.

Ik koos als eerste pagina voor een lichtjes aangepaste standaardpagina, waaraan sites gelinkt zijn als NMBS, het weer, telefoonboek, … zaken die je zo nu en dan eens moet raadplegen.

Op de SveNpagina ben ik dan weer bezig met het sorteren van echte favorieten. Die hebben voornamelijk met film, bloggen en onderwijs te maken. Ik koos zelf fotootjes in plaats van opnieuw de gekleurde knopjes te gebruiken. Voor een buitenstaander zijn die knopjes dan vaak volkomen onduidelijk, maar het is dan ook een persoonlijke pagina.

Ik maakte verder ook een IMDB-pagina aan. In plaats van dan telkens op deze overvolle website de pagina te zoeken van de vele acteurs wiens loopbaan ik volg, maakte ik voor elk van deze sterren een eigen vakje aan. Achter elk fotootje zit dan hun IMDB-pagina. Zou me veel tijd kunnen besparen in de toekomst. Nu nog wel de 588 andere acteurs toevoegen.

Staat nog op het to-do-lijstje: een blogpagina waaraan alle blogs gelinkt worden die ik wel eens bezoek.

Een fijne vaststelling is ook dat de medewerkers van Symbaloo wonderbaarlijk genoeg zeer bereikbaar zijn. Vragen of problemen worden op enkele dagen tijd beantwoord of opgelost met een vriendelijk mailtje. Een absolute meerwaarde. Symbaloo werkt ook erg snel, is makkelijk in gebruik en ziet er ook nog eens mooi uit.

Ik ben dan ook blij eindelijk eens iets nuttig en zinvol ontdekt te hebben tussen alle Twitters en Taggeds door. Heb ik net iets minder het gevoel dat ik al surfend mijn tijd zit te verspillen. 

Filmmaand april

Ja, ik weet het, het is hier stil en film is niet jullie ding. Maar dit soort post pleeg ik voornamelijk voor mezelf, dus sorry voor de gebrekkige service.

In april was het niet héél erg druk, maar toch vond ik maar tijd voor 11 films.

50/ Inland Empire (6): Lynch heeft me al vaak kunnen bekoren, maar dit was strontvervelende onzin.
51/ The Other Boleyn Girl (7): hol en oppervlakkig historisch drama
52/ The Jackal (6): stereotiepe en routineuze actiefilm
53/ Ali G Indahouse (6): flauwekul
54/ Birthday Girl (6): onwaarschijnlijk romantisch drama
55/ Leatherheads (7): Tussen Clooney en Zellweger knettert het, de rest van de film is ook te pruimen.
56/The I Inside (6): Niet bijster interessant would-be psychodrama
57/ The Mist (8): spannende en zelfs beangstigende Stephen Kingverfilming met een scherp randje
58/ Iron Man (8): vermakelijke superheldenfilm met uitstekende acteurs. (recensie)
59/ The Girl Next Door (7): sympathieke maar vergezochte tienerkomedie
60/ La Haine (8): brutale, pessimistische sfeerschets van een verwrongen samenleving.

Totaal: 2445

Bekijk hier de lijst van maart

Dat stokje over boeken

Bloggers werpen elkaar regelmatig eens een stokje door, maar ik doe daar doorgaans niet aan mee. Omdat niemand mij stokjes toewerpt, omdat ik niet graag schrijf wat iemand anders vraagt, omdat ik een moeilijke mens ben. Dat stokje over boeken dat al een tijdje rondgaat, vind ik dan weer wel interessant. De al even onafhankelijke Aïda wierp het mij uiteindelijk toe, maar de opdracht werd wel verdrievoudigd.

1. Grijp de drie dichtsbijzijnde boeken die meer dan 123 pagina’s tellen.

Naast mijn bed ligt al meer dan twee jaar het vuistdikke, fascinerende Planet Simpson van Chris Turner. Een diepgaande, ernstige analyse van The Simpsons en zijn sociologische, culturele, morele en zelfs politieke invloeden. Om de paar weken lees ik een hoofdstuk. Mateloos interessant.

Zonet beëindigd: De Woordvoerder van Vincent Bijlo. Na jaren geleden de bijzonder grappige romans Het Instituut en Achttienhoog gelezen te hebben van dezelfde schrijver, had ik nog wel eens zin in een ontspannend boek. Bijlo is een blinde cabaretier wiens alter-ego Otto Iking (ook blind) de hoofdrol speelt in alle drie de romans. Dit keer wordt Iking woordvoerder van een kneuterige politicus die het moet opnemen tegen een Pim Fortuynachtig sujet. Onder de laconieke toon zit een mooie bedenking over de uitholling van de politiek en de bespeelbaarheid van de kiezer. Zeer onderhoudend.

Een derde boek dat al lang in de buurt ligt, is de befaamde roman Het Leven van Pi van Yann Martel. Ooit geleend uit de bib, na vijftig pagina’s opgegeven, dit betreurd en terug binnengebracht. Later was Boris er jubelend over en ik moest bekennen dat het me niet wist mee te slepen. Boris deed het me prompt cadeau voor Kerstmis en sindsdien deed ik al één poging het opnieuw te lezen. Ben dit keer blijven steken op p. 70 en ik vrees dat ik bij een nieuwe poging weer moet herbeginnen. Maar het zal zonder enige twijfel ooit uitgelezen worden, al was het maar omdat ik regelmatig eens zonder bibboek zit en dan grijp je naar die stapel wachtende boeken.

2. Open het boek op p. 123 en zoek de vijfde zin:

a) (p 123 is leeg dus ik neem p 223)
The default pose of cool’s most slavish devotees is best represented by the stereotypical slacker who appears for a brief moment in Episode 1F21 (’Lady Bouvier’s Lover’) to express the cynicism of his age.

b) ‘Ik wil niet bij dat kakelende mens in mijn ochtendjas voor lul zitten.’

c) Ze kwamen te voorschijn en vlogen rond zoals vliegen altijd doen, in grote, luie kringen, behalve als ze in elkaars buurt kwamen; dan begonnen ze met duizelingwekkende snelheid luid zoemend in een spiraal om elkaar heen te draaien.

3. Post ook de volgende drie zinnen.

a) The slacker’s cameo is occasioned by an infomercial - starring Troy McClure, of course - hawking genuine hand-drawn ‘Itchy & Scratchy’ animation cels. This, McClure states, is ‘your chance to own a piece of Itchy and Scratchy, the toontown twosome beloved by everyone - even cynical member of Generation X!’ Cut to the slacker dude, sprawled on his couch, watching the informercial.

b)‘Ik heb niet eens een ochtendjas.’
‘Judith’ zei Roel, ‘koop jij even een ochtendjas voor Aad, badstof, crème, of liever rood, als ze die hebben. XL’
Aad dronk slurpend van zijn koffie.

c) Sommige waren zo moedig dat ze zich in mijn buurt waagden. Ze cirkelden om me heen met het geluid van een sputterend eenmotorig vliegtuigje en spoedden zich dan weer naar huis. Ik weet niet of ze bij de sloep hoorden of met een van de dieren, waarschijnlijk de hyena, waren meegekomen, maar waar ze ook vandaan kwamen, ze hielden het niet lang uit; binnen twee dagen waren ze allemaal verdwenen.

 Leuk stokje, maar ik geef het aan niemand door. Wie het wil, mag het pakken.

Klasse kiest voor keurige kerel

Ja, alweer onderwijsnieuws, maar dit keer toch absoluut het vermelden waard. Het tijdschrift Klasse maakte immers zopas de nominaties bekend voor ‘leerkracht van het jaar’ en één van de 200 gelukkigen -uit heel Vlaanderen dus - … ben ik!

Ben absoluut vereerd, al kan ik me inbeelden dat dit de meeste andere mensen niet zoveel zegt. Om genomineerd te worden, moest iemand (een ouder, leerling of collega) je voordragen met een motivatie. Wie die voordrager is, weet ik op dit moment nog niet, maar ik heb nogal wat aanbiddende leerlingen moet ik in alle onbescheidenheid opmerken, dus ik vermoed dat daar iemand tussenzit die mij eens in de bloemetjes wou zetten.

Dat dit in dezelfde week gebeurt dat een inspectieteam de school feliciteert voor zijn inspanningen en je ook via andere kanalen bevestigd wordt in het vermoeden dat je op een erg goede school werkt, maakt het toch allemaal nog mooier. Mijn collega’s zullen me morgen weer flink in toom moeten houden. En een stoel bijzetten voor mijn ego. De brief met uitnodiging werpt op dat ‘vrees of bescheidenheid u misschien tegenhoudt aanwezig te zijn.’ Ze kennen mij nog niet bij Klasse.

Maar kom, in alle ernst, dit is eens te meer een bevestiging dat ik het juiste beroep heb gekozen. Straks kan ik nog van een echte carrière spreken…

Hoe goed ken je SveN?

Wie al eens door blogland wandelt, zal ontdekt hebben dat het quizzen-over-jezelf momenteel erg populair is. Trouwe Svenfans herinneren zich misschien nog dat ik hen meer dan 5 jaar geleden al uitdaagde on line deel te nemen aan een Svenquiz, zodat ik bij deze geenszins beschuldigd kan worden van meeloperij. Maar wat maakt het ook uit? Het is gewoon leuk en ik ben blij door enkele bloggers uit mijn blogroll herinnerd te worden aan een leukigheid waarmee ik mijn lezers kan uitdagen!

Het neemt amper tijd in beslag en kost weinig moeite: de Svenquiz.
Bedankt voor uw deelname!

Kent u ook Aïda, Menck, Osahi of Margogo?

Aan drie taal- en blogminnende deernes

Beste dames,

Doorgaans laat ik iedereen maar zijn zegje doen op deze blog. Hoewel ik hier wel enige vereisten uit naar het soort reacties dat ik graag ontvang, doe ik zelf amper de moeite om te reageren op de reactie van een lezer.

Dat zou ook het geval zijn bij jullie uitgebreide kritiek op mijn blog. Die zou in theorie gewoon blijven staan. Alleen heb ik er twee problemen mee:
1. Het is een anonieme reactie.
2. Tot daaraan toe (jullie hadden er ook Francine, Wendy  en Dina kunnen onderzetten), maar ik heb de indruk dat ze ook wat persoonlijk bedoeld is, eerder dan ze enkel over mijn blog gaat.

Die (toch wel wat onsympathiek overkomende) combinatie leidt er toe dat ik besloten heb jullie reactie te verwijderen. Ze is duidelijk aan mij gericht, niet aan mijn publiek. Het is me ook geheel onduidelijk of ze al dan niet ironisch/terechtwijzend/giftig/ondersteunend bedoeld is, en ik neem dus liever geen risico.

Toch ga ik niet zomaar censureren. Daarvoor neem ik mijn blog eigenlijk niet ernstig genoeg. Dat ik dus toch besluit er op te reageren, is omdat ik niet de indruk wil geven dat jullie een teer punt geraakt hebben of de nagel op de kop hebben geslagen. Meer zelfs, ik ben het slechts in zéér beperkte mate eens met jullie kritiek en zal die dan ook graag weerleggen.

Laat ik die weerleggingen wel voorafgaan door de bedenking dat een blogger zijn eigen blog natuurlijk veel beter kent. Ik wil er dus niet vanuit gaan dat jullie alvorens jullie kritiek te formuleren, deze blog grondiger hadden moeten uitpluizen om zeker te zijn van jullie stellingen. Dat zal ik dus niet als argument hanteren.

Eerst en vooral dank voor de complimenten. Ik heb geen pieken in bezoeken vastgesteld, moet ik bekennen, dus de bewering dat jullie de link massaal verspreid hebben, neem ik met een korrel zout.

Jullie vinden dat de originaliteit van mijn blog slinkt. Ik tracht te begrijpen wat jullie bedoelen met ‘originaliteit’. Eerlijk gezegd heb ik nog nooit de indruk gehad dat mijn blog erg origineel is. Ik schrijf maar wat stukjes, net zoals iedere andere blogger. Het stukje Voeden is Opvoeden, dat ik een kleine maand geleden schreef, vond ik zelf best origineel. Mijn Alfabet der Mensen durf ik ook redelijk fris te noemen. Verder kan ik recent weinig originele artikels noemen, maar dat was ook in het verleden het geval meen ik. De kwaliteit van mijn stukjes is dus op zijn slechtst stabiel te noemen.

Jullie stellen ook dat ik vaak verval in eenzijdige kritische uitlatingen zonder opbouwende alternatieven en ik soms ongegronde commentaar geef. Is dit niet altijd zo geweest? Ik schrijf geen verhandelingen of papers, ik hoef de zaak dus niet vanuit diverse standpunten te bekijken. Dat doe ik in het dagelijks leven al genoeg, hier ben ik ongegeneerd zagevent. Ik zou ook kunnen zeggen: ‘ Op mijn blog schrijf ik wat ik wil’, maar dat vind ik zelf een wat ridicule en te makkelijke stelling.

Ik schrijf steeds vaker over schoolse gebeurtenissen en onbeduidende tv-programma’s, merken jullie op. Op dit punt kan ik jullie geen ongelijk geven natuurlijk. Wie de woordwolk rechts bekijkt, stelt hetzelfde vast. Ik zou me kunnen afvragen waar jullie suggesties tot alternatieven zijn, maar ik ga niet moeilijk doen. Toch is dit een kwestie van stating the obvious, iets waar ik me wel eens aan erger. In dit recente (en, al zeg ik het zelf, prettig leesbare) stukje schreef ik immers zelf: ‘ik ben me ervan bewust dat onderwijsperikelen niet het meest interessant leesvoer opleveren, maar het kriebelt gewoon om wat op mijn klavier te tokkelen en dus moet u het stellen met het beschikbaarste onderwerp: één schoolweek.’ Ik sta nu eenmaal voor de klas en ik vind de televisie verder een interessant fenomeen en de maatschappelijke gevolgen van (slechte) tv-programma’s moeten blijven gecounterd worden met onbegrensd gezeur. Voor tv-tips (en bij uitbreiding ook expo-, muziek- en dvd-tips) verwijs ik u graag naar deze blog. Want helaas, dames, kan ik op dit moment geen verslag brengen van mijn tocht door het Amazonewoud, het uitproberen van een revolutionair middel dat mijn voeten laat krimpen, een bezoek aan de boreling van Filip en Matilde, het concert van KT Tunstall met Dana Winner in het voorprogramma, een deelname aan een wedstrijd autobandwerpen (ik begin er behoorlijk goed in te worden!), een ontmoeting met een dakloze miljonair die me in zijn testament heeft gezet of het figureren in een strip van Jommeke. Ik kan u ook geen getuigenis brengen van een spectaculaire overval op de biobakker of biokapper, de onthulling dat ik een cursus parachutespringen volg, een relevante bijdrage aan de discussie over de openingsceremonie of mijn mening over het gebruik van plastic waterflessen. Ik maakte geen lawine mee, werd in de zoo niet bijna verscheurd door een struisvogel en werd door vtm niet gevraagd me aub niet in te schrijven voor hun grote volksquiz omdat ik wegens het lage niveau iedereen naar huis zou spelen. Neen, die dingen zijn me allemaal niet overkomen. Ik schrijf dus over bosklassen en opgesloten juffen, over belachelijke filmproducties en clichébevestigende wijveninitiatieven (toch een scherp bedoeld stukje hoor). Daar zult u het dus moeten mee stellen, dames.

Want jullie zitten er helemaal naast als jullie opperen dat ik schrijf onder druk van de lezers of om een minimum aantal artikels te halen per maand. Geen klachten over bezoekcijfers of reacties. Ik schrijf enkel en alleen - en dat heb ik in het verleden meermaals gesteld - omdat ik zin heb om te schrijven.

Daarna gaat u met uw kritiek regelrecht uit de bocht. U vindt me verbitterd klinken. Ik daag u uit daar voorbeelden van te zoeken. Als ik al wrok zou koesteren, komt die beslist nergens tot uiting omdat ik zulke onderwerpen zou vermijden (Ja, Freddy van de Broeders van Liefde, ooit stel ik mijn wedervaren met u te boek!). Ik klaag nergens over tekortkomingen of frustraties. Ben ik verbitterd enkel en alleen omdat ik weiger me neer te leggen bij de overvloed aan amateurisme en ideeënarmoede die onze samenleving kenmerkt? ‘Jaja, ik zaag’ stelde ik nog in dit treffende stukje. Dat ik een zagevent bent, staat ook boven deze blog en ik verwijs er regelmatig naar. Lijkt me toch iets heel anders dan verbittering. Bovendien krijgt u vaak genoeg stukjes waarin ik met verwondering, bewondering of enthousiasme de wereld om mij heen beschouw, naar mijn mening mooie compensaties van al dat gekanker.  

Dan durft u het nog hebben over taalfouten. U vindt het blijkbaar onbehoorlijk dat ik het taalgebruik van allerlei BV’s in het belachelijke trek, maar zelf ook af en toe taalfouten maak. Dat is een scheefgetrokken kritiek.

Enerzijds denk ik dat het aantal taalfouten op deze blog behoorlijk meevalt. Jullie illustreren dit niet met een voorbeeld, om evidente redenen. Doorgaans worden taalfouten immers snel verbeterd, omdat vriendelijke en alerte lezers me er op wijzen. Maar dat gebeurt eigenlijk uitzonderlijk omdat er gewoonweg weinig fouten gemaakt worden. En dan nog wil ik u gerust bekennen dat ik ook wel eens dt-fouten maak - al zijn de regels eigenlijk doodeenvoudig. Ik twijfel er dan ook aan of ik het hier al een keer over het al dan niet schandalig zijn van dt-fouten heb gehad.

De parallel tussen mijn taalfouten (en dus laten we typfouten buiten beschouwing) en het kromme, platte, onprofessionele gezwam van bepaalde BV’s is behoorlijk vergezocht. Voornamelijk omdat het hier enerzijds om schriftelijk en anderzijds om mondeling taalgebruik gaat - wat niet te vergelijken valt. Als ik klaag over het povere taaltje van omhooggevallen BV’s of het meelijwekkende niveau van taalgebruik in soaps, heb ik een punt, want deze mensen worden verondersteld zich in te spannen om fatsoenlijk te spreken. Het is verdorie hun beroep. Ik denk dat ik als niet-professionele blogger zonder opleiding in de journalistiek, gerust mag zeggen dat ik meer dan behoorlijk schrijf. En spreek, mocht u dat niet weten.

U hoopt tenslotte op de terugkeer van de oude SveN. Er is geen oude Sven, er is geen nieuwe Sven, er is alleen maar SveN. Dit onderwerp kan weliswaar uitgespit worden, maar dat doe ik niet met vreemden.

Nu, in alle eerlijkheid dames, ik wil wel iets aanvangen met dat kleine deeltje van uw kritiek dat ik kan begrijpen. Ik ga niet met het lullige ‘als ‘t u nie aanstaat, lees het dan niet’ zwaaien, want dat is een hol en zwak argument. Integendeel, ik wil dat jullie mijn blog wél blijven lezen. Maar dat jullie denken mij - en zeker op zo’n toon - in een bepaalde richting te kunnen sturen, is een vergissing. Ik heb geen marketingplan of mission statement. Ik schrijf gewoon.

Bedankt om me uit te dagen, alleszins, ik voelde me aangescherpt..

De Opgesloten Onderwijzeres

Er was eens een Gentse kleuterjuf die in een gezellig huisje woonde dicht bij de school waar ze werkte. Op een ochtend stond ze goedgehumeurd op om even later vast te stellen dat de voordeur op slot was en er geen sleutel op zat. Haar zoetje had namelijk per ongeluk alledrie de huissleutels mee naar zijn werk - in Antwerpen.

De kleuterjuf raakte al een beetje in paniek. De ramen op het gelijkvloers konden niet open. Het was acht uur en over twintig minuten werd ze op school verwacht om met haar klasje een uitstap te maken. Een slotenmaker bellen was een optie, maar die zou veel te laat komen! Dus belde de juf naar een collega die al op school was. Die zou vast wel een goed idee hebben.

Die collega alarmeerde de reeds koffieslurpende leerkrachten in de leraarskamer. Iemand een idee? Eén bepaalde collega had deze kleuterjuf al een keer uit de school bevrijd, toen ze geen sleutels bij had en opgesloten zat. Dus aarzelde deze heldhaftige, altijd hulpvaardige collega niet om samen met twee mannelijke collega’s (waarvan één met lichte tegenzin) een lange ladder te pakken en naar het huisje te trekken een straat verder. Jacobus-en Corneelsgewijs werd deze ladder aldus tegen de gevel van het hulpeloze meisje geplaatst, waarop het slachtoffer uit haar woning kon bevrijd worden. Dankbaar en opgelucht begroette het meisje haar redders. Waarop de schooldag kon beginnen.

(Om bepaalde personen niet in diskrediet te brengen, zullen de beelden ervan - er was een camera bij de hand - niet geplubliceerd worden).

And the Oscar goes to… FC De Kampioenen!

Zopas werd aangekondigd dat er plannen zijn rond een filmversie van FC De Kampioenen. Dat betekent dat er voor het eerst in jaren een Vlaamse film zal verschijnen die eindelijk nog eens gretig aan onze vooroordelen zal tegemoet komen door ongegeneerd barslecht te zijn.

Jaaaaaa, ik weet het, dit is wel erg gemakkelijk gesteld. Maar welk weldenkend mens kan zich inbeelden dat de grappen en grollen van dat voetballend zootje ongeregeld echt een goede film gaan opleveren? Om maar iets te zeggen: An Swartenbroekx (’Bieke’) gaat het scenario schrijven! Mogelijk gaat ze eerst ook acteerles volgen, maar met 20 jaar ervaring hoeft dat natuurlijk niet echt.

Het toeval wil dat ik dit scenario al eens kon inkijken. En het moet gezegd, hier is aan gewerkt! Alles draait om een misverstand, ontstaan doordat Carmen een gesprek tussen Boma en Doortje afluistert en verkeerde conclusies trekt! Een uitgangspunt dat heel wat hilarische situaties zal opleveren. Xavier moet dan van Carmen meehelpen om de plannen van Boma te verijdelen, o.a. door zich te verkleden in Boma. Doortje betrekt Pol bij haar plannen en die moet zich bijgevolg ook al als Boma verkleden. Dat zal ongetwijfeld voor hilarische situaties zorgen, vooral als Pascaleke zich ook al in Boma gaat verkleden. Markske herkent de valse Boma’s natuurlijk niet en dat zorgt voor heel wat misverstanden! Hij laat dan ook zijn chocomelk een keer of zeven vallen (of hij verslikt zich er in, daar zijn de scenaristen nog niet helemaal uit). Omdat FC De Kampioenen uiteraard over voetbal moet gaan, wordt er ook af en toe een ruit ingetrapt. Fernand vangt een flard op van een gesprek tussen Xavier en Carmen en denkt dat Boma gaat sterven. Met een erfenis in het vooruitzicht, doet hij er alles aan om bij Boma op een goed blaadje te komen. Hilarische toestanden natuurlijk, misverstanden, u kent dat wel. In wat volgt mag Neroke in Markske zijn gat bijten, slaat Carmen met haar sjakosj op Doortje, zakt er iemand door een vloer, wordt er met taarten gesmeten en rolt er iemand in een badkuip over het voetbalveld. Hi-la-risch! Op het einde mag Bieke een monoloog van 47 minuten brengen (die acteerlessen moeten opbrengen), waarna alle misverstanden opgelost geraken, Fernand én DDT de pineuten blijken te zijn en iedereen lachend in de kantine zit omdat ze op kosten van Fernand mogen drinken. Hilariteit gegarandeerd, mijn gedacht! Reserveer nu al uw ticket. De eerste 100 bezoekers mogen immers mee de lachband vollachen.

Nee, ernstig nu, dit wordt een draak van een film, daar kunnen we het lekker over eens zijn. De collega’s maken de brug was ook al zo’n film naar een serie, en hoewel ergens wel amusant, was dit een overbodige film van bedenkelijk niveau, die niets aan de reeks had toe te voegen.

Maar dat is natuurlijk lang geleden. Wie weet wordt ‘FC De Kampioenen - de movie’ wel een kunstzinnig stukje cinema? Ik raad de makers alleszins aan af te wijken van de platgetreden paden door met genres te gaan spelen. Waarom geen horrorprent waarin Neroke gekookt wordt in een microgolfoven of Marksken iets onhandig doet met een kettingzaag? Een musical met Balthazar Boombal? Een sociaal drama waarin een ploeg allochtonen tegen De Kampioenen komt voetballen en de verschillen toch niet zo groot blijken te zijn (met veel mogelijkheden tot moslimgrappen)? Een erotische prent over Bomaworsten, waarin een afgeschreven personage terugkeert (’de pikante Piko’)?  Mogelijkheden genoeg! Kijk, misschien wordt dit toch nog een interessante film… We weten het in 2009.

Gepamper: Louis

Ik hoopte op een Jordy of Dylan, maar neen, bij het volgen van de nummertjes verscheen de naam Louis op het kaartje. Klinkt in feite wel een stuk beter. Een braaf kindje zal het sowieso worden. Proficiat, Maarten en Evi, met jullie eerste kindje!

 

Consument roept Merlina

Nu zowat alle goeie ouwe series op dvd uitgebracht zijn, begint men ook aan de slechte ouwe series blijkbaar. Goed, ik was als kind verslingerd aan de avonturen van Pol, Ann, Napoleon, Merlina en Comissarris Stapel en de mysterieuze Sardonis met zijn dwerghulpje heeft me veel nagelbijtende momenten bezorgd. Maar ten behoeve van welke groep mensen wordt deze tv-serie nu eigenlijk op dvd uitgebracht?

Wie de laatste jaren nog maar enkele minuten van de ooit erg populaire reeks terug gezien heeft, zal wel begrijpen wat ik bedoel. Merlina is flink gedateerd, hoewel dat zou nog bepaalde charmes kunnen hebben. Maar het is vooral onbekijkbaar. De flutverhaaltjes, de zwakke ensceneringen waar elk kind nu doorheen kijkt, de overacting, de amateuristische speciale effecten (en ik me als kind maar afvragen hoe ze de ‘bevriezing’ door de parafix in beeld brachten), … wie kan daar nu nog plezier aan beleven? De kinderen van nu zeker niet! En niet omdat het oud is, maar omdat het slecht is. Buiten de Zone is intussen ook al bijna 15 jaar oud, maar dat blijft wel overeind. Die serie zal dan weer nooit op dvd verschijnen. 

Overblijvende doelgroep: de dertigers die er als kind zelf naar keken. Maar tenzij in die groep veel mensen zitten die Merlina nog steeds mythische proporties toedichten, denk ik dat de meesten zich tevreden kunnen stellen met de herinneringen in hun hoofd. Wie gaat effectief zoiets aankopen, laat staan bekijken? Jammer dat de verkoopcijfers van dergelijke producten nooit bekend gemaakt worden. Wie koopt bv. Thuis op dvd, een soapserie!? En dan nog niets eens een goeie.

Ik blijf met plezier terugdenken aan ‘Boogschutter roept Merlina’ en ‘Ik deed niks, ‘t was de parafix’, maar de nood om dit ooit nog eens meer dan 5 minuten te herbekijken, is geheel onbestaande.

 

Taggedloos

Mensen willen vriendjes worden met mij. Althans, ik krijg uitnodigende mails van virtuele individuen die zich mailsgewijs aan me voorstellen als Ashley, Brandon of Moumi en die ik via het één of ander sociaal netwerk aan mijn eigen socioweb kan toevoegen. Wat klikken en zenden en voor je het weet het je een massa vrienden.

Niets voor mij dus. Het kritische en norse deel van mezelf is niet geneigd actief deel te nemen aan de eerste de beste eigentijdse en o zo populaire community. Ik kan eenvoudigweg niet aannemen dat dit ook daadwerkelijk iets meer kan opleveren dan wat oppervlakkige verstrooiing en een eventueel volkomen vals populariteitsgevoel. Of zijn hier bezoekers die effectief nut ondervonden hebben van Tagged, Myspace, Faceparty, Xanga, Friendster, Orkul, Hi5, Facebook, Bebo, Hoverspot, Wayn, Tagworld of Yuniki? Ik heb wel eens wat doorgestuurde links aangeklikt en wat accounts aangemaakt en ben bijgevolg dus wel ergens virtueel aanwezig, maar dat is eigenlijk altijd volkomen onbewust gebeurd. Om iemand een plezier te doen, voeg je jezelf wel eens toe aan een netwerk, maar eigenlijk is dat volkomen zinloos. Die mensen ken ik sowieso al en de concrete ontmoetingen blijken dan veel waardevoller te zijn. Ik zie wel de leukigheid in van bv het vaststellen dat één van je vrienden een vriend of kennis gemeen heeft, maar daar houdt het ook op. Nu is het alleen nog maar vervelend opgescheept te zitten met die accounts en bijhorende mailtjes.

Ik vrees dat ik ook veel te weinig mensen ken die zich met dit soort toestanden bezig houden. Als je dan niemand van dat virtuele netwerk écht kent, zit je daar dan sociaal te wezen in je eentje, omringd door Melissa’s en Kevins uit Smeerebbe-Vloerzegem of Bugskuffle. Een ridicule doortrekking, ik weet het, maar het lijkt me zo ver af te staan van de werkelijkheid dat ik er het nut niet van inzie.

Ben ik dan niet mee met mijn tijd? Tja, misschien nét niet. Waren deze sociale netwerken vijf jaar geleden al zo wijd verspreid geweest, ik was misschien nog mee op de kar gesprongen. Maar anderzijds denk ik niet dat ik nu antiek kan genoemd worden omdat ik geen zin heb om me bezig te houden met het scheppen van een schijnwereld. Het handjevol echt bewonderenswaardige mensen dat ik ken, houdt zich overigens ook niet met zulke prullen bezig.

Maar nog veel belangrijker is dat ik ook geen tijd en energie in dat soort zaken wil steken. Ik verwaarloos al genoeg mensen aan wie ik wel iets heb, waarom dan nog meer volk aantrekken dat je niet meer dan oppervlakkig kan leren kennen, waarmee je geen enkele herinnering deelt (‘weet je nog, die woensdagavond dat we zo gelachen hebben op den chat?’), waarvan je de kleine kantjes niet kan ontdekken, die je niet echt hoort lachen of klagen, tegen wie je niet kan zeggen dat zijn haar in de war ligt of er choco naast zijn mond hangt, die je op haar verjaardag geen drie zoenen kan geven of om wiens West-Vlaamse dialect je niet kan zuchten?

Jaja, ik zaag. Maar wie overtuigt me?

(P.S. stelde vast dat LamaZone Facebook ook beu is. Ik vond er ook dit geweldige clipje!

Rear Window

Om de stiltes op de blog eens wat te vullen: dit is wat ik uit het raam van zie vanop mijn werkplek. Misschien vindt u dit het een wat troosteloos uitzicht. De huizen in de buurt zijn niet van de nieuwste, en je ziet ook een gammele ijzeren poort in een aangrenzende muur. Maar mij schenkt dit uitzicht rust. Het geheel heeft iets semi-idyllisch. Er is wat groen, je ziet een speeltuin, een kerk, een park. Je waant je een beetje in een dorp en toch zit je in de stad. Het verleden is nog zichtbaar, wat een scheut authenticiteit aan het decor geeft. Ik hou er dus wel van.

Wat ziet u vanop de werkplek?  

Lindia

Voor wie haar kent, even gebruik maken van dit massamedium om haar reisblog te promoten: Linda zit in India. Om te werken maar ook om te genieten!

Lees haar wedervaren hier.
Wie haar niet kent kan natuurlijk ook eens passeren.

Het spruitige spreekwoord

Sarah: ‘Hier zijn wel veel pittakoten in de straat zeg!’
Caroline:  ‘Ja, ze groeien echt als spruiten aan de muur!’

Filmmaand maart

Best tevreden over de voorbije maand, waarin ik toch maar liefst 19 films zag. Leve de vakantie! Dit waren ze:

31/Sexo por compasión (8): Spaanse feelgoodkomedie over een uitstervend dorpje dat herleeft wanneer één van de dames zich gaat prostitueren.
32/Happy Together (5): Clichématig Vlaamse would-be psychodrama dat in al zijn loodzware ernst simpelweg lachwekkend wordt.
33/S.W.A.T. (6): Lekker ontspannend actiefilmpje zonder meer.
34/Superbad (7): Geinige tienerkomedie vol grappige momenten en hilarische personages.
35/Petites Coupures (5): Slaapverwekkende Franse praatfilm met een onbegrijpelijke plot.
36/Breach (8): Degelijke reconstructie van een beroemde spionagezaak enkele jaren geleden. Sterk acteerwerk.
37/The N°1 Ladies Detective Agency (8): niet zo aanstekelijk als de originele roman, maar toch een kleurrijke en amusante prent. (meer)
38/Tsunami: the aftermath (8): Verrassend sober, subtiel en piekfijn geacteerd drama over de vreselijke ramp in Zuid-Oost Azië.
39/Stardust (6): Ietwat saai en zoutloos avontuurlijk sprookje
40/Mon fils à moi (8): Meeslepend en intens Frans psychologisch drama over een moeder die haar zoon geestelijk mishandelt.
41/The Pursuit of Happyness (8): Tegen de verwachtingen in een sober, doorleefd geacteerd en zelfs authentiek aandoende tranentrekker.
42/Linkeroever (8): Originele Vlaamse horrorthriller met een heerlijk sinister sfeertje en twee steengoede hoofdacteurs, Matthias Schoenaerts en Eline Kuppens.
43/Rescue Dawn (8): Wat hoogdravend, maar spannend en realistisch relaas dat zich in de Vietnamese jungle afspeelt.
44/The Invasion (7): Slechts een flauw doorslagje van de originele Body Snatchers, vol onwaarschijnlijkheden, maar al bij al gewoon een leuk spannend filmpje.
45/El Orfanato (8): IJzingwekkend spannende Spaanse thriller vol ouderwetse griezeleffecten.
46/The Kingdom (8): Aangrijpend, sensationeel maar realistisch actiedrama over een FBI-team dat in Saoedi-Arabië de daders van een bomaanslag opspoort.
47/Ne le dis à personne (8): Steengoede, mysterieuze Franse thriller vol spannende wendingen.
48/The Circus (8): Ontegensprekelijk komische, bij momenten zelfs geniale Chaplin.
49/The Butterfly Effect (7): Doordeweekse thriller waar je vooral niet over moet nadenken. 

Totaal: 2434
Bekijk hier de lijst van februari.