De zoekende mens (5)

8 10 2011

Het is alweer enkele maanden geleden dat ik even stilstond bij de vreemde, bizarre of grappige zoektermen die mensen naar deze blog leiden.

Beeld u de anonieme internetgebruiker in die met vragen zit rond:

  • tom coninck zijn lengte
  • rusland poeperkesdag
  • hoertje snoopy te antwerpen
  • een koe melken met je mond
  • mooie nederlandse secretaresse met bril
  • niet beschikbare heilige
  • de moord op pastoors
  • tumor op je kont
  • angst voor designmeubels

Wie die mensen zijn, ik wil het vaak niet weten. Maar het fascineert me wat gaande is in de geesten van sommige mensen.

Mensen zoeken ook informatie over:

  • conny ocmw ledeberg
  • klacht kruidvat ledeberg
  • broeders van liefde sekte
  • algemene vorming van personen
  • de film over breien in clubverband

En wat hopen mensen te zien te krijgen als ze deze zoektermen intypen?

  • stoffige nerd
  • opgehangen neger
  • denkende cavia
  • strontvervelend bezoek

Interessant vond ik deze:

  • onwetendheid is geen argument.
  • ontvangst west-vlaanderen door getatoeeerde lady
  • gefascineerd door degelijke gebouwen


Zoals u wel weet stel ik me ook altijd vragen bij de schijnbare onkunde om effectief zaken op te zoeken. Veel mensen blijven het internet als een soort alwetende robot beschouwen die hun vragen, onder welke vorm dan ook gesteld, keurig kan beantwoorden. Van sleutelbegrippen heeft men nog nooit gehoord.

  • haar muziek wordt bij een bekend parfumclip afgespeeld
  • hoe laat een tekenaar snelheid zien?
  • wie staat er achter de deelnemers van Komen Eten?
  • waar is de politie het dichtste bij?
  • convert to english: dit is mijn neefje dat zeggen meer mensen hij lijkt ook meer op mij sinds hij krullen kreeg.

En dan ongetwijfeld verontwaardiging bij gebrek aan een antwoord…

De spellingsprijs gaat deze keer naar: inde gloori zingen voor pensionerring

 

 

De vorige Zoekende Mens vindt u hier.

Advertenties




De zoekende mens (4)

20 02 2011

Vroeger bracht ik hier regelmatig een bloemlezing van de zoektermen waarmee mensen op deze blog belandden. Ook nu nog blijven mensen de vreemdste dingen googelen om aldus – terecht of onterecht – verantwoord hun tijd te verliezen alhier.

Wat willen mensen zoal weten? Wat zijn hun bezorgheden, waar zijn ze nieuwsgierig naar?

  • gino belspel werkloos
  • sven de leijer geboren (jammer genoeg wel)
  • islamschool inrichten
  • merk stoelen koker Pappenheimers
  • turkse filem
  • hoe rijk is willy michiels?
  • belgacom suckt

U blijft bepaalde BV’s ook graag zonder kleren zien, maar in plaats van de doorsnee Dina Tersago, snakt u naar de ontblote Ann Swartenbroeckx, Chris Lomme en Jeanine Bisschops. Van Yves Leterme wil u ook nog steeds per se weten wie nu eigenlijk zijn minnares is.

Er blijven ook bizarre combinaties opduiken:

  • korte verhalen over een konijn
  • teenslippers in de quick
  • kaartlegster Jenny gent
  • druiven voor nerds
  • boos op je personeel
  • trofee beste schoonmaakster
  • cavia’s met kleren

Ik heb het nogal eens over de media, waardoor zoekrobots de zoekers van deze begrippen naar hier leidt:

  • nancy marginaal thuis (ja!)
  • ‘americain’ film gorge clooney(die film waarin hij een slager speelt?)
  • carmen trekt te snel conclusies (en dat al 21 jaar lang!)
  • siska schoeters dik
  • linda de win toilet (’t is ook maar een mens)

Kwezels en roddelaars uit mijn geboortedorp zoeken:

  • ocmw haaltert poetsvrouw gestolen (wie kuist daar dan nu?)
  • foto’s huwelijk k. & r. (die bezorg ik u mits een flinke vergoeding!)

Zeer vreemde, onderwijsgerelateerde uitdrukkingen:

  • na een zware schooldag ploft de meester in zijn zetel  neer (hoe raadt u het?)
  • ik kan moeilijk tegen de drukte in de leraarskamer (dat moét iemand van mijn collega’s ingetypt hebben!)

En wat dit met deze blog te maken heeft, is me een groot vraagteken:

  • boos mannetje

Bijna dagelijks – en dat vind ik soms toch ook een beetje creepy – blijven mensen mijn naam intypen. Wie zijn dat toch allemaal?

Vroegere bloggerdeblogs vindt u hier.





(herh.)

12 01 2011

Naar het schijnt reageren zo weinig mensen hier omdat –  en ik citeer collega Tine – ‘we toch niet op niet op hetzelfde niveau kunnen reageren als wat jij geschreven hebt’. Dat is natuurlijk koren op de molen van een zelfvoldane blogger. Ahum.

Maar goed, ik mag niet klagen. Ik blog te weinig en mis mijn eigen neiging naar het uitdiepen van dagelijkse beschouwingen, maar niettemin lokt mijn blog dagelijks pakken bezoekers. Als je zelfs op een slechte dag nog meer dan 200 lezers haalt, weet dat me best tevreden te stellen. Al serveer ik u natuurlijk liever gewoon een fatsoenlijk stukje leesvoer.

Voorlopig moet u het hier mee doen. Ik heb te veel aan mijn hoofd om met u bezig te houden. Snuister gerust nog eens door mijn archief. Of weet u wat? In tijden van crisis mag men blijkbaar toch graag heruitzenden! Dus hier 3 willekeurige artikels, die u misschien ooit ontgaan zijn.

Van die keer toen ik terug kwam van bosklassen en de 11-jarigen analyseerde.

Van die keer toen ik de 30 naderde terwijl ik me 13 voelde.

Van die keer  – en dit vind ik nog altijd één van mijn meest aangrijpende stukjes leevoer – dat ik terugdacht aan een verdwenen leerling.

En laat u eventueel maar weten wat u er van vind.





imaGINAtion

14 07 2010

Getuige mijn lijstje met zoektermen zijn jullie massaal op zoek naar een film waarin Geena Lisa zou meespelen. Bedankt om mijn bezoekcijfers tot recordhoogtes te brengen, maar er is zelfs mij als filmfanaat niets bekend over wat voor filmplan dan ook voor Geena Lisa. Ze is al zo pover als zichzelf, laat haar eerst die rol maar uitwerken.

Wat ik u dan wel te melden heb over film is dat volgende week zowat de beste film van het jaar in onze zalen verschijnt: het niet te versmaden Inception, een klein meesterwerkje vol geniale ideeën. Lees hier mijn recensie en trappel nog een week van ongeduld.

(alsof ik niet weet dat u eigenlijk allemaal op zoek bent naar de sex-tape van die andere Gina)





Wasmeda?

1 12 2009

Wat betekent dit?

Een doodgewoon artikel levert met de afgelopen dagen de hoogste bezoekcijfers op in meer dan een jaar. Wat zich daarachter? Ik tref geen noemenswaardig hoog aantal sites aan waar mensen doorgeklikt hebben, noch is er een gerelateerde zoekterm die opvallend hoog scoort. Ook de cijfers via een onafhankelijke teller geven dit fenomeen aan. Mysterieus!





Bedankt voor de bloemen

29 09 2009

Het onderwijsblad Klasse riep het Verantwoord Tijdverlies deze maand uit tot onderwijsblog van de maand. Fijn vind ik dat.  En nee, ik ben niet zo bescheiden dat onvermeld te laten. Welkom dus aan alle lezers die hier voor het eerst langskomen, mijn bezoekcijfers swingen de pan uit nu het nummer van oktober vandaag in de meeste brievenbussen belandde. Wie geen Klasse ontvangt, kan hier de betreffende pagina bekijken.

Een echte onderwijsblog is dit echter niet zozeer. Ik heb het vaak en graag over mijn job, maar op deze blog wil ik meer kwijt dan dat. Dat wou ik maar even verduidelijken. Wie echt alleen voor de onderwijsverhalen gaat, kan zich hier te pletter lezen. Alle anderen mogen gerust op eigen tempo rondwandelen. Laat eventueel ook maar reacties achter – op het risico van een weerwoord uiteraard.

Ben overigens benieuwd of de Klasse in de leraarskamer van Sint-Bavo bekeken zal worden… Jullie banvloek heeft de redactie van Klasse blijkbaar niet bereikt.





Sven eet een ander zijn bord goed leeg

17 09 2009

Als ik ergens niet goed in ben, dan doe ik het meestal niet. Of ik blijf het toch niet doen. Ik blog  nu al jaren dus ergens moet ik wel heel tevreden over mezelf zijn. Mensen die me menen te kennen door het lezen van mijn blog, verdenken me wel vaker van pretentie en superioriteit, dus dit kan er nog wel bij.

Ja, dit is nog eens een stukje waarin ik mijn tevredenheid over mijn blog etaleer. Omdat het de laatste weken weer erg goed gaat, wat drive, schrijflust en bezoekers betreft. Ik moet dus voor eens en altijd maar eens concluderen dat ik blog omdat ik graag schrijf. Ik denk ook dat ik intussen aardig schrijf (hoewel niet altijd even aardig) en zo nu en dan vind ik zelfs dat ik werkelijk een prachtig stukje op de wereld heb losgelaten. Nu en dan zo eens. Het vlot formuleren en op een rijtje zetten van mijn gedachtestroom, vind ik zeer bevredigend.

foksuk1Wat die bezoekers betreft, ik hou dat in de gaten. Vind ik het belangrijk? Mwja, want een publiek is leuk. Maar mocht die functie niet beschikbaar zijn, zou ik nog steeds bloggen, dus dat relativeert het toch weer wat.

Mijn tweede uitgangspunt is wellicht iets kwijt willen. Ik veronderstel daarmee de essentie gevat te hebben van het bloggen, al zullen andere daar per se een andere uitleg willen aan geven. Maar mijn conclusie is dus: men blogt ofwel uit liefhebberij voor het schrijven ofwel omdat men iets interessants te vertellen hebben. Iets mag zelfs minder interessant zijn als het leuk geformuleerd is.

Het punt is dat sommige bloggers in geen van de twee goed zijn. Ze schrijven zonder enige franje of zelfs maar een minimum aan kennis van de Nederlandse taal én daarbij hoort dan nog eens een volkomen vervelend gezaag over boodschappen doen, garagepoorten verven of fietsbanden verwisselen. Ze braken blogjes uit zonder enige essentie of conclusie. Af en toe peil ik eens of hun blog geëvolueerd is, maar vaak is het zelfs nog erger geworden. Ik laat die mensen maar doen, maar… ik heb er wel een duidelijke mening over.

Onlangs poneerde ik die mening bij een melancholische aangelegde blogger die van taal en diepgang houdt. U leest mijn letterlijke boodschap zelfs hier. Men zou kunnen stellen dat we het eens waren, hoewel de definitie van prietpraat en leegte zeer subjectief is. Wie weet behoort het Verantwoord Tijdverlies zelf wel tot de geviseerde blogs? Al komt de auteur daarvoor net te vaak langs.

Onze (al dan niet gedeelde) mening zat iemand dwars. Dat heb je met meningen. Die iemand dacht zelfs dat we het over hem hadden!  Omdat hij ook over ditjes en datjes blogde. En dus werden er citaten geplaatst, waarop dan reacties volgden van mensen die de geciteerden van pretentie en pseudo-intellectualisme beschuldigden. Dat vind ik allemaal niet zo erg, hoor, hoewel dit stukje misschien het tegengestelde doet vermoeden. Want een intelligent mens negeert zulke kletspraatjes. Mijn schrijfdrang overheerst echter en dus kies ik niet voor de slimste oplossing maar degene die mij het meest gemoedrust biedt.

En dus, beste Menck, vraag ik me af waarom u het geciteerde op uw eigen blog betrekt? Ik wist zelfs niet dat u nog een blog had, want wie kan dat nog bijhouden in uw geval? En dan nog, u schrijft best aangenaam op dat Kielzog – stel ik opnieuw vast nu ik uw herontdekte blog doorneem. Prettig leesvoer bij momenten. Waarom zou ik het dan over u hebben gehad? Overigens lijkt u vergeten te zijn dat uw laatst bij mij bekende blog zelfs opgenomen werd in mijn blogroll. En die is met zorg geselecteerd hoor.

Nee, laat me nu maar niemand persoonlijk gaan kwetsen door hier concreet te noemen wat voor blogs ik dan wel bedoel. Dat is immers de kwestie niet. U en enkele lezers lijken me gewoon mijn mening kwalijk te nemen. Soit, dat heet dan een meningsverschil. Maar ik vind dat ik het volste recht heb een aantal blogs slecht te noemen. Ik val die mensen niet lastig op hun blog, plaats geen vervelende reacties en verwijs niet smalend of ironisch naar hun nietszeggende gekrabbel.

Ik heb ook nergens gesteld dat mijn blog beter is. Wel dat ik mijn eigen blog goed vind. Ik ben bescheiden, maar niet vals bescheiden. Toch vinden sommigen dat van pretentie getuigen. Ja, ik sabel neer, hoewel ik vaag blijf over het mikpunt. Maar stel ik me daardoor verheven op? Wie iets slecht of onnozel vindt, geeft daarmee iets weer over zijn eigen norm, maar betekent dat automatisch ook dat die norm boven de andere gesteld wordt?

Let op, ik ga niet op mijn woorden terugkomen. Meer zelfs, hier nog eens duidelijk geformuleerd: ik kan soms simpelweg niet begrijpen dat mensen hun schrijfsels gepubliceerd willen zien als zelfs een kleuter ziet dat ze er niets van bakken. Hebben die mensen dan het recht niet zich te uiten, dingen van zich af te schrijven? Tja, interessante vraag stel ik hier. Ik hoef dat immers niet allemaal te lezen en blijheid vrijheid en andere clichés. Het brengt me bij een oud zeer: mag je iets slecht vinden waar je zelf geen last van hebt? Ik kijk niet naar Familie, maar dat wil niet zeggen dat ik vind dat zoiets gruwelijk slecht moet uitgezonden worden. Ik lees zekere blogs niet, maar juich hun bestaan evenmin toe. Ik blijf dus bij mijn standpunt en als dat enkele van die slaapverwekkers aanzet tot een heel klein beetje introspectie, gekoppeld aan een poging om eens een woordenboek te gebruiken of eens wat structuur in een tekst te gieten, heb ik daar toch iets mee bereikt.

I rest my case, bijna. Want in de reacties op eerder vermelde blog lees ik nog twee heel dwaze uitspraken. Zapnimf, die absoluut niet tot de geviseerde blogs behoort maar wiens gewrongen proza en ondraaglijk lichtvoetige gezap echt niet mijn ding zijn, stelt dat bepaalde blogcritici aanvoeren dat je je problemen moet op het net zwieren om niet oppervlakkig genoemd te worden. Die interpretatie is geheel voor haar rekening natuurlijk, al is overduidelijk wie ze daar botweg mee bedoelt. Ik vraag me ook opnieuw af wat het dan eigenlijk over haar zegt als ze zich geviseeerd voelt door het citaat. De dame zegt ook: ‘Zelf vind ik het veel fijner om iemands persoonlijke gebeurtenissen te volgen dan te weten wat iemand over die bepaalde film vond (duh… ik zag die prent ook en ik kan nog echt wel mijn eigen mening vormen) Voor een gefundeerde kijk op een onderwerp pak ik de krant vast. Volk genoeg dat ervoor opgeleid is. Waarmee ik niet bedoel dat ik op dene of gene neerkijk, ieder zijn meug voor mijn part.’ Dat vind ik een verbazingwekkend enge gedachte. Omdat ik zelf filmrecensies schrijf? Nee, omdat ik van iemand die in het onderwijs staat eigenlijk verwacht dat ze toch wel wat kritischer is. Er zijn best heel wat blogs die feiten even goed of zelfs beter verwoorden of analyseren dan veel journalisten, zeker tegenwoordig. Je kan er alleen maar iets van opsteken, al ben je het oneens met de schrijver. Ze spreekt ook zichzelf tegen: die recensies worden immers ook geschreven door volk dat er voor opgeleid is. Zonder te willen uitwijden over het zinvolle van recensies (van film of andere): wie kennis van zaken heeft, weet het echt wel beter dan een leek.

Drijf ik het nu niet wat ver door deze waarschijnlijk brave dame op haar woorden te pakken? Tja, dat doet zij natuurlijk evenzeer. Bovendien is haar onderonsje met Menck gewoon laag.

Ook met een zekere Dick Richie ben ik het gedeeltelijk oneens. Hij haalt uit naar sociaal geëngageerde en kritische blogs. Zonder mezelf daartoe te rekenen, verontwaardigt die oogklepmentaliteit me zeer. Wentel u gerust in de talloze wissewasjes en beuzelarijen van zekere bloggers, maar – al zullen ze geen revoluties te weeg brengen – doe toch ook eens een poging die enkele blogs  te waarderen die één en ander uit onze zieker wordende samenleving  onder de loep nemen.

Ik heb me hier weer even te pletter geschreven, me realiserend dat het allang niet meer interessant is voor de argeloze lezer. Sorry hoor, dit was dan maar vooral een stukje voor mezelf. En voor die enkele oververhitte bloggers. Ik had dat ook parodiërend kunnen doen, zoals hier, maar daarvoor zet ik te graag de puntjes op de i. En bij deze staan ze er stevig. Bedankt voor het lezen!





Waarover ik niet geblogd heb

10 02 2009

Er ging geen definiërend moment aan vooraf, maar ik heb zo het gevoel dat mijn blogpauze over is – het was sowieso al een enigszins halfslachtige pauze.

Ik had het gewoon wat druk, de laatste weken. Niet erg, enerzijds. Achter bloggen kan bij momenten een zekere druk zitten. Jammer anderzijds, want ik had eigenlijk best wel wat willen schrijven.

Over het drama in Dendermonde misschien? Ik waag me niet aan zuiver beklag. Ik ga geen slachtoffers bewenen. Ik denk ook niet te kunnen oordelen over de dader, zijn familie, zijn motieven. Ik spreek me niet uit over wraak of straf. Maar ik kreeg wel héél snel genoeg van de manier waarop de media het nieuws behandelden. Heel wat kranten en alle tv-journaals putten zich uit in het uitmelken van de dramatiek. Vergezochte getuigen en het onkies focussen op emoties. Ouders die hun kind verloren aangeslagen op de voorpagina, op grote foto’s. (“Zij verloren hun kind”). Een soort van ‘show’ op VTM met getuigen en specialisten, omringd door publiek. Povere pogingen tot de opbouw van een ernstig imago inzake berichtgeving. Voor Het Laatste Nieuws geldt zelfs die zielige ambitie niet eens meer. Maar genoeg daarover.

stats2Over de onwaarschijnlijke bezoekcijfers van mijn blog dan?. Dankzij die blonde uit Van Vlees en Bloed, die men zo graag zonder kleren wil zien. Dan blogt een mens net wat minder, krijg je recordaantallen hits.

Over televisie natuurlijk. De kracht van Van Vlees en Bloed. De schoonheid van De Smaak van De Keyser. De lulkoek waarmee het nochthans nog steeds entertainende programma De Slimste Mens ter Wereld gevuld werd. De vragenmakers gaan het steeds meer zoeken bij het platvloerse en sensationele. De finale die ging tussen een politicus met te weinig ernst en een nieuwslezer met te veel ernst. De clownerieën van Torfs vormen verder een nieuw dieptepunt. Afvoeren die man. Intussen viert VTM zijn 20-jarige bestaan. 20 jaar kul. Man Bijt Hond voerde enkele VTM-fans op die niet beter getypeerd konden worden. Jan Verheyen liet zich desondanks overal grote uitspraken ontvallen; het vallen van het ijzeren gordijn had er niets bij.

Over mijn collega’s misschien, een groep heerlijke mensen met in de kern zelfs heel wat dierbaren. Over het feestboek, daar op de Freixenetschool. Over de aard van de conversaties in de leraarskamer.

Over al die baby’s die ik bezoek. Maria-Dolores. Berend. Staf. Allemaal schoon en braaf, hun ouders gloeien van geluk.

Over mijn leerlingen ook. Die stellen het wel, uiteraard. Een Australisch meisje vervoegde ons. Taalbarrières verbrokkelen onder Kinderengels. Joe aur naais en wat is jaur neem. Het sociale proces is boeiend om te zien. Eerst leggen enkele initiatiefnemers beslag op de nieuweling. Daarna wagen de schuchteren hun kans, met meer succes. En dan is er romantiek en liefdesverdriet. Ouders moeten me dat vertellen, een meester merkt daar allemaal niets van, ze lijden in stilte. Die houdt van die maar die is op die. Die weet van niets maar het wordt hem wel kwalijk genomen. Tragisch, vanuit hun perspectief.

Over Boris die zich in Liechtenstein helemaal geeft. Geen slaap, geen ontspanning. Er is enkel de weg naar school en terug. Hoe hou je dat vol? Maar zijn ‘rapport’ slaat ons wel met verstomming. Ooit gaat dat fortuin en faam opleveren, Boris!

Over goeie films (Revolutionary Road, Frost/Nixon), leuke films (Dirty Mind), aanvaardbare maar ietwat teleurstellende films (Valkyrie) en oersaaie films die je ijskoud onverschillig laten (The Curious Case of Benjamin Button).  

Maar goed, over al die zaken heb ik dus niet geblogd. We zien wel wat zich nog aandient ter inspiratie.





Wie nu weer naakt…?

25 01 2009

Elke blogger heeft het al ervaren, van die momenten waarop je bezoekersaantal bedroevend is (nochtans schrijven we eigenlijk enkel voor onszelf!) en je overweegt er dan maar de brui aan te geven.

Ik maak momenteel het omgekeerde mee. Even te druk en inspiratieloos, laste  ik een pauze in om dan vast te stellen dat mijn bezoekcijfers de laatste weken en maanden niet zo hoog geweest zijn.

Het zal nochtans niet aan de kwaliteit van mijn schrijfwerk of de diversiteit van mijn onderwerpen liggen. Zowat een jaar geleden werd op deze blog (in een reactie van een lezer dan nog wel) één keer de naam van een momenteel overal opduikende Vlaamse actrice vermeld. Een pak volk wil haar graag ontkleed zien, zo blijkt. Jammer, beste geïnteresseerden, dit buikje is het enige stukje naakt dat ik u kan aanbieden. Niettemin veel aanschouwingsgenot.

neuville





Filmpjes op WordPress?

3 09 2008

Ik zou een oproep op het forum van WordPress zetten, waarop ik dan vervolgens nooit een antwoord krijg, dus opteer ik voor mijn eigen blog waar vooralsnog toch veel meer bezoekers langs lijken te komen dan op dat forum.

Mijn vraag betreft het plaatsen van filmpjes op een blog van WordPress. Dan heb ik het natuurlijk niet over filmpjes die al ergens op het net te vinden zijn (Youtube e.d.), dat kan het kleinste kind. Maar wel filmpjes die je zelf maakt! Ik slaag er immers maar niet in die op een WordPressblog te krijgen!

Om precieser te zijn: WordPress laat me niet toe filmpjes van mijn camera of pc te halen, … Nu kan ik me niet voorstellen dat hier nergens blogs te vinden zijn waarop iemand een zelfgemaakt filmpje heeft geplaatst? Weet u zo’n blog of weet u zelf een oplossing, help me uit de nood aub.

O ja, filmpje eerst op Youtube plaatsen en dan op de blog, is géén optie wegens te tijdrovend en omslachtig (goed voor één keer, maar het zou om regelmatige filmpjes gaan!).

Dank u, o alwetende cyberneuten!





Intussen achter de schermen

28 08 2008

Geruisloos overschreed de teller vandaag de kaap van de 100.000 hits, sinds deze blog (op WordPress) verscheen, 16 maand geleden.

Hoera voor mezelf, hoera voor Verantwoord Tijdverlies, hoera voor de blogwereld.

 





De zoekende mens (3)

15 08 2008

De Vlaamse internetgebruiker heeft zich de voorbije maanden op deze blog vooral gemeld via erotisch getinte zoektermen, zo leren ons de statistieken. Dat levert een best wel grappig maar ook onsmakelijk lijstje op. Ik tracht me vooral niet voor te stellen wie dit intypt:

  • tetten Janine Bisschops
  • n@@kte cafébazin
  • gerty christoffels n**kt
  • chris lomme n**kt(!)
  • erotische verhalen van ann swartenbroeckx (die schreef ook heel wat scenario’s van FC De Kampioenen, dus wees gewaarschuwd)
  • sex in politiecombi genk (komt vaak terug, wat is daar toch aan de hand?)
  • schoolhoeren
  • n@@kt en nog eens n@@kt 
  • tienermeisje ingesmeerd met slagroom

Over BV’s schrijven, blijft ook heel wat lezers opleveren. Wat men van hen wil weten, blijkt vaak toch al algemeen bekend te zijn, zoals:

  • ignace crombé eikel
  • goedele liekens fake
  • vals eddie wally nummer
  • willy sommers wallen
  • evy gruyaert siliconen
  • betweterig mens geena lisa
  • vera dua ontucht (betrapt met een bedreigde diersoort in haar bed?)
  • dani klein hoer (da’s wel een beetje onbeleefd, hoor!)
  • Ook alle vroeger vermelde combinaties over het huwelijksleven van Yves Leterme blijven de revue passeren.

Het blijft me ook verbazen dat mensen zich tot zoekmachines wenden alsof het menselijke eigenschappen heeft. Heel wat idioten blijven vragen intypen of delen Google mee waar ze naar op zoek zijn.

  • welke architect bedoelt deus?
  • hoe laat is 12.35 am?
  • hoe oud is jelle cleymans?
  • wie is op dit moment de burgemeester van oostrozebeke? (vooral die ‘op dit moment’ vind ik als precisering van de zoekopdracht wel iets hebben)
  • wat is de familienaam van de kleindochter van eddy wally?
  • walter capiau zijn kleinzoon
  • in welke tv-serie kwam het woord gloeien
  • hoe gedraag ik me in een filmzaal? (dat boek zouden meer mensen moeten lezen)
  • hoe kennen david en victoria elkaar?
  • snelwegvrees, hoe kom je eraf?
  • strategiespel niet kopen maar op internet spelen
  • gebuisd op school en wat nu?
  • hoeveel mensen kennen Thatcher? (wie wil dat weten en vooral wie gaat er van uit dat daar een antwoord op te vinden is??)
  • doet DDT mee in de kampioenenfilm?
  • iets in vliegtuig laten liggen en dan???
  • hoe heet de dochter van marijke die …
  • ik zoek de beschrijving van hot marijke
  • uit welk land komt nicky vankets (moet dat niet zijn ‘van welke planeet?’)
  • kwis als de vraag fout is slijmen
  • waarom is ben x cultuur?
  • juiste naam blokjes aan de kassa (voor de geïnteresseerden: dat zijn ‘beurtbalkjes’)

En dan is er deze vraag: ‘wie is sven de schutter?’. Het zou mij wat paranoïde kunnen maken, al heeft die vraag mogelijk verband met de door een machtige zuster opgelegde censuur van deze blog. De vragensteller vond ten minste wel een antwoord op zijn vraag, want geen van andere gevraagde zaken kwam al aan bod op mijn blog.

Prijs voor de slechste spelling is voor ‘gemist aflever hingen van sara’.

Tenslotte zijn er altijd grappige combinaties waarvan je je afvraagt wat er achter zit of wat er precies bedoeld wordt:

  • een kassierster van supermarkt kerksken
  • dikke poetsvrouw
  • neger kiss and ride
  • foto’s goedkope snol
  • vrouwen met uitzonderlijk mooie voetjes
  • westvlaamse keukenverhaaltjes
  • grappige bezigheden voor gepensioneerden (geen idee, maar misschien vandaar die ‘naakte chris lomme’?)
  • en vooral deze is mysterieus: ’16-jarige slet mijn emailadres is…’  Jammer dat de zoekterm niet volledig wordt weergegeven, want ik had graag zelf opgezocht hoe men via deze zoekterm op mijn blog terechtkomt.

Meer zoektermlijstjes hier en hier

(met dank aan Jan voor het filmpje!)





Je hebt Geena en je hebt …Gina!

22 07 2008

De laatste weken duikt de zoekterm Gina Lisa steeds meer op in het lijstje van termen via dewelke mensen op deze blog terecht komen. ‘Analfabete Marginalen’ dacht ik telkens. Weten jullie nu nóg niet dat je de naam van Geena Lisa niet op die manier spelt? Ze komt nochtans meer dan genoeg op tv.

Daarnaast vroeg ik me af wat de populaire presentatrice dan wel had uitgevoerd dat ze plots zo massaal gegoogled werd. Was haar aura ontsnapt? Kreeg ze eigen talkshow op Vitaya? Was ze plots interessant geworden?

Niets van dit alles, zo blijkt. Die Analfabete Marginalen zijn lang zo analfabeet niet. Gina Lisa bestaat namelijk ook, zo stel ik nu vast. Als ik de P-Magazine eens wat vaker ter hand nam, zou ik misschien geweten hebben dat Gina Lisa Lohfink een Duits model is van wie recent een sekstape is ontdekt en wiens rol op het internet dus een stuk aanzienlijker is.

Heren, aan die sekstape kan ik u niet helpen, maar om uw bezoek aan deze blog niet helemaal voor niets te laten zijn, hier toch een kiekje van de betreffende Gina Lisa. Op alle gebied een verbeterde versie van ons Vlaamse tuttebelleke.





Met zijn allen naar Singapore

16 07 2008

Ik kom er niet altijd toe zelf alle blogs te bezoeken die ik graag lees, maar ik doe mijn best. Eén blog  – die weliswaar gewoon in mijn blogroll vermeld staat, hier zo rechts – bezoek ik echter veel regelmatiger en wil ik hier nu toch wel een keer bijzondere aandacht geven. Omdat er zo’n bijzondere sfeervolle stukjes opstaan. Omdat iemand die in Singapore woont vaak interessantere verhalen weet te vertellen dat ‘vandaagetenweprinsessen’ en ‘onzekleinekanstappen’. Omdat haar blog nooit in de top 100 opduikt terwijl hij beter is dan de meeste die er wel in staan. Omdat de verslagjes lezen over het leven in Singapore een heel klein beetje aanvoelt als op vakantie gaan. Naar Singajo dus. Nu. En lezen!





Zo zit het

30 06 2008

Ik staak dus en de helft van de lezers snapt eigenlijk niet goed waarom en wat er precies gebeurd is. Ik  informeer u bij deze over wat er de voorbije weken op en vooral naast deze blog gebeurde:

Ik schreef alweer een dikke maand geleden een heftig, boosaardig en zoals gewoonlijk spitant en humoristisch en vooral ook geniaal geschreven artikel over een bepaalde basisschool in Gent waar zich elke ochtend voor de schoolpoort weinig gezellige verkeerstaferelen afspelen.

Dat artikel werd ook overgenomen door andere websites, waarop er zeer giftige reacties verschenen. Het artikel bleek duidelijk iets los te maken, al repte niemand over de essentie. Ik stelde een mooi schrijven op aan al deze bittere reageerders.

Naar aanleiding van een korte confrontatie met een ouder van de school, die ik aansprak op zijn verkeersgedrag, schreef ik nadien een tweede artikel ter bevestiging van mijn eerste ervaring.

Enkele dagen later laat mijn directeur me weten dat de directie en de inrichtende macht van de geviseerde school zich beledigd voelen door het artikel en het niet vinden kunnen dat ik als leerkracht dergelijke mening uit. Via de schepen van onderwijs sijpelt de vraag door om het artikel te verwijderen om erger te voorkomen. Uit respect voor mijn directeur en de mensen die in de stad Gent het onderwijs mee bepalen en aldus steeds zeer correct, democratisch en met ruimte voor persoonlijke inbreng met hun personeel omgaan, doe ik dat. Ik vind het op dat moment vooral jammer van mijn leuke stukje. In een verantwoording naar mijn oversten wordt duidelijk gesteld dat het om een privé-initiatief gaat en wordt het besef verwoord dat het taalgebruik mogelijk beledigend kon geweest zijn.

Maar langzaamaan realiseer ik me op welke kenmerkende wijze mij het zwijgen werd opgelegd. Als leerkracht  – wat ik als auteur van het artikel eigenlijk niet was – mag je geen mening hebben. Geen mening, geen blog. Ik staak(te) dus.

Intussen stuurde ik volgende mail:

Aan directie en personeel van Basisschool  Sint-Bavo

Naar aanleiding van het door mij geschreven artikel ‘Bravo St.-Bavo’ dat verscheen op mijn persoonlijke website, verontschuldig ik mij voor het gehanteerde woordgebruik dat wellicht beledigend is overgekomen. Mocht de reden van aanstoot ook de hierin verwoorde mening betreffen, verontschuldig ik me ook daarvoor. Het artikel werd intussen verwijderd.

Maar eigenlijk had ik eerst een veel langere brief opgesteld, die op geen enkel moment brutaal of onrespectloos was maar waarvan ik bedacht dat hij wellicht zinloos is. Ik publiceer hem dus hier, met de nadrukkelijke vermelding dat ik daardoor op geen enkele wijze wil ondermijnen wat ik mijn effectieve mail heb geschreven:

Aan directie en personeel van Basisschool  Sint-Bavo

Men heeft me ervan op de hoogte gebracht dat u aanstoot heeft genomen aan een door mij geschreven artikel dat op mijn persoonlijke weblog werd gepubliceerd. Aannemelijk, gezien de scherpe stijl en woordgebruik van het artikel en de neerbuigende toon die gehanteerd werd. Het spijt me dan ook zeer dat u zich daardoor beledigd voelt. Het artikel werd intussen verwijderd.

Ik betreur het dat de zaak op deze manier verlopen is. Was het nodig hier een machtsspel van te maken door mij in mijn hoedanigheid als leerkracht trachten te benadelen, terwijl mijn artikel duidelijk een persoonlijke uitlating was die op geen enkele manier met mijn werk te maken had? Mijn contactgegevens zijn te vinden op de website, zodat een persoonlijke confrontatie mij misschien helderheid zou bieden omtrent de preciese wrevel die werd opgewekt of mij misschien zelfs andere inzichten zou opleveren. Zo vraag ik me af of de essentie van mijn artikel eveneens reacties heeft losgemaakt, wat toch de bedoeling was. Ik heb het hier dan over een verkeerssituatie – maar ook een mentaliteit van ouders en leerkrachten – die naar mijn inziens van te weinig verantwoordelijkheid getuigen en andere weggebruikers dag na dag stress en ergernissen bezorgen. Wat me dan ook een aannemelijke verklaring lijkt voor de heftige toon van het artikel.

Daarnaast is het maar de vraag of een artikel op een blog die dagelijks amper 150 bezoekers lokt, op wat voor wijze dan ook, de neutraliteit tussen de onderwijsnetten zou kunnen benadelen, zoals gesuggereerd, zeker aangezien het hier om een privé-initiatief gaat dat los staat van mijn werk als leerkracht. Het imago van Sint-Bavo lijkt me verder ook geenszins benadeeld te zullen worden door het boze gebral van een uit zijn krammen geschoten fietser, dat gerust gerelativeerd mag worden.

Ik durf mezelf een zeer geëgageerde en gewaardeerde leerkracht noemen die met evenveel plezier en energie lesgeeft in het stedelijke net als ik dat jarenlang in het katholiek onderwijs heb gedaan. Het lag dan ook geenszins in mijn bedoeling een aanval te lanceren op het katholiek onderwijs, wat betekent dat dit geschil aldus eigenlijk geen bestaansreden heeft. De schoolstrijd is al lang gestreden.

Intussen heb ik, na diverse wijze mensen in mijn omgeving om een mening gevraagd te hebben, ingezien dat ik niet de makkelijkste – zeg maar de minst constructieve – weg gekozen heb om mijn ergernis over te brengen en vooral dat de boodschap op deze wijze verpakt, aan impact inboet. Doch dien ik daar dan weer aan toe te voegen, dat dat ook niet de opzet van mijn blog of het artikel is. Ik ben geen journalist, maar een liefhebber van het woord die aldus met een artikel enkel een stijloefening heeft trachten te maken. Ik meen dan ook dat de opzet en stijl van het artikel grotendeels verkeerd werden geïnterpreteerd.

Ik hoop bij deze dan ook dat we ons weer op tot onze echte taak kunnen wenden, zijnde met passie onderwijzen.

Vriendelijke groeten,

Nee, fans en trouwe lezers, ik deins er geenszins voor terug om deze brieven hier te publiceren, wat toch als een toegeving of zelfs een overgave zou kunnen beschouwd worden in een principiële strijd. Het zal me worst wezen dat er misschien in het vuistje gelachen wordt omdat ik me tot een zekere nederigheid gedwongen zie. It’s all in the eye of the beholder. Sommige dingen moeten blijkbaar. Eerlijk gezegd, zucht ik eens – om allerlei dingen die ik hier niet ga uiten – en gaan we maar gewoon door met schrijven. Over alles en nog wat maar niet meer over Sint-Bavo.





Ik staak

23 06 2008

Ik zou het hier kunnen hebben over de bijzondere sfeer die zo’n laatste schoolweek kenmerkt, over de bevredigende resultaten van mijn leerlingen, over het naderende afscheid van leerlingen en collega’s die er volgend jaar niet meer zullen bij zijn, over het vooruitzicht volgend jaar in een nieuw, eigen lokaal te mogen werken, over de gezelligheid van een oudercontact, het opvallende gebrek aan stress tegenover vorig schooljaar, … maar ik heb geen goesting.

Ik wil wel wat kwijt over de zware blokperiode van mijn broer, de hond van mijn vader en de tuin van mijn moeder, de nood aan een tuinman van mijn oma of de snel van een operatie gerecupereerde opa. Maar laat maar zo.

Ik zou met lof willen zwaaien over de formidabele tv-serie Deadwood die mijn dvd-speler al enkele maanden bezet houdt en die ik bij deze dan toch maar snel aanraad. Maar foert.

Als bepaalde machtige zusters (u bekend uit media en politiek) aanstoot nemen aan mijn cassant gebrachte mening  en me aldus het zwijgen trachten op te leggen – censuur heet zoiets -, hoef ik u voorlopig ook niet te onderhouden met ander gezwam, geleuter of gefoeter.

Ik staak dus. Schrijf zelf uw blog.





Beste zuurpruimen

14 06 2008

Soms kan bloggen best vermoeiend zijn. Als er weer eens een droogkloot of pezewever opduikt die zich zodaning ergert aan mijn schrijfsels, dat de zuurtegraad behoorlijk gaat stijgen. Zo werd op de website Medium4You onlangs een artikel van mijn overgenomen waar heel wat giftige reacties op verschenen. Ook op mijn eigen blog duiken regelmatig zure lezers wiens anonieme gebral mij weer eens doet zuchten om zoveel zinloosheid. Voorbeelden hier, hier en hier.

Welke conclusies vallen er te trekken?

* Sommige lezers kennen de context niet. Ze weten niet dat deze blog in eerste instantie opgezet is om de dagelijke verzuchtingen en ergernissen even lekker van me af te schrijven. Onwetendheid valt niet helemaal te vergeven, maar ik gun ze wat krediet omdat het artikel op een andere site verscheen waar de context ontbreekt.

* Ik schrijf in een pedant-beledigende stijl die ik in het dagelijks leven hoogst zelden hanteer. Dat schiet veel lezers in het verkeerde keelgat. Je moet en zal brave, beleefde en fatsoenlijke dingen schrijven, je mag over niemand oordelen ‘voor je zes maand in zijn schoenen hebt gestaan’ en je moet vooral rationeel en niet emotioneel schrijven. Jammer, maar zo werkt de realiteit niet altijd. Mensen hébben een indruk of een oordeel van elkaar en gelukkig gaat die meestal gepaard met een grote bereidheid die bij te stellen – ook bij mezelf. Maar ik blog om te schrijven, om lekker loos te gaan met woorden en gedachten en niet niet om een moreel voorbeeld te stellen, noch als oefening in ratio. Dat zou natuurlijk een werkpunt kunnen zijn.

* En dat is als leerkracht blijkbaar geheel not done, vind één van de zure reageerders. Een leerkracht die oordeelt over kinderen (wat niet klopt overigens), ouders en andere leerkrachten?! Wel helaas, een leerkracht is geen robot natuurlijk, maar een mens wiens persoonlijkheid net als bij ieder ander niet los staat van zijn beroep. Hoe ridicuul eigenlijk te stellen dat een leerkracht zich niet mag uitspreken over de domheid en lelijkheid van onze maatschappij. Wie gaat het wel doen? Er zullen er vast wel een massa onderwijzers zijn die zich schuw afzijdig houden, maar ik heb het geluk in een school te werken waar niet verwacht wordt dat je in het gareel loopt of je zachtjes aan gehersenspoeld wordt tot je in de waan bent dat de traditionele waarden en morele opvattingen van de school waar je werkt, overeenkomen met die van jezelf. De leerkracht staat al lang niet meer op een piëdestal, zet hem er alstublieft niet weer op. Bovendien baseren deze lezers zich dus enkel op mijn grove taalgebruik en lage gescheld. Terwijl een leerkracht die deelneemt aan Rad van Fortuin of een leerkracht die in de klas een portret van het koningspaar ophangt – hoe divers deze voorbeelden ook mogen zijn – óók een deel van zijn eigenheid blootlegt en het al even discussieerbaar is of dat goede voorbeelden zijn. Die reageerders lijken er overigens van uit te gaan dat ik mijn eigen schrijfsels als leesvoer serveer aan mijn leerlingen of hen betrek bij mijn fantastische plannetjes om de samenleving in de zeik te zetten, in plaats van iedere dag een baken van moraliteit te staan wezen achter mijn lessenaartje.

* De essentie is natuurlijk dat al deze lezers ook psychologen zijn, die uit wat gevit kunnen opmaken dat ik triest (nee, intriest zelfs) gekweld ga onder allerlei frustraties. Goed, ze kennen mij natuurlijk niet echt, dus weten ze niet dat ik in het dagelijks leven slechts in zeer beperkte mate kankeraar ben, en verder wel een goedgemutste, vrolijke, enthousiaste en constructieve zeurpiet. Maar het wordt zo’n cliché, ‘gefrustreerd’. Omdat je je ergert aan dwaze chauffeurs, slechte tv-presentators en taalfouten, moet je wel met een heleboel onvervulde verlangens zitten. Ik leg de link niet helemaal, eerlijk gezegd. Het wordt ook zielig bevonden je aan zulke dingen te ergeren, en men vraagt zich zelfs af of ik niets essentiëler heb om me zorgen over te maken? Ja, maar dat levert minder leuk leesvoer op, zet niemand op zijn paard en interesseert bovendien wellicht geen kat. Verantwoord Tijdverlies is en blijft de naam én de essentie van deze blog, die ik voor alle duidelijkheid uit ontspanning volschrijf. Frappant ook dat de mensen die vinden dat ik mijn tijd beter ergens anders aan zou besteden, zelf wel hun best doen om uitgebreid op het artikel te reageren. Anderen bijten me dan weer vol afschuw toe dat ik mijn gezaag voor mezelf moet houden. Maar deze blog is toch van mezelf? U komt hierheen om het te lezen!

* Het wijst meteen ook op een flagrant gebrek aan relativering van deze lezers. Ik ga mezelf natuurlijk niet tegenspreken, trouwe lezers weten dat ik niet van al te relativerende reacties hou, men mag in zijn reactie zeker de discussie aangaan, hevig of niet. Maar dan niet anoniem en mét argumenten, vind ik. En niet te vergeten, een scheutje humor. Ik begrijp niet zo goed – maar toch is het zo – dat mensen mijn stukjes van de eerste tot de laatste letter ernstig nemen! Sommigen reageren zelfs op mijn overdrijvingen alsof ik ze serieus bedoeld heb. Dat brengt ons weer bij het eerste punt van dit lijstje, die context, maar sowieso kan je als niet-betrokken partij (in dit geval weet ik natuurlijk niet of die reageerders niet allemaal ouders of leerkrachten zijn van de betrokken school) toch niet zo naast de inhoud kijken om maar meteen de auteur zijn schijnbare arrogantie en zieligheid uit te vergroten?

*Want dat is dus mijn grootste probleem met deze reageerders: ze missen het punt. Ze zeilen om de essentie van mijn betoog heen – in dit geval de verkeersonveiligheid rondom Sint-X- om me maar meteen af te kraken. Eén reageerder zegt zelfs haast letterlijk wat in een tweede artikel rond deze school ook al te lezen stond: ik moet maar langs een andere weg fietsen als ik niet iedere ochtend last wil hebben van het egoïsme en de kortzuchtigheid van sommige weggebruikers. Een dommer antwoord kan je je niet inbeelden. Er is ook de immer weerkerende oprisping dat ik zelf ook niets doe aan die ergernis, dat ik eerst maar eens naar mezelf moet kijken, dat er (in dit geval) toch ook ouders van mijn school met de auto naar school komen (ja, maar ik heb dan ook niets tegen de auto en bovendien gedragen deze mensen zich correct aan de schoolpoort want onze school doet uitgebreid aan preventie en communiceert daarover). Zo wordt er niets bijgedragen aan het debat natuurlijk. Het punt is immers net dat ik aan de meeste van die situaties niets anders kan doen dan ze aan te klagen op de manier die mij het best ligt, al schrijvend. Ik schrijf ook brieven naar kranten, tijdschriften, gemeentebesturen en bedrijven hoor, als dat al zou helpen.

* Want dat is uiteindelijk wél een frustratie: dat zoveel mensen zich neerleggen bij dingen die verkeerd lopen. Niet alleen bij spelfouten en verkeersagressie, maar ook bij onbetrouwbare vaklui die de klanten in de kou laten zitten, de banken en bedrijven die met de voeten van de consument spelen, de NMBS wiens dienstverlening maar niet verbetert, maar wiens prijzen ieder jaar stijgen, de ophemeling van nitwits en onbenullen in de meest debiele, hersenloze tv-programma’s, de sensatiezucht en manipulatie van de media, de onverschilligheid tegenover de haat, onverdraagzaamheid en het lijden overal ter wereld, het kapotmaken van onze Aardbol, … Of het nu om levensbelangrijke of triviale zaken gaat, iedereen kijkt gewoon de andere kant op.

* Op één argument wil ik wel nog even dieper ingaan. Een reageerder stoort zich aan het feit dat ik catecheselessen belachelijk maakt en hemelt daarbij allerlei – vaak volkomen in onbruik geraakte – katholieke gebruiken op. Ik denk dat er een groot verschil is tussen een religie (het katholicisme dus) en catecheselessen, hoewel ik ze allebei niets vind. Toen dat nog tot mijn takenpakket behoorde, gaf ik wel graag catecheseles, omdat er momenten van bezinning en diepgang inzitten en sociale waarden als verdraagzaamheid en solidariteit aan bod komen. Maar die zitten evenzeer in een zedenleerles of komen – toch in het Freinetonderwijs – ook aan bod in de dagelijkse klaspraktijk. Ik kijk echter wel neer op de blindheid en hypocrisie waarmee die catecheselessen vaak gegeven worden. Een schoolmastel is in dat geval zo iemand die zonder enige kritische instelling (want dat is in de meeste katholieke scholen not done) aan de kinderen vertelt dat Jezus over het water liep en je moet biechten omdat je anders naar de hel gaat. Zelf leven slechts een klein deel van de mensen die voor hun kinderen een katholieke school kozen én de mensen die er lesgeven, naar de normen waar de school voor staat. Velen volgens slaafs die tradities (doopsel, trouwen voor de kerk, communie) omdat het zo hoort, omdat anderen het ook doen, omdat ze niet durven twijfelen aan de zinvolheid ervan. Wat dus niet wil zeggen dat ik mensen die er oprecht voor kiezen, wil veroordelen. Maar ik heb wel zélf mogen ervaren en hoor nog dagelijks de verhalen (kijk, weer een frustratie!) hoe despotisch, demagogisch en manipulerend het er in heel wat katholieke scholen aan toegaat. Ik gebruikte de verwijzing naar de catecheseles dus eerder als een metafoor: wie graag catechese geeft, bouwt mee aan die oogklepperij. Waardoor je dus niet ziet dat voor je eigen school iedere dag onverdraagzaamheid wordt gecreëerd.

* Overigens goed mogelijk dat ik ooit zelf in Sint-X heb gesolliciteerd, zoals één van de zuurpruimen opwerpt. Zoals ik wellicht in alle Gentse scholen heb gedaan, jong en werkzoekend als je als afgestudeerde leerkracht bent. Het lijkt me erg vergezocht dat ik nu om die reden mijn gal spuw over die school, zeker aangezien ik nooit werkloos ben geweest en op alle scholen waar ik gewerkt heb, tevreden was.

En voilà, het geeft me weer een uurtje heerlijk energiek schrijven en rationeel denken opgeleverd, mijn klavier én mijn hersenpan gloeien ervan. Met dank dus, eens te meer.





Dat stokje over boeken

26 04 2008

Bloggers werpen elkaar regelmatig eens een stokje door, maar ik doe daar doorgaans niet aan mee. Omdat niemand mij stokjes toewerpt, omdat ik niet graag schrijf wat iemand anders vraagt, omdat ik een moeilijke mens ben. Dat stokje over boeken dat al een tijdje rondgaat, vind ik dan weer wel interessant. De al even onafhankelijke Aïda wierp het mij uiteindelijk toe, maar de opdracht werd wel verdrievoudigd.

1. Grijp de drie dichtsbijzijnde boeken die meer dan 123 pagina’s tellen.

Naast mijn bed ligt al meer dan twee jaar het vuistdikke, fascinerende Planet Simpson van Chris Turner. Een diepgaande, ernstige analyse van The Simpsons en zijn sociologische, culturele, morele en zelfs politieke invloeden. Om de paar weken lees ik een hoofdstuk. Mateloos interessant.

Zonet beëindigd: De Woordvoerder van Vincent Bijlo. Na jaren geleden de bijzonder grappige romans Het Instituut en Achttienhoog gelezen te hebben van dezelfde schrijver, had ik nog wel eens zin in een ontspannend boek. Bijlo is een blinde cabaretier wiens alter-ego Otto Iking (ook blind) de hoofdrol speelt in alle drie de romans. Dit keer wordt Iking woordvoerder van een kneuterige politicus die het moet opnemen tegen een Pim Fortuynachtig sujet. Onder de laconieke toon zit een mooie bedenking over de uitholling van de politiek en de bespeelbaarheid van de kiezer. Zeer onderhoudend.

Een derde boek dat al lang in de buurt ligt, is de befaamde roman Het Leven van Pi van Yann Martel. Ooit geleend uit de bib, na vijftig pagina’s opgegeven, dit betreurd en terug binnengebracht. Later was Boris er jubelend over en ik moest bekennen dat het me niet wist mee te slepen. Boris deed het me prompt cadeau voor Kerstmis en sindsdien deed ik al één poging het opnieuw te lezen. Ben dit keer blijven steken op p. 70 en ik vrees dat ik bij een nieuwe poging weer moet herbeginnen. Maar het zal zonder enige twijfel ooit uitgelezen worden, al was het maar omdat ik regelmatig eens zonder bibboek zit en dan grijp je naar die stapel wachtende boeken.

2. Open het boek op p. 123 en zoek de vijfde zin:

a) (p 123 is leeg dus ik neem p 223)
The default pose of cool’s most slavish devotees is best represented by the stereotypical slacker who appears for a brief moment in Episode 1F21 (‘Lady Bouvier’s Lover’) to express the cynicism of his age.

b) ‘Ik wil niet bij dat kakelende mens in mijn ochtendjas voor lul zitten.’

c) Ze kwamen te voorschijn en vlogen rond zoals vliegen altijd doen, in grote, luie kringen, behalve als ze in elkaars buurt kwamen; dan begonnen ze met duizelingwekkende snelheid luid zoemend in een spiraal om elkaar heen te draaien.

3. Post ook de volgende drie zinnen.

a) The slacker’s cameo is occasioned by an infomercial – starring Troy McClure, of course – hawking genuine hand-drawn ‘Itchy & Scratchy’ animation cels. This, McClure states, is ‘your chance to own a piece of Itchy and Scratchy, the toontown twosome beloved by everyone – even cynical member of Generation X!’ Cut to the slacker dude, sprawled on his couch, watching the informercial.

b)‘Ik heb niet eens een ochtendjas.’
‘Judith’ zei Roel, ‘koop jij even een ochtendjas voor Aad, badstof, crème, of liever rood, als ze die hebben. XL’
Aad dronk slurpend van zijn koffie.

c) Sommige waren zo moedig dat ze zich in mijn buurt waagden. Ze cirkelden om me heen met het geluid van een sputterend eenmotorig vliegtuigje en spoedden zich dan weer naar huis. Ik weet niet of ze bij de sloep hoorden of met een van de dieren, waarschijnlijk de hyena, waren meegekomen, maar waar ze ook vandaan kwamen, ze hielden het niet lang uit; binnen twee dagen waren ze allemaal verdwenen.

 Leuk stokje, maar ik geef het aan niemand door. Wie het wil, mag het pakken.





Hoe goed ken je SveN?

20 04 2008

Wie al eens door blogland wandelt, zal ontdekt hebben dat het quizzen-over-jezelf momenteel erg populair is. Trouwe Svenfans herinneren zich misschien nog dat ik hen meer dan 5 jaar geleden al uitdaagde on line deel te nemen aan een Svenquiz, zodat ik bij deze geenszins beschuldigd kan worden van meeloperij. Maar wat maakt het ook uit? Het is gewoon leuk en ik ben blij door enkele bloggers uit mijn blogroll herinnerd te worden aan een leukigheid waarmee ik mijn lezers kan uitdagen!

Het neemt amper tijd in beslag en kost weinig moeite: de Svenquiz.
Bedankt voor uw deelname!

Kent u ook Aïda, Menck, Osahi of Margogo?





Aan drie taal- en blogminnende deernes

19 04 2008

Beste dames,

Doorgaans laat ik iedereen maar zijn zegje doen op deze blog. Hoewel ik hier wel enige vereisten uit naar het soort reacties dat ik graag ontvang, doe ik zelf amper de moeite om te reageren op de reactie van een lezer.

Dat zou ook het geval zijn bij jullie uitgebreide kritiek op mijn blog. Die zou in theorie gewoon blijven staan. Alleen heb ik er twee problemen mee:
1. Het is een anonieme reactie.
2. Tot daaraan toe (jullie hadden er ook Francine, Wendy  en Dina kunnen onderzetten), maar ik heb de indruk dat ze ook wat persoonlijk bedoeld is, eerder dan ze enkel over mijn blog gaat.

Die (toch wel wat onsympathiek overkomende) combinatie leidt er toe dat ik besloten heb jullie reactie te verwijderen. Ze is duidelijk aan mij gericht, niet aan mijn publiek. Het is me ook geheel onduidelijk of ze al dan niet ironisch/terechtwijzend/giftig/ondersteunend bedoeld is, en ik neem dus liever geen risico.

Toch ga ik niet zomaar censureren. Daarvoor neem ik mijn blog eigenlijk niet ernstig genoeg. Dat ik dus toch besluit er op te reageren, is omdat ik niet de indruk wil geven dat jullie een teer punt geraakt hebben of de nagel op de kop hebben geslagen. Meer zelfs, ik ben het slechts in zéér beperkte mate eens met jullie kritiek en zal die dan ook graag weerleggen.

Laat ik die weerleggingen wel voorafgaan door de bedenking dat een blogger zijn eigen blog natuurlijk veel beter kent. Ik wil er dus niet vanuit gaan dat jullie alvorens jullie kritiek te formuleren, deze blog grondiger hadden moeten uitpluizen om zeker te zijn van jullie stellingen. Dat zal ik dus niet als argument hanteren.

Eerst en vooral dank voor de complimenten. Ik heb geen pieken in bezoeken vastgesteld, moet ik bekennen, dus de bewering dat jullie de link massaal verspreid hebben, neem ik met een korrel zout.

Jullie vinden dat de originaliteit van mijn blog slinkt. Ik tracht te begrijpen wat jullie bedoelen met ‘originaliteit’. Eerlijk gezegd heb ik nog nooit de indruk gehad dat mijn blog erg origineel is. Ik schrijf maar wat stukjes, net zoals iedere andere blogger. Het stukje Voeden is Opvoeden, dat ik een kleine maand geleden schreef, vond ik zelf best origineel. Mijn Alfabet der Mensen durf ik ook redelijk fris te noemen. Verder kan ik recent weinig originele artikels noemen, maar dat was ook in het verleden het geval meen ik. De kwaliteit van mijn stukjes is dus op zijn slechtst stabiel te noemen.

Jullie stellen ook dat ik vaak verval in eenzijdige kritische uitlatingen zonder opbouwende alternatieven en ik soms ongegronde commentaar geef. Is dit niet altijd zo geweest? Ik schrijf geen verhandelingen of papers, ik hoef de zaak dus niet vanuit diverse standpunten te bekijken. Dat doe ik in het dagelijks leven al genoeg, hier ben ik ongegeneerd zagevent. Ik zou ook kunnen zeggen: ‘ Op mijn blog schrijf ik wat ik wil’, maar dat vind ik zelf een wat ridicule en te makkelijke stelling.

Ik schrijf steeds vaker over schoolse gebeurtenissen en onbeduidende tv-programma’s, merken jullie op. Op dit punt kan ik jullie geen ongelijk geven natuurlijk. Wie de woordwolk rechts bekijkt, stelt hetzelfde vast. Ik zou me kunnen afvragen waar jullie suggesties tot alternatieven zijn, maar ik ga niet moeilijk doen. Toch is dit een kwestie van stating the obvious, iets waar ik me wel eens aan erger. In dit recente (en, al zeg ik het zelf, prettig leesbare) stukje schreef ik immers zelf: ‘ik ben me ervan bewust dat onderwijsperikelen niet het meest interessant leesvoer opleveren, maar het kriebelt gewoon om wat op mijn klavier te tokkelen en dus moet u het stellen met het beschikbaarste onderwerp: één schoolweek.’ Ik sta nu eenmaal voor de klas en ik vind de televisie verder een interessant fenomeen en de maatschappelijke gevolgen van (slechte) tv-programma’s moeten blijven gecounterd worden met onbegrensd gezeur. Voor tv-tips (en bij uitbreiding ook expo-, muziek- en dvd-tips) verwijs ik u graag naar deze blog. Want helaas, dames, kan ik op dit moment geen verslag brengen van mijn tocht door het Amazonewoud, het uitproberen van een revolutionair middel dat mijn voeten laat krimpen, een bezoek aan de boreling van Filip en Matilde, het concert van KT Tunstall met Dana Winner in het voorprogramma, een deelname aan een wedstrijd autobandwerpen (ik begin er behoorlijk goed in te worden!), een ontmoeting met een dakloze miljonair die me in zijn testament heeft gezet of het figureren in een strip van Jommeke. Ik kan u ook geen getuigenis brengen van een spectaculaire overval op de biobakker of biokapper, de onthulling dat ik een cursus parachutespringen volg, een relevante bijdrage aan de discussie over de openingsceremonie of mijn mening over het gebruik van plastic waterflessen. Ik maakte geen lawine mee, werd in de zoo niet bijna verscheurd door een struisvogel en werd door vtm niet gevraagd me aub niet in te schrijven voor hun grote volksquiz omdat ik wegens het lage niveau iedereen naar huis zou spelen. Neen, die dingen zijn me allemaal niet overkomen. Ik schrijf dus over bosklassen en opgesloten juffen, over belachelijke filmproducties en clichébevestigende wijveninitiatieven (toch een scherp bedoeld stukje hoor). Daar zult u het dus moeten mee stellen, dames.

Want jullie zitten er helemaal naast als jullie opperen dat ik schrijf onder druk van de lezers of om een minimum aantal artikels te halen per maand. Geen klachten over bezoekcijfers of reacties. Ik schrijf enkel en alleen – en dat heb ik in het verleden meermaals gesteld – omdat ik zin heb om te schrijven.

Daarna gaat u met uw kritiek regelrecht uit de bocht. U vindt me verbitterd klinken. Ik daag u uit daar voorbeelden van te zoeken. Als ik al wrok zou koesteren, komt die beslist nergens tot uiting omdat ik zulke onderwerpen zou vermijden (Ja, Freddy van de Broeders van Liefde, ooit stel ik mijn wedervaren met u te boek!). Ik klaag nergens over tekortkomingen of frustraties. Ben ik verbitterd enkel en alleen omdat ik weiger me neer te leggen bij de overvloed aan amateurisme en ideeënarmoede die onze samenleving kenmerkt? ‘Jaja, ik zaag’ stelde ik nog in dit treffende stukje. Dat ik een zagevent bent, staat ook boven deze blog en ik verwijs er regelmatig naar. Lijkt me toch iets heel anders dan verbittering. Bovendien krijgt u vaak genoeg stukjes waarin ik met verwondering, bewondering of enthousiasme de wereld om mij heen beschouw, naar mijn mening mooie compensaties van al dat gekanker.  

Dan durft u het nog hebben over taalfouten. U vindt het blijkbaar onbehoorlijk dat ik het taalgebruik van allerlei BV’s in het belachelijke trek, maar zelf ook af en toe taalfouten maak. Dat is een scheefgetrokken kritiek.

Enerzijds denk ik dat het aantal taalfouten op deze blog behoorlijk meevalt. Jullie illustreren dit niet met een voorbeeld, om evidente redenen. Doorgaans worden taalfouten immers snel verbeterd, omdat vriendelijke en alerte lezers me er op wijzen. Maar dat gebeurt eigenlijk uitzonderlijk omdat er gewoonweg weinig fouten gemaakt worden. En dan nog wil ik u gerust bekennen dat ik ook wel eens dt-fouten maak – al zijn de regels eigenlijk doodeenvoudig. Ik twijfel er dan ook aan of ik het hier al een keer over het al dan niet schandalig zijn van dt-fouten heb gehad.

De parallel tussen mijn taalfouten (en dus laten we typfouten buiten beschouwing) en het kromme, platte, onprofessionele gezwam van bepaalde BV’s is behoorlijk vergezocht. Voornamelijk omdat het hier enerzijds om schriftelijk en anderzijds om mondeling taalgebruik gaat – wat niet te vergelijken valt. Als ik klaag over het povere taaltje van omhooggevallen BV’s of het meelijwekkende niveau van taalgebruik in soaps, heb ik een punt, want deze mensen worden verondersteld zich in te spannen om fatsoenlijk te spreken. Het is verdorie hun beroep. Ik denk dat ik als niet-professionele blogger zonder opleiding in de journalistiek, gerust mag zeggen dat ik meer dan behoorlijk schrijf. En spreek, mocht u dat niet weten.

U hoopt tenslotte op de terugkeer van de oude SveN. Er is geen oude Sven, er is geen nieuwe Sven, er is alleen maar SveN. Dit onderwerp kan weliswaar uitgespit worden, maar dat doe ik niet met vreemden.

Nu, in alle eerlijkheid dames, ik wil wel iets aanvangen met dat kleine deeltje van uw kritiek dat ik kan begrijpen. Ik ga niet met het lullige ‘als ‘t u nie aanstaat, lees het dan niet’ zwaaien, want dat is een hol en zwak argument. Integendeel, ik wil dat jullie mijn blog wél blijven lezen. Maar dat jullie denken mij – en zeker op zo’n toon – in een bepaalde richting te kunnen sturen, is een vergissing. Ik heb geen marketingplan of mission statement. Ik schrijf gewoon.

Bedankt om me uit te dagen, alleszins, ik voelde me aangescherpt..








%d bloggers liken dit: